 1) Huh, blo mnie pogania, żeby oddać zaraz teksty do FPP Zone, a ja nie mam żadnego napisanego, a co gorsza nie mam żadnego pomysłu. Dlatego zdecydowałem się napisać coś "off topic" do nowego działu [którego pewnie za miesiąc nie będzie z powodu braku materiałów:) -blo]. 2) Pewnie jak spojrzeliście na tytuł to pomyśleliście sobie "No nie. Znowu jakiś nudny artykuł o uzależnieniu od komputera. Nawet nie chce mi się tego czytać." To tylko świadczy o jednym... Zaliczacie się do "skażonych :)" Do refleksji na temat tego artykułu skłonił mnie xfoo publikując w swojej kolumnie (http://www.promode.org/columns/xfoo/) wypracowanie na temat swojego życia :)). xfoo jest/był jednym z najlepszych graczy ProMode na świecie. Brał udział w lidze Clash Of The Titans (CoTT), gdy nagle zdarzyło się w jego życiu coś, co przerwało tą dobrą passę :). O tym właśnie napisał. Otóż pewnego wieczoru wybrał się do swoich kumpli na zabawę. Oglądali jakiś ciekawy film, jedli pizzę i kij wie co jeszcze :). W pewnym momencie zorientował się, że musi biec do domu, gdyż jest umówiony na mecz właśnie w lidze CoTT. Pożegnał swoich znajomych (którzy nota bene musieli mieć "ciekawą" minę) i udał się do siebie. Po drodze zaczął się zastanawiać co zrobił - zostawił swoich najlepszych kumpli, w najlepszym punkcie zabawy tylko po to, żeby grać w jakąś tam grę i siedzieć samemu w ciemnym pokoju przed ekranem monitora. Zrobił to, mecz przegrał (ale to nie jest tu ważne). Następnie uaktualnił swoją kolumnę. Pozwolę sobie przytoczyć niektóre fragmenty jego wypowiedzi. "Im więcej nad tym rozmyślałem, tym bardziej stawało się to prawdziwe. Wszystko co robiłem dotyczyło komputera. Wracam ze szkoły około 16, włączam PC, sprawdzam newsy, rozmawiam na ircu, pogram trochę... i już północ." Przyznajcie, czyż nie podobnie wygląda Wasze życie? Czy komputer nie wypełnia waszych piątkowych i sobotnich wieczorów. "Bo wtedy jest dobry transfer" - bo wtedy wasze życie umiera. "Nie, nie znaczy to, że jestem samotnikiem. Nie czuję się po prostu dobrze pośród ludzi, których nie znam. I jest tylko parę osób, które tak naprawdę dobrze znam (na "braterskim" poziomie). I prawdę mówiąc, nie lubię większości ludzi." Huh, jakbym słyszał siebie. Dokładnie takie są moje myśli. Z tymże może pierwsze zdanie trochę nie pasuje, ale poza tym to dokładnie ja. I podejrzewam też, że to dokładnie ty, który(a) czytasz ten tekst. Wydaje mi się, że to jest jeden z głównych objawów uzależnienia... "Byłem na obozie przetrwania. Ośrodek, w którym mieszkaliśmy bardzo, BARDZO śmierdział. Po tym jak skomentowałem to "Jezu, to miejsce jest tak nudne" koleś idący za mną odezwał się "Heh, nudno ci bez twojego komputerka, Janssen?". To mnie naprawdę wkurzyło. Ludzie znają mnie jako maniaka komputerowego, a nie można negować faktu, kiedy ten stoi przed twoimi oczami. Nie chciałem być postrzegany jako taki, więc w moim umyśle nie byłem taki. Cały czas pogrążałem się w tym wszystkim jeszcze bardziej, gdyż wg mnie to nie był problem." Właśnie. Samooszukiwanie się. Nie dostrzeganie problemu. Podstawowa rzecz. Czy ktoś z Was zastanawiał się nad tym? Czy spojrzał nagle na siebie i stwierdził, że jest uzależniony? Być może tak, ale czy stwierdziliście, że to jest nie dobre? Pewnie powiedzieliście sobie "Dobra, jestem uzależniony, ale co z tego? Czy to czyni mnie gorszym? Mi się to podoba i jak najbardziej odpowiada." Heh... ",i>Mam teraz dużo więcej czasu wolnego, mam zamiar robić więcej. Jest wiele rzeczy, które zawsze chciałem zrobić, ale byłem za leniwy na nie. Teraz nadszedł czas je zrobić." Ha, znowu jakbym słyszał siebie. Zauważyłem u siebie coś takiego: wiem, że muszę szybko zrobić jakieś zadanie ze szkoły, albo coś napisać dla kumpla, czy też napisać artykuły do FPP Zone (tiaa... teraz, blo, znasz powód...). Ale najpierw siadam do komputera, muszę sobie trochę pograć. I robię to długo, ważne rzeczy odkładam na później. A później siedzę do 2 w nocy nad książką i się uczę na sprawdzian, wstaję rano nieprzytomny i taki pozostaję w szkole. I potem znowu, i tak w kółko. Gdy przychodzi po mnie kolega czy koleżanka mówię, że nie mam czasu. Szybko się ich pozbywam i siadam z powrotem do komputera. W którymś Kompendium Wiedzy (1 albo 2) z Secret Service'u był taki rysunek: na pierwszym planie stoją same nogi kobiety. Widać, że laska była z niej niezła :), w każdym razie nogi zabójcze. Ale tylko do pasa, bo wyżej jest pełno krwi i wystaje tylko kawałek kręgosłupa. A dalej, na drugim planie, stoi młody koleś z parującą spluwą i mówi "Zrozum mała, to nic osobistego, ale jak ktoś mi przeszkadza w graniu...". Za nim oczywiście stoi PC. Teraz widzę, jakie to jest żałosne, a sam wyznawałem tą zasadę... Wracając jeszcze do odkładania