MARILLION – MISPLACED CHILDHOOD (pol)

Kimono ze sztucznego jedwabiu

Schowany bezpiecznie w kimonie ze sztucznego jedwabiu
noszę dymne kajdany, obnażoną rzeczywistość
Plamy nikotyny, długo wycierane łzy, niewidzialne łzy
Bezpieczny we własnych słowach, uczę się z własnych słów
Okrutny żart, okrutny żart

Schowany w bezpiecznym kimonie ze sztucznego jedwabiu
Poranne mary ukrywają się pod moimi powiekami. To ja,
Duch dzieciństwa, którego nie było, wstaję, by wypowiedzieć swe myśli
Do sieroty o złamanym sercu, rozczarowanej i zranionej
Uciekiniera, uciekiniera

Kayleigh

Czy pamiętasz serca wymalowane kreda na murze przy placu zabaw
Czy pamiętasz ucieczki z zatopionych w świetle księżyca szkolnych korytarz
Czy pamiętasz kwiaty wiśni na placu rynkowym
Pamiętasz - myślałem, że to konfetti w naszych włosach
Ach właśnie - czy nie złamałem ci serca
Proszę, wybacz mi - nigdy nie chciałem złamać ci serca
Tak mi przykro, bo nigdy nie chciałem złamać ci serca
Lecz ty złamałaś moje

Kayleigh, czy za późno już, aby powiedzieć przepraszam
Kayleigh, czy nie moglibyśmy znowu się połączyć,
Po prostu nie mogę ciągle udawać, że to się skończyło tak naturalnie
Kayleigh, nigdy nie myślałem, że za tobą zatęsknię
Kayleigh, sądziłem, że nasza miłość będzie wieczna
Mówiliśmy, że nic nas nie rozdzieli
Jak więc doszło do tak gorzkiego końca

Czy pamiętasz - my boso na trawniku, a gwiazdy strzelają dokoła
Czy pamiętasz, jak kochaliśmy się w parku
Czy pamiętasz tańce wśród sztyletów padającego śniegu
Pamiętasz - nigdy nie zrozumiałaś, że musiałem odejść
Ach właśnie - czy nie złamałem ci serca
Proszę, wybacz mi - nigdy nie chciałem złamać ci serca
Tak mi przykro - nigdy nie chciałem złamać ci serca
Ale ty złamałaś moje

Kayleigh, po prostu chcę powiedzieć przepraszam
Ale boję się do ciebie zadzwonić, aby nie przekonać się,
że masz już kogoś innego
Kayleigh, ciągle próbuję napisać tą miłosną piosenkę, 
Kayleigh, teraz, gdy odeszłaś, jest ona dla mnie szczególnie ważna
Może udowodni, że zrobiliśmy dobrze
Albo udowodni, że postąpiłem źle

Lawenda

Po parku chodziłem, o życia iskierce marzyłem
Gdy usłyszałem kapuśniaczek
Jakby zaiskrzyło się we mgle letnich trawników
I wtedy usłyszałem śpiewające dzieci
przebiegały poprzez tęczę
I śpiewały piosenkę dla ciebie
Myślę, że to była piosenka dla ciebie
Ta jedna, którą chciałem napisać dla ciebie

Lawenda jest niebieska, la la la la, jest też i zielona
Ja to twój król, la la la la, a ty moja żona
Pensa za twe myśli, kochanie
Dłużny ci jestem za miłość

Lawenda jest zielona, la la la la, jest też i niebieska
Gdy twą miłość dostanę, la la la la, ty się moją ucieszysz
Pensa za twe myśli, kochanie
Dłużny ci jestem za miłość

Za twą miłość

Gorzka Suita

I. Krótkie spotkanie

Pająk błąka się bez celu w cieple cienia
Nie królewskie stworzenie z granicznych jaskiń
Ale biedny, zagubiony
Znajomy pewnego nieznanego, szkockiego poety

Mgła wypełza z kanału
Niczym odwieczny duch romansu
By zginąć pod kaskadą neonowego pyłku
Podczas gdy ja siedzę uwiązany do telefonu
Niczym ojciec czekający na narodziny syna
A twa piękność przeminie, tak jak gniją kwiaty w wazonie

II. Stracony weekend

Pociąg śpi na bocznicy
Maszynista zaś obala kolejną puszkę piwa
By zapomnieć o piątkowej nocy w klubie

Ona podpierała ściany w wieku lat szesnastu
Będzie to robić w wieku lat trzydziestu czterech
Mama mówi, że jest piękna
Ojciec orzekł: "dziwka".

