TXT_EKIPA
TEXTY_CZYTELNICY
GOODIES
|
Baza dowodzenia centralnego, oparta na budowie q3dm10. Pokój przesłuchań... Do przebywającego tam w osamotnieniu N30 dołączają trzei agenci. Po przejrzeniu pewnych dokumentów jeden z nich zwraca się do przetrzymywanego: - Jak pan widzi, przyglądaliśmy się panu już od dawna... Najwyraźniej prowadzi pan podwójne życie. Jedno z nich jako TH0M45 4ND3R50N, pracujący w kadrze znanego klanu. Płaci pan składki ubezpieczeniowe i podatki, nawet pomaga gosposi wyrzucać giby... Drugi żywot wiedzie pan w świecie komputerów jako hacker ukrywający się pod pseudonimem N30, popełniając wszystkie możliwe przestępstwa w Sieci, na które mamy jakieś prawo. Jedno z tych wcieleń ma przyszłość. Drugie - niestety nie... Postaram się to panu jakoś wyjaśnić. Znajduje się pan tutaj, gdyż potrzebujemy pomocy. Wiemy, że skontaktował się z panem pewien osobnik, który przybrał sobie imię M0R3PH300SH. Niezależnie od tego, co pan o nim myśli, dla nas jest to nagroźniejszy człowiek chodzący po tym świecie... Moi koledzy twierdzą, że tracę z panem czas, ale ja wierzę, że postąpi pan rozsądnie. Wyczyścimy panu pańskie konto, rozpocznie pan nowe życie. W zamian oczekujemy pomocy w schwytaniu tego groźnego terrorysty i stawieniu go przed sądem. - Pewnie - podsumował go N30. - Brzmi jak całkiem niezły układ... Ale chyba mam lepszy. Co powiecie, jeśli każę wam się p***rzyć - mówiąc to ścisnął pięść, zostawiając wyprostowanym tylko środkowy palec - a wy podacie mi telefon?... - Panie 4ND3R50N, rozczarował mnie pan... - Nie dam się zastraszyć! Znam swoje prawa!!! A mam prawo do jednego telefonu!... - Niech mi pan powie, panie 4ND3R50N, po co człowiekowi telefon, kiedy nie jest w stanie mówić?! N30, z początku zdezorientowany, szybko przekonał się, co agent miał na myśli - w jednej chwili jego usta zrosły się i nie był w stanie powiedzieć ani słowa! Przestraszony, odsunął się w stronę rogu pokoju, jednak po chwili znalazł się na zimnej podłodze, skrępowany przez dwóch facetów w czerni. W tym czasie trzeci powiedział: - Pomoże nam pan... Czy tego pan chce, czy nie... Mówiąc to, wyjął z małego pudełka coś, co przypominało niewielką żarówkę, jednak po chwili zmieniło się w paskudnego, metalowego robala... N30 próbował się oswobodzić, jednak szamotanie się nie pomogło mu, a w tym czasie paskuda przebiła się przez jego zbroję i dostała do brzucha. - AAAAAGH!!! - krzyknął, po czym usiadł i rozejrzał się. Znajdował się właśnie w swoim lokalu, jednym z wielu w Północnym Sektorze. Wsłuchiwał się przez chwilę w grzmoty burzy na zewnątrz, po czym padł z powrotem na łóżko. Nie leżał tak jednak długo, gdyż po chwili zadzwonił telefon. Podniósłwszy słuchawkę, N30 usłyszał znajomy głos. - Linia jest na podsłuchu, więc będę się streszczał. Dotarli do ciebie pierwsi, ale nie wiedzą, jaki jesteś ważny. Gdyby zdawali sobie z tego sprawę, już byś nie żył... - O czym ty mówisz? O co chodzi?! - Jesteś Nim. Ty szukałeś mnie przez parę ostatnich lat, ale JA spędziłem całe moje życie na poszukiwaniu CIEBIE... Czy nadal chcesz mnie