Była sobie raz dziewczynka i chłopiec... Tak rozpoczyna się wiele historii, które znamy. Ta potoczyła się jednak troszkę inaczej. Chłopiec wymordował wszystkich przyjaciół dziewczynki, ta natomiast wyrzuciła go w próżnię i poleciała razem z kotem do domu. Happy End.

Poprawka. Wcale nie taki happpy i nie do końca end. Mimo tego, że w Ciemnym Lesie nadal ginęli ludzie, a dziewczynka poszła tam ze znajomymi drwalami aby nakopać braciom chłopczyka (co znów nie do końca wyszło tak jak planowali) rodzice dziewczynki doszli do wniosku, że warto tam wybudować dom letniskowy i laboratorium.

Ciemny Las nazywał się LV-426. Dziewczynka nazywała się Ellen Ripley. Drwale dla niepoznaki nazwali sie Colonial Marines. A chłopiec? Cóż, nigdy nie dano mu imienia, choć niektórzy twierdzą iż nazywał się Kitty.

A skąd ta cała historia? Otóż Rodzice, (czyli Weyland Yutani) zapomnieli o drobnym szczególe. O Złym Wilku, który kręcił się po okolicy i polował na wszystko co się rusza. Taki typowy Drapieżca. Tak więc w jednym miejscu, w jednym czasie spotkali się wszyscy trzej: Drwal, Chłopiec i Zły Wilk.

Drwal miał tego pecha, że w momencie, gdy ksenomorfy wyrwały się z klatki, był na zmianie odpoczywającej. Jego szczęście, że miał ze sobą siekierę. Spory kaliber siekiery i wbudowany granatnik będzie argumentem nie do pogardzenia w zbliżających się konfrontacjach z chłopcami. Rozkaz jest jasny: SPADAJ STĄD ZANIM CIĘ DORWĄ!!! Ale okazuje się że na orbicie też nie jest tak bezpiecznie jakby się chciało.

Chłopiec obudził się, gdy drwale wleźli mu bez pukania do domu. Dodatkowo nanieśli błota, po kątach narozstawiali to swoje żelastwo i zaczęli się panoszyć jak u siebie. Każdy by się zdenerwował. Przy okazji okazało się, że byli też u rodziny i zaczęli robić na nich jakieś podejrzane eksperymenta. Matka każe nieproszonych gości wykopać za drzwi, posłuszny synek to zrobi. Trzeba się udać do rodziny? Słowo Matki jest rozkazem. A droga długa przed nami, lecz świeżym mięsem usiana...

A Wilk? Zły Wilk, jak to Zły Wilk. Przyszedł na polowanie. Poluje na niegrzecznych Chłopców (jak to w bajkach bywa). A gdy mu Drwal wejdzie w paradę? No cóż, gdzie drwa rąbią, tam wióry lecą. Nie można przeszkadzać Wilkowi gdy poluje. Wilk się robi wtedy zły i może zacząć polować też na Drwali. A każde trofeum przy pasie będzie w domu równie dobrze wyglądało. Lecz prawdziwym celem Wilka jest to jedno jedyne trofeum - Korona Królowej. Do tej walki stanie jak równy z równym - żadnych laserów, maserów i innych cudeniek, kły przeciwko kłom, pazury przeciw pazurom. Niech lepszy zwycięży.

Obcy, Predator i Człowiek - trzej najwięksi mordercy kosmosu stanęli przeciwko sobie. Jedni walczą o życie, drudzy z obowiązku, jeszcze inni dla sportu. Tak naprawdę to trzy gry w jednym. Każdym stworzeniem gra się inaczej. Dla każdego obowiązuje inna taktyka.

Marines są władcami dużych przestrzeni, w pomieszczeniach czai się na nich szybka śmierć. Jeśli taki ma w ręku smartguna, to będzie ciężko, jeśli miniguna, to niech się wszyscy przeciwnicy schowają. Czujnik ruchu, dobrze użyty, stanowić będzie nie byle jaką broń. Słabymi stronami grania po stronie ludzi są: amunicja, która niestety lubi się kończyć w najbardziej gorących momentach, zaś tył nie jest chroniony. Najlepszą taktyką jest: w korytarzach - na "hopsasa" do przodu i strzelać krótkimi seriami tam gdzie tylko jest jakiś ruch, na otwartej przestrzeni - plecami do ściany i spokojnie oczyszczać teren.