III. Błękitny anioł

Niebo w Lyonie było czarne niczym z Biblii wzięte
Kiedy spotkałem Magdaleną
Była sparaliżowana światłem ulicznym
Nie wyrzekła swego imienia

Nosiła pierścień z fioletowych siniaków
Poupinanych do jej ramienia
Dwieście franków by z nią odejść i za rękę wzięła mnie
Do pokoju tańczących cieni, gdzie wszystkie bóle serca nikną wnet
A pośród jarzących się języków świec, usłyszałem jej szept
"Słyszę serce twe"

IV. Randka, która nie doszła do skutku

Jest coraz później, a ja bazgrzę i skrobię po papierze
Coś się musi tu wydarzyć
Grzmoty już się zaczynają
Jest zbyt późno

Dziewczyna jednego weekendu nigdy nie wsiadła do samolotu
Powiedzieli, że chyba nie będzie drugiego lotu
Tak źle, tak źle

Tym razem wygląda to na kolejną randkę, której nie było
Tym razem wydaje się, że to kolejna niedoszła randka
Z tobą
Razem z Tobą
Z tobą

V. Kciuk wystawiony na wiatr

Na krańcach nicości
Na obwodnicy do wolności
Na krawędzi niezdecydowania
Zawsze wybieram okrężną drogę

Czekam na deszcz
Bo urodziłem się z odruchem
I ze znakiem
Odruchem wystawiania kciuka na wiatr
I znakiem deszczu
Zaczęło padać

Serce Lothianu

I. Wspaniały chłopiec

Wspaniali chłopcy urodzeni w sercu Lothianu
Wspaniali chłopcy, byliśmy wspaniałymi chłopcami urodzonymi w sercu Lothianu
Wspaniali chłopcy, my urodzeni w sercu Lothianu

Szósta godzina na wieży zegarowej
Stalagmity kulturowego szoku
Miganie świateł tak fantastyczne
Chylmy przed nim czoła
Środki owadobójcze na tym wyperfumowanym mundurze

Anarchia śmieje się na Royal Mile
A wszyscy czekają
Na młodych, pięknych, wspaniałych chłopców,
Swojskich, głośnych kowbojów
Małych szczęściarzy przy wodopojach
Oni punktują w piątkowe noce

Urodziłem się w sercu Lothianu
W sercu Lothianu

II. Wołanie o ukłon

A facet z gazety
Chce kolejnego ujęcia ciebie szyderczo uśmiechniętego
Bo wyglądasz jak aktor na planie zdjęciowym
Ale czujesz się jak włóczęga na parkingu
Skąd właściwie się tu wziąłem
Czy naprawdę musimy grać z playbacku
Wiedz, że wspaniali chłopcy chcą się dostać do wodopoju
Chodźmy więc
A człowiek w lustrze ma smutne oczy

Wodopój

Gdy taksówki zjeżdżają na wydrwioną uroczystość
Pogrzebowe karawany obwieszczają śmierć dziewictwa
Czy był to raj utracony czy raj odzyskany
Czy zdobyliśmy respekt, czy tylko utrzymaliśmy pozycję?
Znalazłaś prawdziwą miłość, czy tylko w to wierzyłaś
A wspaniali chłopcy wytatuowali twe serce na swych ramionach

Więc gdy pomyślisz, że czas już iść
Gdy pomyślisz, że czas już iść
Nie zdziw się, że bohaterowie nigdy się nie pokazują

Sprzedają fałszywe wrażenia handlujący piosenkami
Przykuwają wzrok do kelnerki z amerykańskimi wdziękami
Aniołki przy barze słodkiego Martini pełne i uroku
Kładą się na każde słowo i u każdego boku
Kierują swe nosy ku najlepszym ludziom
I tanim winom

