Świat Mroku

Minuty płynęły ospale jak krople krwi z jego zranionego przedramienia. Stukot kół i kołysanie pociągu połączone z niskim tembrem męskiego głosu w słuchawkach, sprawiało, że myślała tylko o nim. Wspomnienia już jakby nie z tego życia - odległe i kapryśne - rozmywały się w natłoku rodzących się marzeń. Wszystko stało się tak nagle... Zaplątani we włosy, szepty i spełnienie żeglowali odważnie po wzburzonym morzu życia.

Podaj mi swoją dłoń,
a ja
zabiorę cię daleko.
Od dzisiaj
będziemy razem
śnić,
marzyć,
oddychać.

Tak długo uciekała - nie potrafiła już zliczyć dni, kiedy zagubiona chowała się w zamkniętym gotyckim świecie. Delikatnie uśmiechy, czerwone wino i szukanie ofiar... Zatapiała zęby w skórę kolejnych mężczyzn - przecięta skóra, metaliczny smak na małym, szorstkim języku. Patrzyła wtedy z uwagą w oczy wysysanych - niektórzy bali się, inni znajdowali w tym przyjemność. Czasem natrafiała na takiego jak ona. Odgarniał włosy z jej twarzy, ze zrozumieniem patrząc na spokój, rodzący się w jej oczach, po chwilowym zaspokojeniu głodu.

Uderz mnie -
mocno.
Pij mnie -
do nieprzytomności.
Daj mi rozkosz -
z pogranicza świadomości.

Dobrze pamiętała ten dzień. Chłodny, otulający się poduszką śniegu świat oraz książka zaczynająca się słowami: "wszystkim tym, którzy stanęli kiedyś przerażeni martwą perspektywą swojej młodości". Siedziała, ciepło opatulona długim, czarnym płaszczem i czekała. Czuła jego obecność - obserwował ją. Nie odrywając głowy znad lektury, pozwoliła mu się obejrzeć. Płatki śniegu topiły się, spływając po ciepłej skórze. Wiatr lekko targał zmierzwione włosy. Ich oczy spotkały się - wiedzieli, że będą musieli negować to uczucie, które nie ma prawa między nimi zaistnieć... nie między nimi... Przekorne Przeznaczenie zapewne śmiała się ironicznie, a Mojry niewzruszenie przędły swą opowieść.

Niezaprzeczalne pragnienie
z zapomnianą samotnością
splotło się
we wstążkę życia...

P.S. Kocham Cię, moj Czarny, Odległy Aniele...