Najlepszymi zabawkami są rzeczy najprostsze. Na przykład piłka, kula powietrza oblepiona gumą lub skórą. Czy nie jest bardziej uniwersalna i czy nie daje więcej zabawy niż jakieś głupie, elektroniczne gadżety? Czy nie lepiej zamiast tworzyć z polygonów skomplikowaną postać nie lepiej bohaterem gry uczynić kulkę..., nie, powiedzmy sześcian, będzie prościej.

Kim chciałbyś zostać w przyszłości? Prawnikiem? Lekarzem? Biznesmenem? Głupstwa, doskonale wiem że najbardziej chciałbyś zostać zwykłą sześcienną kostką, prawda? Hello, you're listening on radio EMU Kouncik, welcome on were wishline, maybe you wish will comes true. Tak, dzisiaj jest Twój szczęśliwy dzień, ty geometryczny dewiancie. Nie martw się, to że w swoich dewiacyjnych fantazjach widziałeś siebie jako sześcianik pozostanie między nami.


Starsi pewnie pamiętają taką gierkę Entomorph. Była to pozycja logiczna, a producent, niezły ściemniacz, wstawiał kity, że gra niby oddziaływuje na podświadomość. Podobno zestawy migających kolorów oraz ukryty w muzyce przekaz, miały w sposób podprogowy przemawiać do naszch móżdżków. Każdy chyba rozumie że jest to totalna głupota, tak samo jak twierdzenie że Ziemia jest płaska. Dobra, kogo obchodzą jakieś tam czary-mary, najważniejsze jest chyba o co chodziło w Entomorph. A chodziło ni mniej ni więcej tylko o turlanie się sześcianikiem po szachownicach.


Kiedy zobaczyłem XXX doznałem deja vu, ale po kolei. Pewnego dnia (a był to poniedziałek) sprawdzałem newsy na serwisach emulacyjnych. I nagle, na jednym z nich wyłowiłem newsa o dokonanym tłumaczeniu pewnej gry z języka krzaczkowego na "international". Grę miał obsługiwać najnowszy ZSnes, oczywiście nie uwierzyłem na słowo, ale wkrótce przekonałem się że jednak posiadana przeze mnie wersja nie obsługuje gry. Krótka kombinowanka i jest, nareszcie mogę zrealizować swoje perwersyjne marzenia o byciu sześcienną kostką.

Whoooa, o co tutaj w ogóle chodzi? Wassup? Na szczęście dla totalnych laików w sprawach sześciennych kostek znalazł się tutaj tutorial. Okazuje się że nasze zadanie to likwidowanie kolorowych kwadracików (a co, przeszkadzają komuś?). Likwidujemy za pomocą naszej kostki przykrywając je ścianką przeciwległa do tej o kolorze kwadratu. Może za bardzo zakręciłem, chodzi po prostu o to, żeby na szczycie kostka miała ten sam kolor jak pole które kryje. Jasne?


Nawet jak nie wiesz o co chodzi, nie martw się, wszystkiego dowiesz się ze zgrabnego tutoriala, który nie dość że wytłumaczy Ci zasady, to jeszcze nauczy podstawowych "zagrań".

Na początku być może zadania stawiane przez grę wydadzą się proste, ale później dojdą np. specjalne pola, wykręcone plansze o różnych kształtach na których masz baaardzo ograniczone pole manewru. Grafika udaje trójwymiarową, co nie wychodzi jej najlepiej. Postrzępione krawędzie, brzydkie kolorki niezbyt cieszą oczy, ale z drugiej strony nie jest tak strasznie źle. W tle przewija się jakiś tam widoczek, też nie najlepszy. Za to muzyka jest świetna - jazzujący, schizoidalny podkład. Mniam.


Nie można powiedzieć że Cu-On-Pa jest jakimś tam mega_super_hiper przebojem w którego zagrywa się dniami i nocami. Po prostu przedstawiciel gier logicznych ubrany w niezbyt atrakcyjne ciuszki. Jak ktoś nie trawi zupełnie gier logicznych, niech nawet kijem nie dotyka, w przeciwnym razie można się przyjrzeć. Ja całkiem lubię gry logiczne, ale ta jakoś nie powaliła mnie na ziemię. Co prawda spędziłem kilka miłych chwil na turlaniu kolorowej kostki...