Magazyn Reporter nr 09/2002
Data wydania: 2002.09.01

<<< poprzedni artykuł

spis treści

następny artykuł >>>

Ella Fitzgerald
Tomasz Dąbrowski, www

Ella Fitzgerald urodziła się 25 kwietnia 1918 roku w Newport News (Wirginia, USA). Talent muzyczny Ella wykazywała już w latach szkolnych, chociaż przekładała taniec nad śpiew. Od dzieciństwa towarzyszyła jej chorobliwa nieśmiałość, co nieco przeszkadzało w osiągnięciu sukcesu na estradzie. Przełamała tą cechę na konkursie dla amatorów. Gdy wyszła na scenę trema zamurowała ją, miała do wyboru albo stać jak wryta, albo śpiewać. Wybrała to drugie i wygrała.

Sukces dodał jej pewności siebie. W kolejnych latach brała udział w wielu konkursach, na różnych szczeblach. W końcu zdecydowała się na występu w najważniejszym konkursie tego typu, który odbywał się w Harlem Opera House. Zbierali się tam ludzie z branży muzycznej, łowcy talentów.

W późniejszych latach wielu ludzi przypisywało sobie zasługę odkrycia Elli Fitzgerald, jednak ludźmi którzy pomogli jej zaistnieć naprawdę byli Benny Carter i Charles Linton. Oni to starali się o pracę dla Elli w orkiestrze Flechera Hendersona. Zamierzenia te spełzły na niczym i młoda śpiewaczka dalej wędrowała po konkursach, aż wreszcie trafiła do Apollo Theatre. Ten właśnie moment jest uważany za początek oszałamiającej kariery wielkiej, a zdaniem niektórych największej śpiewaczki jazzowej.

Linton, który śpiewał w występującej w Savoy Ballroom orkiestrze Chicka Webba, przedstawił ją swojemu liderowi. Ten bez wahania zatrudnił ją, mało tego pewien okres czasu płacił jej gażę z własnej kieszeni. W niedługim czasie Ella stała się największą gwiazdą orkiestry. Nagrywała zarówno z Webbem (takie utwory jak: "Sing Me A Swing Song", "The Dipsy Doodle", "Oh, Yes, Take Another Guess", "A-Tisket, A-Tasket", "If Dreams Come True" (do którego napisała słowa), "F.D.R. Jones" i "Undecided"), jak i z grupami Teddy'ego Wilsona, z Ink Spots, a także Bennym Goodmanem.

Przez trzy lata po śmierci Chicka Webba (1939 rok) była formalnym liderem orkiestry. Następnie rozpoczęła karierę solową nagrywając wiele popularnych piosenek, czasami także z innymi artystami. Na początku lat 40. karierą śpiewaczki zajął się producent Norman Granz, dzięki któremu trafiła do grona najlepszych wokalistek jazzowych w USA, równocześnie stając się najpopularniejszą wokalistką dla publiczności nie jazzowej. Niepodważalnie przyczyniły się do tego nagrania sztandarowych piosenek amerykańskich skomponowanych przez m.in. Cole'a Portera i braci Gershwinów.

Ella podbijała publiczność licznymi koncertami w ramach cyklu Jazz At The Philharmonic. Jej głos brzmiał dziewczęco, lekko i przyjemnie co oryginalnie brzmiało w repertuarze jazzowym. Do tego wokalistka posiadała dużą skalę. Interpretacje Elli cechowała duża dawka swingu, a także wirtuozeria. Utwory zawsze były dopracowane do perfekcji. Sprawa miała się inaczej jeżeli chodzi o duety z Louisem Armstrongiem. Podczas gdy ona traktowała piosenkę i improwizację jako jedną całość, Armstrong piosenkę traktował jako podstawę do improwizacji.

W połowie lat osiemdziesiątych kariera Fitzgerald stanęła w miejscu z powodu pogarszającego się stanu zdrowia. Jednakże publiczność nie zapominała o niej, i każdy występ przyjmowała z wielkim entuzjazmem. Ella Fitzgerald zmarła 1996 w wieku 78 lat. Od początku swojej kariery zachwycała swoimi interpretacjami utworów jazzowych i nie jazzowych. Do dziś wywiera ogromny wpływ na wokalistki jazzowe.

Zapraszam do lektury działu Elli Fitzgerald na łamach Strefy Jazzu [ www.strefajazzu.prv.pl

Tekst możesz skomentować na Forum: http://forum.reporter.pl/watki.php?f=023
Możesz tam także wypowiedzieć się na inne tematy związane z muzyką