A wspaniali chłopcy
W miłości cierpią za swe występki

Więc gdy pomyślisz, że czas już iść
Gdy pomyślisz, że czas już iść
Nie zdziw się, że bohaterowie nigdy się nie pokazują

Zakulisowi władcy

Nieaktualna piosenka miłosna udaje, że nigdy dużo dla mnie nie znaczyłaś
Nieme, uśpione dziecko, znudzone nic nie znaczącymi wypadkami
Samotny promień reflektorów, diamenty zamarznięte w czarnym lodzie
Zwierciadło pęknięte wzdłuż białych linii

Po prostu chciałem, byś była tą pierwszą
Po prostu chciałem, byś była tą pierwszą
Zostały popioły, płoną
Zostały popioły, płoną

W moim życiu nic nie jest proste, ale nie proszę cię o współczucie
Rozmowa, nigdy nie umieliśmy rozmawiać
Zawsze mieliśmy inne odczucia
Zakulisowy władca, stworzony słowami
Jestem tak daleko stąd i zbyt daleko w to zabrnąłem

Po prostu chciałem, byś była tą pierwszą
Po prostu chciałem, byś była tą pierwszą
Mosty się walą, palą
Mosty się walą, znikają

Ślepy zakręt

I. Śpiew w krwawym zwierciadle

Ostatniej nocy powiedziałaś, że jestem zimny, niedotykalny
Jakbym był zupełnie gdzie indziej
Po prostu chcę być wolny, szczęśliwy będąc samotnym
Czy nie mogłabyś zostać z boku
Zostawić mnie samego z moimi myślami
Uciekiniera, uciekiniera
Ratuję siebie

II. Mijający się nieznajomi

Pod naszyjnikiem z karnawałowych lamp główna atrakcja nocy
Zimny księżyc na niebie rozpostarty
A ja jestem zbyt zmęczony by walczyć

Więc teraz jesteśmy mijającymi się nieznajomymi 
Przy jednoosobowych stolikach
Ciągle próbujemy skończyć, brniemy jednak nadal w to wszystko
Piszemy miłosną piosenkę dla mijających się nieznajomych
Przechodzących obojętnie obok siebie

A przelotne kłamstwa, wszystkie przelotne kłamstwa
Błyszczą na papierze świeżym atramentem

III. Mylo

Pamiętam Toronto, gdy Mylo odszedł
Siedzieliśmy i płakaliśmy nad telefonem
Nigdy nie czułem się taki samotny, on był pierwszym spośród nas
Kilku z nas odchodzi w ogień ciemności
Kilku z nas odchodzi w mgłę popularności
To cena niesławy, obłąkania skraj

Kolejny Holiday Inn, kolejna atrapa domu
I dziennikarz straszący mnie mikrofonem
"Mów do mnie, opowiadaj swoje historie"

Więc mówiłem o sumieniu i o bólu mówiłem
A on patrzył przez okno, które od deszczu dzwoniło
Pomyślałem, że może już oszalałem
Więc złapałem butelkę, a on klamkę od drzwi
Wtedy podniosłem z podłogi rozdeptane pigułki na sen
To był świetny pretekst, by sobie zakląć głośno

IV. Spacer po obwodzie

Byłoby niewiarygodne, gdybyśmy tylko mogli
Wszystko, co przeżyliśmy, przeżyć od nowa
Wszystkie upadki
Zniszczony, nigdy nie czułem się tak wyniszczony
Nigdy nie odpłynąłem tak daleko

Spacer po obwodzie
Coś tu jest 
Jakby antycznego, jakby mistycznego

Coś tu jest jest
Dziecko, moje dziecko
Moje dzieciństwo, niedoszłe dzieciństwo
Oddajcie mi je, oddajcie mi je
Dzieciństwo, to dzieciństwo, moje dzieciństwo
O proszę, oddajcie mi je!

