|
| ||||||
|
"Jesteśmy tu po to, by pilnować porządku!" To były pierwsze słowa, jakie usłyszałem po przyjęciu mnie do Policji. Starałem się to robić. Naprawdę się starałem. Ostatnio jednak natrafiłem, razem z moim partnerem, na rzeczy niemożliwe. Demony chodzą pomiędzy nami - mordują nas, a nasze władze o tym wiedzą i nic nie robią. Dzisiaj przygotowaliśmy zasadzkę, by zdobyć niepodważalne dowody. Nie wszystko poszło jednak tak, jak byśmy sobie życzyli... Teraz więc stoję tu przed tobą i proszę o pomoc. Jeśli się zgodzisz, oddam ci moje ciało - przeniesiesz w nie swoją duszę i w ten sposób będziesz mógł działać w moim świecie. Nie ma innego rozwiązania - inaczej zginiemy.
Na początku wydaje się, że masz pełną swobodę poczynań - możesz chodzić, gdzie chcesz, rozmawiać z ludźmi na ulicy, wchodzić do budynków, pić w barach, jeździć pojazdami tam, gdzie zechcesz... To miasto! Te ulice! One żyją własnym życiem! Gdy odnajdziesz pewien przepis w zrujnowanym kościele, okaże się, że możesz zmieniać ciała jak tylko ci się podoba! Niestety, po pewnym czasie okazuje się, że fabuła jest straszliwie liniowa, parę pomysłów przeczy zdrowemu rozsądkowi, a im dalej w las, tym mniej potrzebne jest myślenie, a więcej - zręczność w palcach.
Jest jednak rzecz, dzięki której osoba, która nabyła drogą kupna Omikron: The Nomad Soul, nie będzie tak bardzo żałować wydatku. Muzyka. Przepraszam, źle. Muzyka!!! Teraz lepiej. Ścieżkę dźwiękową zrobili panowie Reeves Gabrels i Dawid Bowie. Tak klimatycznej i tak pasującej do świata gry muzyki jeszcze nie słyszałem. Poza tym, jeśli dobrze poszukać, można znaleźć się na trzech koncertach grupy The Dreamers i obejrzeć trzy utwory, jakie wykonują. Chyba nie będzie zdziwienia, jeśli powiem, że to trzy utwory z płyty Hours Dawida Bowiego. Innych utworów można posłuchać, kupując w sklepach (w Omikronie) single tegoż zespołu. W podsumowaniu powinienem poradzić, czy kupić tę grę, czy nie - i czy jest warta pieniędzy, jakie się za nią żąda. Ciężko mi to zrobić, ale spróbuję: Dla zwolenników gier
przygodowych: 3 framlingi
|
||||||
/ 
/ 
Oto
Omikron - świat, w którym toczyć będziesz walkę ze Złem. Świat tak nam podobny i
jednocześnie tak nam odległy. Wcielasz się (dosłownie) w policjanta, który doszedł
zbyt blisko prawdy - i dlatego musiał zniknąć. Kto ci sprzyja? Kto pragnie twojej
zguby? Tego będziesz musiał się sam dowiedzieć. W miarę poszukiwania prawdy
dowiesz się, o co rzeczywiście chodzi w tej walce i kto jest przeciwnikiem Numer
Jeden. Okaże się, że rozgrywka nie dotyczy tylko tego świata - dotyczy również
naszego, lecz przede wszystkim chodzi o twoją duszę...
Ta
gra jest nierówna jak warszawskie ulice. Z jednej strony pełna dowolność poruszania
się, z drugiej - nie wykorzystuje się tego; interakcja z innymi postaciami istnieje,
ale w postaci szczątkowej; zagadki, a jakże, są, ale niezbyt trudne. Gra zaczyna
się jak rasowa przygodówka, kończy jak średnia zręcznościówka. Tak naprawdę, to w
połowie gry odczuwa się już takie znużenie, że ma się ochotę przerwać. Krótko
mówiąc: jako gra przygodowa nie wybija się z reszty - jako zręcznościowa znajduje
się sporo poniżej średniej.