wszystkiego na później. Mój starszy brat (hi Skalpel!) ułożył taką sentencję: "Dorastanie polega na coraz częstszym odkładaniu wszystkiego na później". Do niedawna śmiałem się z tego i przyznawałem temu rację. Geez... To tak naprawdę jest straszne! Widzę, jak życie przepływa mi między palcami, a przecież jestem teraz (i wy pewnie też) w najlepszym okresie życia. Jestem młody, nie zmęczony, powinienem się bawić, ŻYĆ! A ślęczę przed tym komputerem jak głupek... W sumie nie mam już nic więcej do dodania. Zastanówcie się nad tymi słowami, bo naprawdę warto. Poniżej jeszcze zamieszczam pełną treść tego uaktualniena kolumny xfoo (z 22 maja) w oryginale (nie przetłumaczone i bez cenzury). I podpisuję się pod jego słowami rękami i nogami. Reasons and rants 41 comments - Wednesday, 23 May 2001 by xfoo A Note and Warning This update probably won't answer most questions. Heck, I doubt anyone but myself will totally understand what's going on in my mind (hence you won't understand what i'm writing). But I'm writing it because I want to, it helps me. This isn't for you, but for me. On that note, no "Good luck, Come back soon, miss you" shit comments. I'm not looking for sympathy. The Fallout Another week, another night. So it's saturday night, and this week my friends and myself decided to just chill out. We've rented the classic dvd "Legend of the Drunken Master" (a masterpiece) and fool around with some Tekken Tag on ps2. Anyways, 10:50 rolls around and I say "Oh, sorry guys... I gotta run." Of course they all respond with a loud "What the FUCK?!" I replied with a slight grin saying "Sorry guys, i've got a Promode CoTT match to go play." Needless to say, my friends were mighty pissed off. As I ran home (friend lives 2 blocks), I reflected on the situation. What the fuck was I doing? I left my REAL friends to play a loner game in my small, dark room. Why would I do this? Simple.. a computer game was running my life. I left my friends to go play a pc game. I left my friends to play a computer game. I don't know if you really got how huge that initial line was, read it again. A COMPUTER WAS RUNNING MY LIFE. The Realization The more I thought about it the more it was true. Everything I do involves a computer. I come home from school around 4, turn on my pc, check the news, chat on irc, play a game... and it's 12 o'clock. I'm ashamed to say that it isn't exaggerated or even slightly exaggerated... it's the truth. I've got to do more, it's the classic story of life passing someone by. But it really is my own fault. I want to compare it to Simon and Garfunkle's song "I am a rock". The lines go "safe inside my room, deep inside this womb, with my poetry and books to protect me". Now those aren't the exact lines, but you get the point. My computer is my savior, the thing I goto to escape the world. A bunch of things have "pushed" me to want to jump on the pc. Basically, it takes me away from the problems I have in real life. Not quite "fitting" in: No, not meaning I'm a loner. I'm just not comfortable around people I don't know. And there are really only a few people I know really well (at a "brother" level). And truthfully, I don't like most people. I don't like the attitudes, opinions and judgements others try to pass on me. Coming to grips with the imperfectness of my life: Now, I was a slow "realizer". For example, I didn't know about different types of music when I was younger (until grade 9 basically, and now i'm hardcore into music). The best way to put it would be a "closet childhood". I quickly came to an above-average realization of the world (compared to others my age). The more I looked around, the more I saw things weren't quite the way I thought they were. My family is majorly flawed, basically my father isn't who or what I thought he was... he's much worse. If I turned on my pc, the yelling of my parents or the thoughts going through my head would just fade away... creatures of comfort we are. Not knowing what to do: I hopped on a pc right before the "social explosion" for teenagers. Hence I missed the huge growth most people do. Hell, it's not as if I can't talk to people.. i'm just not totally comfortable (as mentioned above). I can't keep a conversation going, but I'm a wicked debater and orator, the guy who can always stand up infront of a class and give his opinion in a strong and impressive manner. Denial: I was recently on a phys-ed camping trip. Now the campsite we were at really, REALLY sucked. As I commented "Man, this place is so fucking boring." the guy walking beside me replied "What, it's boring without your computer Janssen?" Now fuck, that just pissed me off. I'm known as a comptuer geek, and you can't deny the