W chwili kiedy piszę ten tekst numer 4 Adventure Zone jest już oddany w ręce "Nadwornego Zarządcy Kompaktami CDA" ;). A w nim zapowiedź wyczekiwanego Simona 3D... Jednak warto by było napisać też coś o jego wielkich, choć "płaskich" poprzednikach. A dokładniej rzecz biorąc, chciałbym napisać o jego drugiej części. Zacznijmy od fabuły. Otóż pewien chłopiec wbrew wiedzy ojca studiował magiczną księgę należącą do wielkiego, wstrętnego i jakże obleśnego maga Sordida (pod kołdrą ;)). Niestety został na tym fakcie przyuważony. Jego stary nieco się wkurzył i spalił lekturę syna. Tak się jakoś złożyło, że popioły spadły na narysowany przez chłopca pentagram i ku jego radości (kogo radości - chłopca, czy pentagramu? -dop. sam autor ;)) powstał z nich duch Sordida. Postanowił z pomocą swego zbawcy zemścić się na Simonie (między innymi ;)). Użył do tego celu starego wypróbowanego sposobu - wysłał do jego pokoju magiczną szafę. Kiedy Simon wrócił do ze szkoły, szafa przeniosła go do innego świata. Niestety, żaden plan nie jest doskonały. Zamiast do Fortecy Zagłady, siedziby Sordida przeniosła go do sklepu czarodzieja Calypso. W tej chwili pałeczkę, a ściślej klawiaturę, przejmuje gracz. To wszystko (opowiedziane w wielkim skrócie) przedstawia nam piękne (jak na owe czasy ;)) intro.

Właśnie. Trudno jest oceniać oprawę graficzną w starszych grach. Nawet jeżeli teraz nie prezentują się już tak dobrze, kiedyś mogły wydawać się przecież cudowne. Według mnie w Simonie grafa jest po prostu ładna i gdyby nie ta pikslozja (ew. eksplozja pikseli ;)) wynikająca z niskiej rozdzielczości dziś także byłaby ok. To samo tyczy się oprawy dźwiękowej (no, może oprócz tych pikseli... ;)).