Świat Mroku

Wiele osób prosiło mnie o sprecyzowanie wydarzeń, władców, wpływów z końca wieku XII, jako że w owym wieku V:TDA umieszczono. Trudno brać się za tak olbrzymi temat bez dokładnego określenia lat, szczególnych wydarzeń i postaci. Co dopiero połączyć to ze Światem Mroku. To praca syzyfowa.

Nie wiem poza tym, które z państw wybrać, by dokładnie je opisać. Czy miałyby to być Wyspy Brytyjskich za panowania Ryszarda Lwie Serce, czy też Francja u władzy Filipa Augusta. Zbyt wielka ilość szczegółów przytłacza, zbyt mała - czyni sesję banalną.

Jednak rozpiszę Europę na kawałki i podam ważne wydarzenia na przestrzeni kilkudziesięciu lat. Każdemu obszarowi przypiszę Klan, który ma aktualnie największe nań wpływy. Mam nadzieję, że to w dużym stopniu pozwoli wam uporządkować wydarzenia, co zaowocuje ciekawszymi sesjami.

I tak to wszystko ogólnie wygląda. Rozpiętość czasowa jest spora, ale daje możliwość szerszego objęcia tematu jaki nas interesuje.

Dla czego tak luźno powiązałem to ze Światem Mroku ? Ponieważ każdy z was jest w stanie sam wpleść w dane wydarzenie jakiś wątek i sukcesywnie go rozwijać, aż do powstania przygody; bardzo prawdopodobne iż nawet całej sagi rozpostartej na przestrzeni wszystkich wojen i sporów tych lat.

MORDERSTWO W KATEDRZE (1170r.)

Henryk II mianował arcybiskupem Canterbury Tomasza Becketa - człowieka, który broniłby autorytetu i prestiżu Kościoła, któremu można było ufać. W 1164r. król w tzw. konstytucjach z Clarendon ograniczył kompetencje sądów kościelnych i częściowo podporządkował duchowych sądom świeckim. Becket manifestacyjnie odrzucił konstytucje; uszedł na wrogi Henrykowi dwór francuski i starał się o poparcie papieża w swym sporze z królem. Nie uzyskał go jednak w pełni i wrócił do Anglii w grudniu 1170r. "Czyż nikt nie uwolni mnie od tego siejącego zamęt kapłana?" - rzekł Henryk przy swych czterech rycerzach. Ci zaś bardzo wzięli sobie do serca słowa swego króla. De Tracy, FitzUrse, de Moreville i Brito wyruszyli więc do Centerbury i po burzliwych rozmowach nie prowadzących do niczego okrążyli Becketa próbującego ukryć się w katedrze za namową mnichów. Pierwszy cios zadał de Tracy, a Brito dokonał coupe de grace, ścinając głowę kapłana i łamiąc jego miecz. Wstrząśnięci mnisi oczyścili miejsce zbrodni z krwi, a w nocy umieścili ciało na głównym ołtarzu. Następna noc była nocą cudów. Z ciała Becketa promieniowała podobno uzdrowicielska siła. W roku 1173 papież Aleksander III kanonizował Tomasza Becketa męczennika i uczynił 29 grudnia dniem św. Tomasza. Henryk zaś, obawiając się (całkiem słusznie z resztą) papieskiej klątwy, postanowił publicznie okazać skruchę. W lipcu 1174 pożeglował z Francji do Anglii i odbył pielgrzymkę do grobu św. Tomasza. Na rogatkach Canterbury przywdział tradycyjny pokutny wór. W katedrze biskup, opat i mnich wymierzali mu biczem uderzenia na obnażony kark. Otrzymawszy w ten sposób rozgrzeszenie, Henryk całą noc spędził samotnie w katedrze, a rankiem udał się do Londynu.

Łatwo zauważyć tutaj konflikt Ventrue z Lasombra. Całe to zdarzenie było w rzeczywistości wielką walką o władzę. Henryk był ściśle kontrolowany przez starszych patrycjuszy, a Becket został podstawiony przez Lasombra. Gdy Ventrue zorientowali się kim jest Becket, kazali wydać Henrykowi konstytucje. Miało to skłonić Becketa do posłuszeństwa, lecz Lasombra skontrowali manifestacją i w poczuciu zagrożenia (Wpływy Ventrue w Anglii są praktycznie nieograniczone. Lasombra mają tam mało do powiedzenia) skłonili Becketa do ucieczki na pewniejszy francuski grunt. Tomasz Becket wrócił do Angielskiej katedry z kilkoma mnichami, będącymi jego strażą boczną (wtapiali się jednak w społeczeństwo mnichów Canterbury), Ventrue byli na to przygotowani. Czterech rycerzy Henryka II było od lat szkolonymi ghulami-zabójcami. W rzeczywistości tamtego dnia przed katedrą i w jej wnętrzu odbyła się rzeź. Mnisi Becketa padli razem z nim pod ostrzami rycerzy. Pokuta Henryka II nie stanowiła dla patrycjuszy problemu. Jednak Lasombra wciąż wysyłają swych mnichów w Anglię. Mało który wraca, jednak informacje, które przynoszą nie mają ceny.

Bibliografia:
- Encyklopedia Historii Świata - "Rozkwit Średniowiecza" Wyd. Larousse
- "Historia Narodów Europy" - Jean-Baptiste Duroselle