Cognac cz.1

Głęboko w samym sercu południowo-zachodniej Francji leży region Charente, słynący ze znakomitych koniaków. Produkcja koniaku w tym regionie sięga roku 1300. Zgodnie z rozporządzeniem z roku 1909 produkcja koniaku musi się odbywać w ramach wyznaczonego obszaru obejmującego dwa francuskie powiaty, Charente i Charente Maritime, a wszystkie koniaki muszą być produkowane w całkowitej zgodności z warunkami zawartymi w tym rozporządzeniu wydanym przez Appellation d'Origine Controlee (AOC). Przepisy AOC stanowią, że w celu oddzielenia dwóch głównych składników, wody i alkoholu, wino musi zostać poddane procesowi podwójnej destylacji. Najwięksi potentaci zajmujący się produkcją tego znakomitego trunku, dostosowując się do przepisów wprowadzili własne patenty procesu destylacji. Jeden z największych i zarazem najstarszy koncern działający w tej dziedzinie, stosuje własny, chroniony patent oparty na unikalnym systemie palników i mniejszych kotłów destylacyjnych, który pozwala uzyskiwać czystsze, delikatniejsze eaux-de-vie. Aby trunek mógł dojrzewać w doskonałych warunkach, dla potrzeb produkcji wprowadzono własne patenty. Każdy z większych producentów posiada własne zakłady bednarskie. Każda z 270 lub 370 litrowych beczek jest robiona ręcznie i sygnowana przez bednarza, który ją wykonał. Tak więc dojrzewanie odbywa się w specjalnie przygotowanych beczkach ręcznej roboty z dwóch rodzajów dębiny (Troncais i Limousin).

Sztuka dojrzewania.

Leżakując w usytuowanych na poziomie ziemi w specjalnie zaprojektowanych magazynach, eaux-de-vie absorbują taninę i inne substancje aromatyczne zawarte w drewnie. Porowatość drewna sprawia, że część koniaku odparowuje prowadząc do powstania swoistego "żółtawo-złotego" zabarwienia i specyficznego aromatu. Odparowany koniak, określany w nieco poetycki sposób "działką dla aniołów", stanowi ilościową stratę rzędu 2%, co w przypadku potentatów jest odpowiednikiem około trzech milionów butelek rocznie.

Haget