              |
|
[ Foreth and Elrond ] Dostaliśmy e-maila z tą oto opowieścią całkiem niedawno. Ponieważ bardzo nas ona poruszyła chcieliśmy się nią z Wami podzielić. Oto tragiczna historia człowieka, który chcąc uciec od zgiełku tego świata...zresztą przeczytajcie sami. Redakcja Adventure Books Zone Są takie chwile w życiu człowieka, że ma się wszystkiego dość. Ja sam doświadczyłem tego kiedyś i postanowiłem wtedy po prostu zmienić...świat. Był oczywiście problem, jak tego dokonać. W pewnym sensie wystarczyło po prostu skoczyć na główkę z mostu, który nie przebiegał nad rzeką, tylko nad przepaścią. Ale – wiadomo – nie o takie inne światy mi chodziło. Chciałem znaleźć się w świecie fantasy i pewnego dnia udało mi się to. Nie wiem jak tego dokonałem, po prostu pewnego ranka się tam obudziłem. Pamiętałem skrawek snu z nocy poprzedzającej przenosiny. Ktoś mówił mi, że wrócę do prawdziwego świata, gdy znowu bardzo tego zapragnę. „Ale czadowo!” – myślałem po przebudzeniu. Leżałem w cieplutkim łóżeczku w niewielkim, czystym, drewnianym pokoju. Wstałem i podszedłem do okna. To, co zobaczyłem, sprawiło, że jęk zachwytu wyrwał mi się mimowolnie. Ujrzałem dość duże i przepiękne miasto. Cała zabudowa była drewniana prócz wielkiego zamku usytuowanego na skarpie pośrodku miasta. Ulicami przechadzały się krasnoludy, elfy i inne znane z literatury i gier fantasy stworzenia. Tętniące życiem piękne miasto, a nad nim zachodzące niebo o czerwonawym kolorze – to musiało zachwycić. I zachwyciło. W mieście tym, które – jak się okazało – nazywało się Parver tak mi się spodobało, że zostałem tutaj na dłużej. No...dziesięć lat to faktycznie dużo jak na wczasy. W ciągu tej dekady zdążyłem się ożenić, zostałem kupcem handlującym rozmaitościami. A ile ciekawych rzeczy zobaczyłem... Hoho! Widziałem strajk szkieletów, którzy skarżyli się, że w nocy złodzieje kradną im szpik. Odwiedziłem wynalazcę, którego uważano w Parver za szaleńca. Facet pochodził z Europy i próbował sprzedać tutaj dekodery, pralki Wrozamet i sokowirówki. Widziałem ślub smoka z krasnoludką itd. Jednym słowem żyłem w świecie fantasy, pełnym dziwów i niesamowitych rzeczy. Lecz to, co się stało pewnej nocy to.....ech, brak mi słów. Posłuchajcie. Otóż tamtej feralnej nocy obudziłem się ok. trzeciej nad ranem. Leżałem na brzuchu i potwornie dziwnie mi się leżało. „Od kiedy ja mam taką klatę?” - pomyślałem. Czułem się jakby przybyło mi w tym miejscu z 5 kilo. Wstałem, podszedłem do lustra, spojrzałem i...krzyknąłem. Ale to nie był zwykły krzyk. To był krzyk...kobiety. Stałem przed lustrem i wpatrywałem się w moje długie włosy, te dodatkowe 5 kilo, inne rysy twarzy. „CO TU SIĘ DZIEJE???!!!” – krzyczałem (-am) w myślach. Chwilę później usłyszałem kolejny krzyk. To był głos mojej żony, która stała teraz obok mnie. Zamurowało mnie. - Spokojnie...to ja, twoja...eeee....żona...eee...mąż? – nie wiedziałem, co powiedzieć. Wiedziałem tylko jedno – moja sytuacja była nieciekawa. Zwłaszcza, gdy kobieta zaczęła drzeć się w niebogłosy i wołać o pomoc. Nie było czasu na wyjaśnienia – wybiegłem błyskawicznie z domu. Parver było puste, a brama do miasta zamknięta. Swoją drogą to miasto pogrążone w ciemnościach ze świecącymi magicznymi latarniami było bardzo klimatyczne. Musiałem znaleźć miejsce, gdzie mógłbym przeczekać tą straszliwą noc. Przycupnąłem pod jednym z drzew i na chłodno próbowałem ocenić sytuację. „Jestem kobitą – nie wiem czemu. Jak się czuję? Jak kobieta, czyli...dziwnie?”