Po bardzo udanym debiucie na polskim rynku "Księgą Sądu Ostatecznego", zbiorem opowiadań "Zaćmienie" oraz "Przewodnikiem stada" z niecierpliwością oczekiwałam na nową powieść Connie Willis. I nie zawiodłam się. "Nie licząc psa" co najmniej dorównuje poprzednim utworom pisarki wydanym w Polsce.

Grube tomiszcze na pierwszy rzut oka wygląda odstraszająco. Ponad 500 stron i nietypowa jak na science fiction okładka nie zachęcają do lektury. Nic bardziej błędnego. Książka jest świetna. Nie mogłam się powstrzymać i przeczytałam ją w jeden wieczór.

Powieść jest luźną kontynuacją "Księgi Sądu Ostatecznego". Znów znajdujemy się w Oksfordzie XXI wieku. Tym razem towarzyszymy młodemu historykowi, Nedowi Henry, w poszukiwaniach pewnego dziwnego przedmiotu na zlecenie ekscentrycznej "dobrodziejki" Wydziału Historycznego. Znerwicowany młody człowiek dostaje pozornie proste zadanie w wiktoriańskiej Anglii. Niestety, sytuacja nieco się komplikuje. Zamiast spędzenia spokojnych wakacji będzie musiał naprawić powstałe błędy. A wszystko przez zbieg okoliczności i kota (oraz psa).

W powieści nie należy doszukiwać się jakiś głębokich treści czy filozoficznej zadumy jak w przypadku "Księgi Sądu Ostatecznego". To na co warto zwrócić uwagę to moim zdaniem zderzenie dwóch typów mentalności. Ned Henry przeszedł jedynie bardzo pobieżne przeszkolenie, a wiktoriańską Anglię oglądamy właśnie jego oczyma. Dość powierzchowna wiedza nie chroni go przed popełnianiem gaf towarzyskich w świecie, którym rządzą konwenanse. Pozwala dostrzec za to absurdy codziennego życia.

Pod względem konstrukcji narracji książka przypomina komedię omyłek. Zawrotne tempo, nieprzewidziane zwroty akcji, bogactwo ekscentrycznych i wyrazistych postaci okraszone absurdalnym humorem, to główne zalety tej książki. Doskonała rozrywka.

Connie Willis, "Nie licząc psa", Prószyński i S-ka, Warszawa 1999