Obcy - pojedynczy osobnik w walce "jeden na jednego" z Colonial Marine nie będzie miał szans nawet podejść. Trzeba się chować, łazić po suficie, skakać. Pamiętaj podstawowe rady: kanały wentylacyjne to twoi przyjaciele, jeśli słyszysz charakterystyczne pikanie, to uważaj, ludzie niedaleko postawili Sentry Gun'a a ten cię posieka jeśli tylko zauważy, Predator może się przed tobą próbować ukryć tymi swoimi systemami, ale nic mu to nie pomoże - jego feromony go zdradzą, jedno uderzenie ogonem i po zawodach. UWAGA: jeśli spotkasz gdzieś człowieka bez charakterystycznego "halo" to jest to android - tego trzeba pociąć na kawałki, bo nawet z urwaną ręką będzie do ciebie strzelał. Pamiętaj, jesteś najszybszy i najzwinniejszy, wykorzystaj to.

Predator to usposobienie spokoju. Zimna krew to jest to, czego Myśliwy musi mieć pod dostatkiem. Nie ufaj jednak bezgranicznie swojej technice. Może i cię nie widać, ale czujniki ruchu nadal cię wykrywają. Jeśli możesz, to atakuj z daleka i chowaj się od razu. Unikaj ładowania się w środek zamieszania. Broni masz pod dostatkiem, ale uważaj: przy strzale z większości typów tracisz niewidzialność. Dodatkowo większość broni żre energię, a jej za dużo nie masz. Jeśli idziesz polować na ludzi, to Maskierowka jest nieodzowna. Przy Obcych możesz ją sobie spokojnie darować - i tak cię wyczują, a tak, to oszczędzisz parę ergów. Na ksenomorfy zwykle najlepiej iść z pistoletem, na ludzi z Shoulder Cannon'em. Często odpoczywaj - energia sama wraca do wyjściowego poziomu. Masz cztery tryby widzenia - używaj ich! Do strzelania z daleka używaj zoomu - jest najlepszy w połączeniu ze Spear Gun'em. Pamiętaj! Nawet gdy stoisz i się nie ruszasz, twój laser może cię zdradzić, ponieważ nie możesz go wyłączyć.

Podsumowując: jest to dla mnie jedna z lepszych gier FPP ostatnich czasów. Po raz pierwszy udało się w strzelaninie nawiązującej do serii "Aliens" oddać ducha tych filmów. Teraz naprawdę się czuje strach ostatnich z oddziału USCM zamkniętych w kilku pomieszczeniach w Hedleys Hope. Rozumie się obojętność Obcych spokojnie dążących do całkowitej eliminacji wszystkiego, co żyje. Budzi się łowiecka żyłka Myśliwego, gdy jego oczami obserwujemy, jak to ludziki zaczęły sobie hodować ksenomorfy, a my się zaraz na nie wyprawimy...

Dla tych, którzy mają dostęp do sieci: nie ma nic lepszego niż gromadą Obcych polować na jednego człowieka, gdy na całym piętrze słychać: "Tu jest! Tu jest! Aaaaa... dorwał mnie!", "Ucieka! Ucieka! Cholera! Gdzie on się schował!", "Let's rooooock!!! Gińcie sk*syny!!!"... To jest niezapomniane uczucie.

We krwi po kostki, po trupach do celu? O, nie. Tutaj krew potrafi ranić, więc uważaj gdzie stawisz swe kroki. Czyżby się coś ruszało w rogu pokoju? Nie. To przywidzenia. Wszystko sprawdziłem i zamknąłem. Czujnik ruchu się obudził. 15 metrów. Sforsowały więc śluzę. 11 metrów. Jeszcze tylko drzwi. 8 metrów. Dziwne. 5 metrów. Drzwi stoją. 3 metry. Powinny już być wewnątrz, ale ich nie ma. 3 metry. Sufit! SUFIT!!!!!