Tequila

Dawno, dawno temu, a dokładnie w 1325 roku naszej ery Aztekowie z plemienia o dźwięcznej nazwie Tequili wynaleźli pewien napój, który sprawiał, że człowiek stawał się weselszy i zapominał o wszystkich kłopotach. W roku 1656 kilku meksykańskich bimbrowników założyło miasto o nazwie Tequila i otworzyło tu swoje destylarnie, w których wytwarzali bimber o tej samej nazwie. W 1795 rząd Meksyku udzielił wyłączność na produkcję tego specjału niejakiemu Jose Marii Guadelupe de Cuervo. Tak w wielkim skrócie wygląda historia zdobywającej coraz większą popularność teqili.

Ten napitek tak przypadł do gustu ludziom na całym świecie, że w połowie ubiegłego stulecia wypijano go około miliona skrzynek rocznie (jedna skrzynka to dziewięć litrów teqili), podczas gdy na koniec wieku roczne spożycie wzrosło do 4,5 miliona skrzynek, co dało jej dwunaste miejsce na świecie pod względem popularności (natomiast w Polsce teguila stanowi 0,001 procenta oficjalnie sprzedawanych alkoholi). Największym producentem teguili jest firma Jose Cuervo, która odziedziczyła tradycje po wspomnianym wcześniej sławnym Jose.

Proces produkcji teguili jest banalnie prosty: z rośliny zwanej agawą błękitną należy wyciąć 40 - 70 kilogramowy miąższ, który gotuje się do momentu otrzymania warstwy cukru. Następnie cukier przepłukuje się wodą i poddaje zwykłej fermentacji. Teraz już tylko wystarczy przeprowadzić króciutką destylację i voila - teguila o zawartości alkoholu 38 - 40 procent gotowa. (Dla tych, którzy zachęceni prostotą tego procesu chcieliby sami produkować teguilę w domu lub zagrodzie mam bardzo złą wiadomość: agawa błękitna rośnie tylko w Ameryce Środkowej.) Surową tequilę z destylacji przechowuje się w wielkich kadziach, od których zależy, jaki gatunek otrzymamy w efekcie końcowym. Rozróżniamy dwa główne gatunki tequili: białą, czyli przezroczystą, zwaną Bianco, która leżakuje w stalowych beczkach i złotą Especial, która nabiera swojego koloru w beczkach dębowych. Tequilę dzieli się również ze względu na wiek: tequila Reposado leżakuje przez dwa miesiące, Anejo przez co najmniej rok, ale są też gatunki bardzo stare, niektóre nawet kilkusetletnie (najstarsza dostępna w sprzedaży to Cuervo z 1800 roku).

Na koniec chciałbym wspomnieć kilka słów o sposobach picia tequili. Najpopularniejszym sposobem jest znane z westernów zlizanie z dłoni odrobiny soli, wypicie tequili jednym haustem i zagryzienie ćwiartką limony. Dla bardziej wybrednych pokolenia barmanów opracowały dziesiątki drinków opartych na tequili, z których chyba najbardziej rozpowszechnionym na całym świecie jest Margerita. Składa się ona z 45 ml złotej tequili, 27,5 ml likieru Cointreau i 90 ml soku z cytryny (ewentualnie z pomarańczy). Odmianą tego drinka jest Moonlight Margerita, w skład, której wchodzi złota tequila, likier Blue Coracao i sok cytrynowy (wszystko po zmieszaniu należy pić ze szklanki, której brzeg był umoczony w soku i obtoczony w soli). W Polsce popularny jest drink zwany Muppetem (do szklanki z tequilą wlewa się lemoniadę i uderza w rondo szklanki tak, aby całość gwałtownie się spieniła).

Marcos