fact that it's looked down upon still. I didn't want to be seen as that, so in my mind I wasn't. I tricked myself into going on the pc more, because in my mind it wasn't really a problem. Hopefully the cliche of "recognizing the problem is the first step to solving it" is true for myself. The Game The Time Before Before the CoTT started, I was totally psyched to play. I played every day and every night for the entire time I was on. And then a funny thing happened, the first week of the tourney and I just died out. I'm not sure what it was, but I just wasn't interested in playing anymore. When I did play, it came down to "well I'd better practice". God, it was really gay. I thought it was pointless to "practice" for the CoTT, because I wouldn't get far. Lets face it, I'm not that great of a player, and as i've always said "I'm only the best until the real players come along". I'm sure my lack of enthusiasm is shown from my first games versus Matrix32x (I don't think demos were released). I only won cpm1a by a slight amount, relying on my lower ping and slightly better aim, and won shovq2dm1 by hiding for 10 minutes... not exactly stellar moves by me. The Match But anyways, back to the story of saturday night. When I got home, I popped onto IRC, played the song I always do (Deftons - Drive and Far Away before every tourney match baby) and hopped onto the server with Exodus. Now there were so many god damn problems... my mouse button was sticking, my ping was going up and down, I didn't have the timenudge setting I wanted, I couldn't get my sens to feel right, I couldn't find the guy to give me rcon, and so on and so on and so on. I was more concerned about getting the settings and shit all right than I was of actually playing and enjoying myself. I started the 1v1 with exo... and man it was vq3 all over again. I just wasn't enjoying myself. Halfway through the match I said to myself "Fuck it, why the fuck did I leave my friends to do this? I hate this." Hence I stopped playing, that's also the part of the game where I just started running around... at this point of the game I was running naked and exo easily fragged me at every chance. I didn't want to play but at the same time I didn't want to just quit in the middle of a game (for some reason it's okay to quit in the middle of a match but not a game... meh). I'm not meaning to slame Exo, he played an awesome game. He hit tons of rails, he moved so much better, he had greater prediction. Basically he cared and wanted to win. Good luck to him in the future. The Aftermath and Quick Thoughts So, combined with the realization that my pc was controlling me and the fact I really wasn't enjoying cpm as much as I used to, I quit the tourney. I'm trying to cut as many ties I have with the computer as possible. The tourney was just one more commitment I didn't want, or need anymore. I also dropped from the design team, but that's really quite minor, as CPMA is almost done and Revelation is more than capable enough to handle anything else that comes up. I guess you could call this my official "retiring" column. I don't plan on playing competativly in ANY game anymore. As soon as I go for competition, I start worrying more about winning than having fun. Heck, I don't think i'll play promode or ANY game for that matter often anymore. Unless Wolf3d or Doom3 totally grab me, i'm done (I really don't enjoy tribes2, because tribes1 IS better). At the same time, I'm really dissapointed with myself for the way I'm going out. Not quite the way I wanted it to end. I would of preferred to try to make it somewhere, but when I think about it, it just isn't worth it. It would of been great to goto the CPL event just to meet up with the players. It would of, could of, should of, wasn't. I've got more free time now, and I'm going to do more. There's lots of things i've always wanted to do, but i've always have "been to lazy" to do it. It's time I do those. I still enjoy a little mapping, and I'll update my column every now and then, as there are still 5-6 fresh topics in my mind I want to write about. But besides that I don't plan on being around a lot. Sorry to Cloud9 and the whole CoTT crew, I put you in an unfair and tough situation. If there was one thing I would want you to remember? Promode wasn't about the gameplay. It started as such, but the more I explored it the more I found the people. The CPM community is the first one I feel I've "belonged" to. I hope to god that it isn't ruined with the latest influx of competition savy players. People who've made promode great for me aren't very numerious. You know who you are and I thank you. The fun is more important than the game, - Shawn Janssen |