|
|
|||
|
Tak, jak większość moich znajomych, jestem wielkim fanem komiksów o przygodach mądrego Asterixa i dobrodusznego Obelixa. Jak tylko zobaczyłem trailer filmu, zacząłem ostrzyć sobie zęby na filmową ucztę. Ledwo Asterix i Obelix pokazał się w kinie, pomknąłem rozerwać się godziwie. Niestety, nie udało mi się. Zacznę od największej wady filmu. Nie jest śmieszny. Po prostu nie i już. Wiem, że twórcy filmu chcieli inaczej, ale mnie to naprawdę nie rozbawiło. Jedynym wyjątkiem były sceny, w których występował Roberto Benigni, ale to już zasługa jego, nie reżysera. Dziwne, ale jednocześnie udało się zrobić całkiem sensowny scenariusz. Połączono kilka komiksów, płynnie przeplatając ich najważniejsze wątki. Biegnie to w miarę sensownie i co więcej, wciąga. Rzymianie, jak zwykle, próbują pokonać galijską wioskę, którą, jak zwykle, w kłopoty wpędzają jej właśni kłótliwi mieszkańcy. Rzymianom prawie się udaje, ale w ostatniej chwili interweniuje Asterix do spółki z Obelixem i wszystko kończy się dobrze. Gubi ten film, oprócz ewidentnego braku humoru, przesyt. Koniecznie chciano zrobić superprodukcję, przyćmić kostiumami i efektami inne filmy. Zamiast starać się zachować prostotę i umiar w wystroju, a wykorzystać komizm słowny i sytuacyjny, stworzono widowisko. Nawpychano mnóstwo efektów i scen akcji, gubiąc całą istotę komiksu. Bójki i walki przerobiono na sceny taneczne. Aktorzy też niespecjalnie się spisują. Pomijając fenomenalnego Benigniego, raczej pustki. Depardieu jako Obelix jest cwaniakowaty, a nie naiwnie sympatyczny. Kiedy jednak próbuje się nadać mu ten charakterystyczny rys umysłowej powolności, wychodzi on na idiotę i denerwuje widza. Mieszane mam uczucia. Podjęto próbę sfilmowania Asterixa - i dobrze. Trzeba oddać twórcom, że mieli własną wizję. Tyle, że mnie, fanatyka komiksów, ta wizja nie pociąga.
|
