[ Author: Diff ]

To, co dzieje się u Ciebie na ekranie to wyłącznie Twoja sprawa. Jednak w Twoim interesie leży, abyś to kontrolował.
Przejdę od razu do rzeczy - uzależnienia. Istnieje wiele uzależnień: alkohol, papierosy, narkotyki, komputer. Pod uzależnienie od komputera chcę podpiąć uzależnienie od trójwymiarowej rzeczywistości, czyli w zasadzie co?
Grając w ulubioną grę Fpp nie chciałbyś, aby taka była rzeczywistość? Dzisiaj nie mamy dużych możliwości dopasowania gry, a raczej środowiska grania tak, aby sprawiało wrażenie prawdziwego. Jednak niektórzy są tak zapatrzeni w grę, że postrzegają ją jako prawdziwą rzeczywistość. Moim zdaniem jest to objaw choroby - uzależnienia.
Często tacy gracze kończą tragicznie. Nie spotkałem się jeszcze (i być może nigdy nie spotkam) z taką osobą. Lecz wiem, że pomylenie świata 3D z prawdziwym życiem może zakończyć się śmiercią. Jest to skrajny przypadek, ale jeżeli nie będzie się kontrolowało własnych czynów, może do niego dojść.
Przejmowanie się wynikiem gry, nie jest objawem uzależnienia. Więc czego? Zafascynowania, zaawansowania i zbyt poważnego traktowania gry. Takie osoby, nie grają, żeby się rozerwać. Grają, bo chcą coś pokazać innym graczom. Co? Być może swoją wyższość, władzę, intelekt i umiejętności. Gdy pojedynek zakończy się ich zwycięstwem, chełpią się nim. Cieszą się jak każdy. Z tym jednak wyjątkiem, że jest to dla nich ważniejsze od przeciętnego, zwycięstwo. Jednak jeśli przegrają, robią z niego tragedię, która może odbić się na ich życiu prywatnym.

Można usłyszeć, przeczytać o osobach, które popełniły samobójstwo, z powodu niekorzystnego wyniku. Wygląda na to, że był on tak ważny, iż nie pozostawało nic innego, jak tylko śmierć. TO jest objawem choroby i to choroby psychicznej.
Zaangażowanie się niekoniecznie prowadzi do takiego stanu rzeczy. Trzeba kontrolować to, co się robi. Nie można pozwolić na to, by gra stanęła wyżej niż ludzkie życie. Nie dopuszcza się, by przegrana w Sieci odzwierciedliła się w prawdziwej depresji, a później tragedii.
Jak się przed tym uchronić? Po prostu od początku wiedzieć, że to TYLKO i WYŁĄCZNIE gra. Cóż z tego, że przypomina rzeczywistość? Takie jest podstawowe założenie gier, obok dostarczania ludziom zabawy i rozwijaniu ich cech. Każdy z nas jest potencjalną ofiarą. Każdy wypracował własny sposób na przetrwanie. Należy pamiętać, aby gra nie była wyłącznie ucieczką od rzeczywistości. W przeciwnym razie ucieknie się życia, zapomni o nim. A w otaczający Cię prawdziwy świat, wprowadzi fikcję i iluzję.
Popatrz na swoje codzienne zajęcia. Czy zaraz po szkole/pracy siadasz do komputera i włączasz grę? Spędzasz przed monitorem całe popołudnie i żałujesz, że Twoje życie nie opiera się wyłącznie na takim zachowaniu? Jesteś uzależniony. A te uzależnienie doprowadzi Cię wkrótce do pomieszania zmysłów.
Nie życzę tego nikomu i jeszcze raz powtarzam: kontrolujcie Wasze życie, nie pozwólcie wymknąć mu się spod kontroli. I pamiętajcie: komputer nie jest jedynym niebezpieczeństwem. Oprócz niego istnieje wiele innych. Jednak na nie jesteśmy my, jako gracze, mniej narażeni w przeciwieństwie do komputera.