poznać? - Tak. - Więc załaduj się na lokację L45, między sektorami północnym a centralnym. N30 postąpił zgodnie z zaleceniami M0REPH300SH'a i po chwili znajdował się w wyznaczonym przez niego miejscu. Przez chwilę obserwował znajdujące się w oddali areny, teraz zupełnie puste... Nagle ze ściany rzęsistego deszczu wyłonił się pojazd WTC2334A, po czym podjechał do stojącego samotnie N30. Po chwili otworzyły się drzwi pojazdu, w którym czekała już Tr1n1tY oraz dwie inne osoby. - Wsiadaj! - rzekła. N30 usiadł na tylnim siedzeniu i zamknął drzwi. Cała czwórka ruszyła dalej. Spokój szybko przerwała siedząca z przodu blondynka, która nagle skierowała na niego swojego railguna. - Co to do cholery ma być?! - To konieczne. Dla naszego bezpieczeństwa - wyjaśniła Tr1n1tY. - Przed czym? - Przed tobą... - Zdejmij koszulę! - powiedziała blondynka. - Że co? - Zatrzymaj się. - rzekła do kierowcy. - Słuchaj, nie mamy czasu na pogawędki. Teraz masz tylko dwa wyjścia: słuchasz nas albo wysiadasz. - Dobra. - rzucił N30, po czym otworzył drzwi pojazdu. - Proszę cię, N30. - zatrzymała do Tr1n1tY - Musisz nam zaufać. - Czemu? - Bo już tam byłeś. Wiesz, co będzie dalej. Wiesz, jak skończysz... A ty nie chcesz tego. Usłyszawszy te słowa, N30 zamknął drzwi w geście akceptacji. Pojazd ruszył dalej. - 4P0K, światła. - rzekła Tr1n1tY do kierowcy, po czym wyjęła spod przedniego siedzenia gauntleta z domocowaną do niego rurką i metalowym lejem. - Leż. Podciągnij koszulę. - Co to jest? - Myślimy, że masz pluskwę... Spróbuj się zrelaksować. Rzekłwszy to, umocowała lej na brzusznej części zbroi N30 i uruchomiła gauntleta. W chwili tej N30 został popieszczony prądem, a z jego brzucha wyleciało małe, metalowe robactwo, które przeszło przez rurkę i zmieliło się na drobny proszek po kontakcie z ostrzem rękawicy. Serwer Sektora Wschodniego, system apartamentów q3dm0. Najwyższy poziom. Cała czwórka stoi przed wejściem do jednego z poziomów. - To tutaj. - odezwała się Tr1n1tY - Dam ci jedną radę. - zwróciła się do N30 - Bądź szczery. On wie więcej niż możesz to sobie wyobrazić. Wprowadziła kod, po czym oboje weszli na poziom. N30 od razu zauważył postać odwróconą do nich plecami, wpatrującą się w pochmurne niebo przez wielkie okno. Nagle postać ta zwróciła wzrok w kierunku przybyszów. - Nareszcie... Witaj, N30. Jak już zapewne zgadłeś, jestem M0REPH300SH. - To dla mnie zaszczyt! - przywitał się N30. - Nie... Zaszczyt leży po mojej stronie. Przypuszczam, że czujesz się teraz, jak Alicja turlająca się przez króliczą norę. - Można tak powiedzieć. - Widzę to w twoich oczach. Masz oczy człowieka, który akceptuje to, co widzi, bo liczy, że zaraz się obudzi. Jak na ironię, nie jest to dalekie od prawdy... Czy wierzysz w przeznaczenie? - Nie. - Dlaczego? - Bo nie podoba mi się myśl, że nie kontroluję własnego życia. - Doskonale cię rozumiem. Pozwól, że ci powiem, dlaczego tu jesteś... Jesteś tutaj, bo wiesz o czymś. Nie możesz określić, co to jest, ale czujesz to. Czułeś to przez całe swoje życie. Czujesz, że z otaczającym ciebie światem jest coś nie tak. To