V. Stopień

Widziałem wdowę w publicznej pralni 
Zmywała pamięć z mundurów męża
Miała medale przypięte do znoszonego płaszcza
Ściśnięte gardło i cmentarne oczy

Widzę prowokacyjne konwoje sunące po zachodnioniemieckich autostradach
Próbują znów wzniecić wojnę
Chcą wyrównać rachunki
Dłużej tego nie zniosę

Widzę czarne flagi na fabrykach
Łyżki z zupą przy ustach biedaków
Widzę dzieci z nieprzytomnym spojrzeniem
Sądzona im przemoc w bocznych uliczkach

Czy kogoś to obchodzi, ja już nie wytrzymam
Powinniśmy się pożegnać

Widzę księży, polityków
Bohaterów w czarnych plastikowych workach pod flagami narodowymi
Widzę dzieci broniące się z rozpostartymi rękoma
Całe w napalmie, czy jesteśmy w Wietnamie?

Nie wytrzymam dłużej, pożegnajmy się
Jak możemy się usprawiedliwić?
A mówią o nas: "cywilizowani".

Koniec dzieciństwa?

A było to rano, 
okryłem się żałobą
po dzieciństwie, bo myślałem, że minęło
Przez okno wyjrzałem
Ujrzałem srokę w tęczy skąpaną, padać przestało
Nie byłem sam, więc w lustro spojrzałem i kogo ujrzałem...
Ciebie, dziecko pełne miłości
Dziecko z niezłamanym jeszcze sercem
Naszym sercem - a myślałem , że na zawsze zginęło

Hej, czyś zdziwiony? Bardziej niż zdziwiony
Odkryciem, że odpowiedzi na pytania
Są od zawsze w twoich oczach
Czy wiesz, że mogłeś do niej wrócić?
Tylko, że to by było jedynie 
Ponowne przeżywanie wszystkich Twych problemów
Tak nieprawdziwych
Gdyż ona musi uporządkować swe życie
A Ty musisz uporządkować swoje

Widzę teraz, że to ja
I nic nie mogę poradzić
Nadal jestem dzieckiem
Bo zgubiłem tylko drogę, ale odnalazłem ją
To nie koniec dzieciństwa
Jesteś moim starym przyjacielem, poprowadź mnie

Hej, ty przetrwałeś!
A teraz odrodzisz się w cieniu sroki

Teraz wiesz,
że musisz się stąd wynieść
Znalazłeś przewodnie światło swego przeznaczenia
Płonące w popiołach Twojej pamięci
Chcesz zmienić świat?
Zrezygnowałeś ze śmierci złamanego buntownika
Ale oglądałeś się za siebie
Teraz masz w ręku pochodnię

Ty, dziecko pełne miłości
Teraz wiem, że to ja
I nic na to nie poradzę
Dalej jestem dzieckiem
Bo zbłądziłem po drodze
Ale odnalazłem się
To nie koniec dzieciństwa
To nie koniec dzieciństwa!
Prowadź mnie, mój przyjacielu

Białe pióro

Wpadłem na ulicę w 81-szym
Znalazłem serce w rynsztoku i koronę poetów
Czułem pocałunki drutu kolczastego i lodowe łzy
Gdzie ja się dotąd podziewałem?

Widziałem polityczne intrygi, polityczne kłamstwa
Teraz te uśmiechy samozadowolenia wymarzę
Z ich twarzy

Poniosę wasze białe pióro
Białą flagę odbiorę wam
Walczył będę aż do końca
Bo dumny jestem z mego serca
Założę wasze białe pióro
Białą flagę odbiorę wam
Walczył będę aż do końca
Dumny jestem z mego serca
Oto moje serce

Nie potrzebujemy waszych mundurów
My nie przebieramy się
Choć podzieleni jesteśmy, razem podniesiemy się

(Wszystkie dzieci)
Poniesiemy wasze białe pióra
Wasze białe flagi odbierzemy wam
Nic nas nigdy nie rozdzieli
Chyba tylko nasze serca
Które każdy inne ma
Ale z nich jesteśmy dumni
Nie możecie ukraść ich
Oto one są - nasze serca

Nie odejdę stąd, nigdy już, nie pójdę nigdzie dalej