|
| ||||||
|
A więc - stało się. Zdobyliśmy Marsa, rozpoczęliśmy eksplorację, mieliśmy wyniki. Potem baza zamilkła. "Bądź samotny. Bądź żywy.". Nie wiemy co to znaczy, ale stosujemy się do tego polecenia - ostatniego, jakie od nich dostaliśmy. Stosujemy się, pomimo, że lądowanie nam nie wyszło. Działamy zgodnie z tym poleceniem, choć tylko cudem przeżyliśmy. Nie złamiemy tego rozkazu. Nie mamy jak. Jesteśmy rozdzieleni. Jesteśmy sami. W naszych skafandrach powietrza już nie ma. W skafandrach, jakie znaleźliśmy w śluzach, nie ma go także. Jesteśmy uwięzieni...
Zwiedzając martwą bazę, odkrywamy powoli kulisy eksploracji Marsa, zakulisowych rozgrywek oraz tajemnicy, jaką odkryli mieszkańcy pod powierzchnią. Tajemnicy fascynującej i potwornej. W tym otoczeniu pełnym chodzących trupów, śladów przemocy, w atmosferze zgnilizny i śmierci ponownie odkryjecie największą zagadkę Marsa...
Wspaniała grafika. Bezsprzecznie jeden z najlepszych soundtracków, zagęszczający atmosferę gry do stanu, w którym boisz się spojrzeć za siebie. Efekty dźwiękowe stawiające włosy na głowie, zwłaszcza, że gra wykorzystuje EAX. Niestety - jak na przygodówkę-horror jest za dużo strzelania. Po pewnym czasie zaczyna nudzić. Schemat jest prosty - idzie trup, cztery strzały, już nie idzie. Jak będziemy wracać, to znów wstanie. Proste. Żadnego zaskoczenia. O, jest komputer, obok leży ciało: kiedy użyjemy komputera, to ciało wstanie. Proste. Znów brak zaskoczenia. Troszkę się twórcy zbytnio zapatrzyli w Resident Evil. Moja propozycja: 4 framlingi. Taka mała podpowiedź: stan gry zapamiętuje się wykorzystując najgorszą grę wszechświata.
|
||||||
Taki
jest początek gry Martian Gothic Memorandum. Jeśli graliście kiedyś w gry
z serii Alone in the dark, to z pewnością rozpoznacie ten klimat. Zamknięty
dom, w którym straszy, a nasz bohater jest w środku. W naszym przypadku dom znajduje
się na Marsie, bohaterów jest trójka i rzeczywiście nie ma ucieczki. Ale zaraz. Dlaczego
od razu uciekać? Przecież nie ma przed kim! Wszyscy mieszkańcy, których spotykamy, już
od dawna nie żyją, a - jak mawiał jeden z bohaterów Dzikiego Zachodu - "trupy nie gryzą".
Niestety - mądrości ludowe Ziemi nie sprawdzają się na Marsie. Tutaj trupy gryzą i to
dotkliwie. Jedyna osoba posiadająca broń jest nadal zamknięta w śluzie. Grodzie
awaryjne (na wypadek zagrożenia bakteryjnego) są zamknięte na głucho. I do tego jeszcze
ta procedura dekontaminacji, choć nie mam pewności, czy to 'de-' powinno się w niej
znaleźć... Na szczęście szybko można odkryć zasadę przekazywania przedmiotów pocztą
pneumatyczną i całą drużynę mamy uzbrojoną. W tym momencie role się zmieniają! Paskudne
cadavery! A masz! Leżeć!
Zatłukłeś
tego trupa na korytarzu? Przestrzeliłeś mu klatkę piersiową i padł? A wiesz, że
trupa nie można zabić? Słyszysz to drapanie w śluzę? On tam już czeka na ciebie.
A ty jesteś tu sam. Znikąd pomocy. Bez szans...