Essa 1
Pierwszy z serii dziewięciu satelitów meteorologicznych, eksploatowanych przez Administrację Badań Środowiska (ESSA). Miały one kamery TV i urządzenia do automatycznego przekazywania obrazów (APT) do stacji naziemnych.
Gemini
Statek kosmiczny dla dwuosobowej załogi, w którego budowie wykorzystano rozwiązania techniczne zastosowane w konstrukcji statków Merkury; w marcu 1965 r. miał miejsce pierwszy lot załogowy, w listopadzie 1966 r. ostatni.
Gemini 8
Pierwsze połączenie na orbicie między dwoma statkami kosmicznymi: Gemini 8 i bezzałogową rakietą nośną Agena.
Gemini 9A
Załodze nie udaje się połączyć z ostatnim stopniem rakiety nośnej Agena, ponieważ osłona balistyczna rakiety pozostaje na konstrukcji Cernan odbywa rekordowo długi (2 godz. 7 min) „spacer” w przestrzeni kosmicznej, pomimo problemów z widocznością z powodu zaparowanej szybki osłony przeciwsłonecznej.
Gemini 10
Jest to drugi lot Younga; członkowie załogi łączą się z ostatnim, stopniem rakiety Agena 10 i 8. Po połączeniu z Ageną 10, uruchamiają silnik i rakieta wynosi ich na rekordową wysokość 760 km.
Gemini 11
Członkowie załogi spotykają się w przestrzeni z ostatnim stopniem rakiety Agena 11 i łączą się z nią; rakieta wynosi ich na rekordową wysokość 1360 km. Gordon odbywa „spacer” w przestrzeni kosmicznej, musi go jednak skrócić z powodu zaparowania szybki osłony przeciwsłonecznej. Załoga w swym statku oddala się od Ageny na odległość, na którą pozwala łącząca ich lina, następnie uruchamia silnik, co powoduje obracanie się połączonych obiektów i wytworzenie sztucznej grawitacji.
Gemini 12
Aldrin odbywa trzy „spacery” w przestrzeni kosmicznej trwające łącznie 8 godz i 18 min; ostatni lot w ramach programu Gemini (program ten objął łącznie ponad 80 dni pobytu człowieka w Kosmosie).
Lunar Orbiter 1
Pierwsza z pięciu sond kosmicznych z udanej serii Lunar Orbiter wysłanych w celu sporządzenia map Księżyca; fotografuje tereny odpowiednie do lądowania statku Apollo. To samo robią wysłane później Lunar Orbiter 2 (6 listopada 1966 r.) i 3 (5 lutego 1967 r.), natomiast zdjęcia robione przez Lunar Orbiter 4 (start 4 maja 1967 r.) i 5 (start 1 sierpnia 1967 r.) mają już bardziej ogólny charakter; łącznie sondy wykonują ok. 950 zdjęć Księżyca.
Łuna 9
Pierwsze udane lądowanie aparatury badawczej na Księżycu, na Oceanus Procellarum (Oceanie Burz). Sonda wyrzuca kabinę z aparaturą przed zderzeniem z powierzchnią Księżyca; aparatura dostarcza pierwszych fotografii powierzchni Księżyca z bliska.
Łuna 10
Pierwsza sonda, która wchodzi na orbitę okołoksiężycową; przez 56 dni dostarcza danych o promieniowaniu kosmicznym i gamma oraz mikrometeoroidach z odległości 350/1 017 km od Ziemi.
Ogo 3
Trzecie (z sześciu) i pierwsze pomyślnie orbitujące obserwatorium geofizyczne. Badało magnetosferę Ziemi, pasy Van Allena, wiatr słoneczny.
Saturn IB
Rakieta pomocnicza drugiej generacji Saturna I, wyposażona w drugi stopień S-IVB, który zostaje użyty jako trzeci stopień w Saturnie V. Pierwszy lot 26 lutego 1966 r.; po próbnych lotach bezzałogowych Saturny IB służą do lotów załogowych statków Apollo 7, Skylab 2, 3 i 4 oraz ASTP.
Surveyor 1
Surveyor 1, hamowany przez silniki wsteczne i wyposażony w trzy amortyzujące „łapy”, jako pierwszy pojazd kosmiczny wykonuje prawdziwie miękkie lądowanie na Księżycu. Przez ponad sześć tygodni wykonuje ponad 11 tys. zdjęć z okolic krateru Flamsteed.
Venera 4
Pierwsze udane wejście sondy w atmosferę Wenus, umożliwiające otrzymanie pierwszych danych na temat warunków w niej panujących. (Venera 3 weszła w atmosferę w marcu 1966 r., ale utracono łączność). Dane mówiły o atmosferze złożonej głównie z dwutlenku węgla oraz o temperaturze powierzchni zbliżającej się do 500 stopni C, a także o ciśnieniu około 75 atmosfer. Venera 5 i 6 wykonywały podobne zadania w roku 1969. Sondom Venera 7 (1970) i 8 (1972) udało się wylądować na powierzchni.