. Czułem, że jestem słabszy fizycznie, trochę niższy. Nie mogłem poradzić z długimi włosami. „Co teraz?” – zastanawiałem się. Postanowiłem pójść rano do żony i spróbować jej wszystko wytłumaczyć. Tak też zrobiłem. Idąc rano ulicą w kierunku domu zauważyłem, że nagle wszyscy (a zwłaszcza istoty płci męskiej) zaczęły się na mnie gapić. „Chyba jestem ładna” – pomyślałem. Chwilę potem zdałem sobie jednak sprawę, co było przedmiotem zainteresowania tych ludzi. Otóż ruchliwą ulicą paradowała kobieta w męskiej piżamce. Od tej pory chodziłem raczej bocznymi uliczkami. Gdy dotarłem do domu, postanowiłem dostać się do środka oknem, by nie zrobić zamieszania. Już miałem wejść na parapet, gdy usłyszałem rozmowę mojej żony ze Strażnikiem Prawa (odpowiednikiem policjanta w Parver). Opisywała ona całe nocne wydarzenie. Według jej słów zostałem porwany, a ona zdążyła zauważyć jednego z porywaczy, zanim uciekł. Na domiar złego podała mój rysopis. Zdałem sobie sprawę, że trzeba prysnąć z miasta, bo jak mnie złapią to będzie nieciekawie. Gdy moja żona odprowadzała Strażnika, wszedłem cichaczem do pokoju, wziąłem trochę damskich ciuszków, sakiewkę z pieniędzmi i ruszyłem w kierunku bramy miasta. Udało mi się ją przekroczyć bez większych problemów z wyjątkiem epizodu, w którym jeden ze strażników chciał umówić się ze mną na kolację w jednej z tutejszych tawern. - Nie umawiam się z facetami – odpowiedziałem odruchowo zapominając o stanie w jakim się znalazłem. Strażnik popatrzył wtedy na mnie wzrokiem, którego nie chciałbym już nigdy zobaczyć. Gdy wyszedłem z miasta zorientowałem się, że tak właściwie kompletnie nie wiem co robić. Pamiętałem jednakże o pewnym mędrcu, który mieszkał w chacie o jeden dzień drogi od Parver. Postanowiłem więc skierować się do niego. Po drodze wstąpiłem do jednej z tawern leżących przy trakcie. Podszedłem do lady i zamówiłem kotlet z trolla oraz mielony smoczy zad w sosie własnym. Zjadłem, zapłaciłem i wyszedłem na zewnątrz. Widziałem osobę, która wyszła za mną. Widziałem, że cały czas idzie za mną, ale wmawiałem sobie, że to tylko przypadek albo iluzja. Życie samo dało mi odpowiedź. Gdy wszedłem w ciemny las zwany Lasem Wilków tajemnicza osoba przyspieszyła tempo. „Przyspieszyła tempo” to mało powiedziane – ona zaczęła biec. Dogoniła mnie, złapała mnie w żelazny uścisk i wrzasnęła: - Do stu piorunów! Nie wierzyłam, że cię jeszcze zobaczę! Naprawdę mi miło, że mogę cię w końcu zabić! Popatrzyłem na nią. Jej twarz była cała w bliznach, jedno oko miała zasłonięte przepaską, drugie zaś patrzyło na mnie wzrokiem pełnym nienawiści. - Zaraz, zaraz! Toż to jakaś pomyłka! – krzyknąłem próbując uwolnić się. - Tym razem mi nie uciekniesz – darła się potworna nieznajoma. I nagle zdałem sobie sprawę, że ta kobieta mnie dusi! Zacząłem szamotać się, ale ona była bardzo silna. Udało mi się jednak sięgnąć ręką do kieszeni. „Żeby moja żona zostawiła tam coś przydatnego” – myślałem. Macałem ręką przedmioty. Szminka, lusterko, chustka, grzebień. Grzebień! Wyjąłem go szybko z kieszeni i przejechałem nim po rękach wroga. Tutaj