Dziś, na łamach Adventure Zone, chciałbym pomówić o czymś takim, co sprawiało że dawniej ukończenie gry przygodowej dawało tyle radości i dumy. Tak, znów (patrz "Historia LucasArts czyli...") operuję w czasie przeszłym. Co? Nie wolno sobie powspominać?

Ah... Świat pędzi do przodu nie omijając niczego. W tym jednak przypadku zamiast rozwoju, uzyskaliśmy kurczenie się; mowa oczywiście o grach przygodowych (chyba nie myśleliście o niczym innym?). Niestety ale to prawda, dzisiejsze produkcje nie mają niczego co posiadały ich poprzedniczki, zanim nastąpił tak wielki skok w rozwoju sprzętu komputerowego. Wszystkie pomysły zostały wyczerpane, a dzisiejsze wielkie hity to albo nieudolne przeróbki albo "potworki" sprowadzające się do podziwiania sterylnej oprawy graficznej i rozwiązywaniu łamigłówek logicznych (oczywiście są chlubne wyjątki). To paradoks lecz moim zdaniem właśnie rozwój zabił gatunek, a w szczególności grafika 3D oraz rozpowszechnienie nośnika CD. Zamiast umiejętnego wykorzystania tak wielkiej pojemności, twórcy zaczęli szpikować swoje produkcje filmami oraz syntezami mowy. Niekiedy dochodziło do tego, że przechodzenie samej gry zajmowało około dwudziestu minut a oglądanie wstawek trzy razy więcej (7th Guest, Dracula Unleashed czy Phantasmagoria 1, 2), stawaliśmy się wtedy widzami oglądającymi dobry film, nie uczestnikami gry. Przejdźmy jednak do tematu. Klimat, co to takiego? Trudno wytłumaczyć ale działa na zasadzie magnesu przyciągającego do siebie. Tego raczej nie uświadczycie grając w takie super produkcje np. firmy Cryo jak Rycerze Króla Artura, Atlantis, Hopkins FBI lub Odyssey... the search for Ulysses. Sam LucasArts też nie ma się czym poszczycić bowiem prócz mało udanych gier ze Star Wars, jedna słaba przygodówka na rok chluby nie przynosi (Escape from Monkey Island). A kiedyś było tak pięknie. Kto nie pamięta klimatu Monkey Island 2 LeChuck`s Revenge ciemnego, tajemniczego miasteczka na wsypie Scabb albo wręcz radosnej kolorystycznie wyspy Phatt. Możecie mi wierzyć lub nie ale oprawa graficzna programów okresu 90- 97 jest naprawdę piękna! Nie rozumiem głosów krytyki czepiającej się kiepskiej jakości grafiki. Autorzy naprawdę potrafili nią operować stwarzając niezapomniany klimat... Powyginana grafika w Day of Tentacle jak z obrazów Picassa albo futurystyczne miasta w Beneath a Steel Sky czy Universe to prawdziwe majstersztyki.