uczucie tkwi jak drzazga w twoim umyśle i doprowadza cię do obłędu. Właśnie to uczucie przyprowadziło cię tutaj. Wiesz, o czym mówię? - O QUATRIX? - Czy chcesz wiedzieć, CO TO JEST? - Tak. - Quatrix jest wszędzie, bez przerwy nas otacza. Nawet tutaj, w tym pokoju. Możesz ją zobaczyć za oknem, czy w telewizji. Czujesz ją, gdy idziesz do pracy... Do kościoła... Gdy płacisz podatki. To świat, który ukazano ci przed oczyma, tylko po to, aby oślepić cię przed prawdą. - Jaką prawdą? - Że jesteś niewolnikiem... Jak wszyscy ludzie, urodziłeś się w więzieniu. Więzieniu, którego nie możesz dotknąć, zobaczyć czy powąchać. Więzieniu dla twojego umysłu... Niestety nikt nie może ci powiedzieć, czym tak naprawdę jest Quatrix. Sam musisz to zobaczyć... M0REPH300SH wyjął z małego pudełka dwie pigułki, po czym rzekł: - To twoja ostatnia szansa. Potem nie będzie już odwrotu. Weźmiesz niebieską pigułkę, budzisz się rano w swoim pokoju i wierzysz w to, w co chciałbyś wierzyć. Weźmierz czerwoną, a zostaniesz w Krainie Czarów, a ja pokażę ci, jak naprawdę głęboka jest królicza nora... Pamiętaj! Oferuję ci tylko prawdę! Nic innego... N30 sięgnął po czerwoną pigułkę, włożył ją do ust i przepijając szklanką wody, połknął. - Chodź! - rzekł M0REPH300SH, po czym otworzył drzwi do centralnego pokoju, w którym znajdowało się już parę osób oraz całe mnóstwo różnorakiego sprzętu. - 4P0K, podłączyliśmy się? - Prawie. - Wiecznie się śpieszymy... - zaczął wyjaśniać. - Proszę, usiądź tam. W czasie gdy ekipa zaczęła bawić się z żelastwem i komputerami, Tr1n1tY przykleiła do szyi N30 parę nieznanej mu przydatności plastrów. - Pigułka, którą połknąłeś, to program namierzający. - rzekł M0REPH300SH. - Zakłuci na chwilę twój sygnał, abyśmy mogli cię namierzyć. - Co to znaczy? - Zapnij pas, Dorotko - powiedział jeden z członków pracującej drużyny. - i powiedz "Pa pa" Kansas. N30 próbował się uspokoić, jednak po chwili przed jego oczyma zaczęły się pojawiać dziwne rzeczy. Po spojrzeniu w ścianę ujrzał, jak jej tekstura uległa rozmazaniu. Dotknąłwszy ją, poczuł dreszcz przechodzący przez jego palec, a ściana wygięła się jak tafla wody przebita kamieniem. - Czy miałeś kiedyś sen, N30... Tak realistyczy, że byłeś przekonany, iż był on jawą? A co, jeśli nie mógłbyś się z tego snu obudzić? Jak rozróżniłbyś wtedy świat snu od świata rzeczywistego? Dreszcz z palca zaczął się przesuwać po całej dłoni N30, a stamtąd przeszedł na przedramię i w końcu na całą rękę. Towarzyszył temu dziwny efekt - zdawało mu się bowiem, że jego ręka pokrywa się czymś przypominającym płynny metal... - To nie może być... - Co? Prawda?... - Przechodzi w replikację - odezwała się Tr1n1tY, monitorująca stan N30 przy komputerach. - 4P0K? - Ciągle nic! - Zimno... - szeptał N30 - Zimno mi... M0REPH300SH wyjął międzyserwerowy przekaźnik... - T4nK, potrzebujemy tego sygnału! - Tętno spada! - krzyknęła Tr1n1tY. - 4P0K, lokalizacja... - Prawie go mam!!! - Zatrzymało mu się krążenie! - powiedziała Tr1n1tY - Pośpieszcie się!!! - Mam go! - poinformował 4P0K. - T4NK, dawaj sygnał!!! ... CDN... |