trzeba dodać, że w Parver nie znano plastiku, więc grzebienie były metalowe. No to teraz już wiecie jakie narzędzie zbrodni posiadałem. Nieznajoma zawyła jak wytrenowany w tej sztuce wilkołak, a mnie udało się uwolnić. Zacząłem uciekać, a ona zaczęła mnie gonić. Biegłem niczym Forest Gump i chyba faktycznie dużo przebiegliśmy, bo w pewnym momencie ujrzałem chatkę na zboczu góry. „Chata mędrca!” – pomyślałem. Dorównywałem nieznajomej w szybkości, ale po zboczach to ona się lepiej ode mnie spinała. Widziałem nóż w jej dłoni. Już byłem przy drzwiach chatki, gdy coś złapało mnie za nogę. Upadłem i zacząłem walić grzebieniem i pięścią na oślep. Chyba niektóre moje ciosy trafiały, bo po 30 sekundach walki zdałem sobie sprawę, że ładuję w nieprzytomną osobę. Wstałem, otrzepałem się i zapukałem do drzwi. - Kto tam??? – usłyszałem. - Przyjaciel, potrzebuję pomocy! – krzyknąłem. - Na wagonodziało mojego wujka, idę! Chwilę potem drzwi się otworzyły i ujrzałem starca. Miał długą, siwą brodę, długie, siwe włosy, długą, siwą...tzn. białą szatę. - Wielkie nieba – krzyknął starzec. - Ja...naprawdę przepraszam. To ona mnie zaatakowała – odparłem. - Wielkie nieba! - Człowieku, nie widziałeś nigdy nieprzytomnej kobiety? - Wielkie nieba! Kobieto, ty popatrz się na swoje plecy! Spojrzałem przez ramię próbując cokolwiek zobaczyć. Zobaczyłem plecy.....oraz dyndający przedmiot. Piękny nóż sterczał mi z prawej łopatki. - Wielkie nieba! – wrzasnąłem. Poczułem się dziwnie. Wiedziałem, że zaraz upadnę. Ostatnimi spojrzeniami objąłem starca rzucającego jakiś czar...Gdy znowu zobaczyłem cokolwiek, nie byłem ani kobietą, ani mężczyzną. Byłem zieloną, przezroczystą kulą zdolną do patrzenia i lewitowania w powietrzu. Znajdowałem się w chacie starca. Pośrodku chaty stał wielki stół, obok wielki fotel, ogień palił się w kominku. Domek był bardzo cały z drewna, zadbany oraz przytulny. Starzec siedział w fotelu i palił fajkę. - Chwilę przed twoją śmiercią, „wyjąłem” twoją duszę z ciała – rzekł. Ta kula to ty, twoja dusza. Dlatego też mimo, że nie masz już ciała, żyjesz. Przypominasz mi kulę ołowianą z tematu „Równia pochyła” z pierwszego roku moich studiów fizycznych. Haha...to były czasy! Kiedyś przyszedł do nas nauczyciel...oj przepraszam, zawsze tak się rozpędzam. Wróćmy do ciebie. Musimy znaleźć dla ciebie ciało i mamy na to kilka minut, zanim twoja dusza też odejdzie. Swojego ci nie dam, a najbliższa osoba idzie traktem oddalonym o 20 min drogi stąd. Ale jest jedno rozwiązanie. Tym rozwiązaniem jest nieprzytomna Areda. Czy chcesz...? Gdy to usłyszałem, ciarki przebiegły mi po plecach, których nie miałem. Spojrzałem na tą ohydną, okrytą bliznami twarz. Ale wiedziałem, że muszę się zgodzić. Zacząłem więc potakiwać całym ciałem w powietrzu. Starzec zrozumiał mnie i chwilę potem byłem Aredą. Czułem się okropnie. Starzec poczęstował mnie herbatą jednostajnie przyśpieszoną, a ja opowiedziałem całą moją historię. W końcu spytałem: XXXXXX XXXXXXXX Jeszcze raz redakcja ABZ: myślimy, że ta historia
skłoni Was do refleksji nad sensem życia i szukaniem szczęścia, które jest obok
nas, a którego często nie widzimy. Uczcie się także umiejętnie podejmować
decyzje, uczcie się na cudzych błędach. Nie wystarczy Wam czasu, by je wszystkie
popełnić. |
|
|
