|
|
|||
|
Zachęcona przychylną recenzją w pewnym czasopimie powięconym fantastyce, odważyłam się pójć na rzeczony film. Nie odstraszył mnie fakt, iż Nawiedzony jest remake'em horroru z lat 60-tych. Nie widziałam oryginału, więc wybrałam się bez uprzedzeń. A ponieważ nikt mi nie płaci za recenzję, stać mnie na absolutną szczeroć. "Niektóre domy rodzą się złe". Już na wstępie slogan reklamowy zdradza zasadniczą częć fabuły, która, krótko mówiąc, jest wątła i mizerna. Sądzę, że nie popsuję zbytnio przyjemnoci i dopowiem resztę. Otóż demoniczny psycholog (Liam Neeson) pod pozorem badania bezsennoci zbiera grupkę osób, na której zamierza zbadać mechanizmy powstawania strachu. Aby dopomóc sobie w tym zadaniu, zabiera ich do wiktoriańskiej rezydencji. W domu owianym mroczną tajemnicą (cóż za niespodzianka) straszy. Nie trzeba wykazać się inteligencją, aby się domylić, że to dopiero początek... Mimo kiepskiej fabuły film nie jest aż tak do końca zły. Dzieje się tak głównie za sprawą solidnego (poza grą aktorów) wykonania. Na początek rzecz najważniejsza - dom. Moim skromnym zdaniem to właśnie rezydencja jest prawdziwym bohaterem opowieci, złym i przerażająco żywym. Przy nim ludzie to nic nie znaczący dodatek, wrzeszczący tylko od czasu do czasu. Scenografia jest naprawdę godna zapamiętania. Sam dom, położony na uboczu i otoczony kręgiem suchej łąki, to dziwna wiktoriańska mieszanka neogotyku, baroku, stylu elżbietańskiego i pseudoegipskiego. Wywiera przytłaczające wrażenie. Nie trzeba dużej wyobraźni, aby zacząć cierpieć na nerwicę po kilku dniach pobytu.
W sumie film mógłby być bardziej udany. Pomimo kiepskiej gry aktorskiej, słabej fabuły i zupełnie zaprzepaszczonego zakończenia, Nawiedzony oferuje przynajmniej odpowiednią dawkę grozy i napięcia. Ja jednak wyszłam z kina z uczuciem niedosytu. Film w sumie tylko dla ciekawych lub miłoników gatunku.
|
Za
efekty specjalne odpowiedzialna jest firma Dreamworks. Nie należy się jednak
nastawiać na jakie niesamowite fajerwerki. I dobrze. Efekty specjalne (mimo, że niewyszukane)
doskonale podkrelają mroczny nastrój i nie wywołują wrażenia przeładowania. Równie dobra
jest muzyka autorstwa Jerry'ego Goldsmitha, kolejny dopasowany element całoci. Największe
uznanie natomiast wzbudziło u mnie udźwiękowienie filmu. Z góry zaznaczam, że na
Nawiedzonego nie należy wybrać się do kina pozbawionego Dolby Digital. Bez odpowiednio
wyposażonej sali kinowej będzie to jeszcze jeden horror, w dodatku mało przerażający. Możliwoci
trójwymiarowego dźwięku zostały wykorzystane do maksimum. Ostatecznie najbardziej boimy się
tego, czego zobaczyć nie możemy.
Po
fabule nie oczekiwałam zbyt wiele. Tym bardziej rozczarowała mnie gra aktorska. Naprawdę nie
wiem, co dwójka w sumie kompetentnych aktorów robi w filmie klasy B. Oni chyba też tego nie
wiedzą. Liam Neeson, odtwórca roli doktora Marrowa, nie jest ani demoniczny, ani nie nadaje
się do roli manipulanta. Po odtwórcy tytułowej roli w Licie Schindlera spodziewałabym
się więcej niż nijakiego aktorstwa. Także Catherine Zeta-Jones zawiodła moje oczekiwania.
Jak na biseksualną ekscentryczkę była zbyt zwyczajna. Nie sprawdziła się nawet w roli
ozdobnika. Jedynie Lily Taylor (u nas mało znana aktorka) wykazała się czym więcej, niż
tylko bezładnym miotaniem po ekranie.