Apollo 13
Nieudana, trzynasta z kolei misja w ramach programu Apollo; w trzecim dniu misji, 320 000 km od Ziemi statek CSM ulega awarii i zaplanowane w okolicach krateru Fra Mauro lądowanie nie dochodzi do skutku. Załoga ratuje się używając systemów zabezpieczenia życia i silnika lądownika księżycowego LM.
Diamant B
Pierwszy lot rakiety Diamant B (z satelitą DIAL/Wika) ma miejsce 10 marca 1970r; start następuje w Kourou, który staje się Centrum Kosmicznym Europejskiej Agencji Kosmicznej.
Explorer 1
Pierwszy udany satelita amerykański, trzeci satelita w ogóle, znacznie trwalszy niż Sputniki. Pozostawał na orbicie do kwietnia 1970 roku i dokonał pierwszego ważnego odkrycia Ery Kosmicznej - obecności pasów promieniowania (pasów Van Allena) wokół Ziemi.
Lambda 4S
11 lutego 1970 r. wysyła pierwszego satelitę japońskiego Ohsumi; staje się pierwowzorem dla rakiet z serii Mu oraz dla wciąż używanej MSC II o długości 27,8 m.
Long March 1
Znana również jako CZ-1 (CZ jest skrótem od Changzheng, co oznacza „długi marsz” - ang. Long March). 24 kwietnia 1970 r. wystrzeliwuje pierwszego satelitę chińskiego. Wywodzi się od pocisku balistycznego. W lipcu 1975 r. wchodzi w użycie dłuższa (32,8 m), dwustopniowa wersja o większym ciągu (280 ton) - Long March 2; nowsze wersje rakiety nadal są w użyciu.
Łuna 16
Pierwsza udana wyprawa po próbki gruntu księżycowego; niższy stopień Luny pobiera próbki i przekazuje je do górnego stopnia, który wraca na Ziemię z 101 gramami gruntu zebranego z Mare Fecunditatis (Morza Żyzności).
Łuna 17
Z Łunochodem na pokładzie, pierwszym kołowym pojazdem księżycowym, ląduje na Mare Imbirum (Morzu Deszczów); Łunochod zjeżdża po rampie na powierzchnię Księżyca.
Łunochod
Radzieckie Łunochody były przeznaczone do badania powierzchni Księżyca, były zdalnie sterowane przez kontrolę z Ziemi. Łunochod 1 był pierwszym pojazdem kołowym, jaki poruszał się po Księżycu. Zjechał on z rampy swojego pojazdu nośnego Łuna 17 na księżycowe Morze Deszczów 17 listopada 1970 roku. Łunochod 2, wyniesiony na Księżyc przez Lunę 21, zaczął toczyć się po Morzu Spokoju 15 stycznia 1973 roku. Pięcioosobowy zespół odpowiedzialny za kierowanie Łunochodami znajdował się w stacji śledzenia w Jewpatorii na Krymie. Łunochod 1 miał pracować przez trzy dni księżycowe (każdy trwający około 14 dni ziemskich), ale rzeczywiście działał przez 11 dni księżycowych, czyli 322 dni ziemskie. W ciągu tego czasu przejechał ponad 10,5 km i przesłał ponad 20 000 obrazów telewizyjnych. Łunochod 2 badał Księżyc przez pięć dni księżycowych, czyli dziesięć i pół miesiąca, przesyłając około 8000 obrazów telewizyjnych. W ciągu jednego dnia księżycowego w marcu 1973 roku przejechał on rekordowe 16,5 km. Łunochod 2 był ulepszoną wersją Łunochoda 1, ale w zasadzie była to ta sama konstrukcja. Pojazd Łunochod składał się z pojemnika na aparaturę, mającego kształt hermetycznej wanny utrzymującej odpowiednie ciśnienie, zamontowanego na podwoziu zaopatrzonym w osiem kół z drutu. Mierzył około 7 m długości i 1,6 m szerokości. „Pokrywa” na górze otwierała się w czasie księżycowego dnia dla wypromieniowywania ciepła. Na wewnętrznej stronie pokrywy znajdowały się baterie słoneczne, które wytwarzały energię elektryczną do ładowania akumulatorów. Był on sterowany zdalnie z Ziemi, jego kontrolerzy patrzyli przez „oczy” podwójnej kamery telewizyjnej zamocowanej z przodu (Łunochod 2 miał troje „oczu”). Dalsze kamery telewizyjne na bokach pokazywały panoramiczny widok krajobrazu księżycowego. Łunochod mógł skręcać przez poruszanie kół po obu stronach pojazdu z różną prędkością. Był wyposażony w przyrządy do analizy gruntu księżycowego oraz we francuski reflektor laserowy.
Łunochod 1
Pierwszy pojazd kołowy na Księżycu, dostarczony przez Lunę 16, ląduje na Mare Imbirum (Morzu Deszczów). Łunochod jest pojazdem na kołach, z wyglądu przypominającym kocioł, zdalnie sterowanym z Ziemi przy pomocy zainstalowanych na nim kamer telewizyjnych, które przekazują obraz z powierzchni Księżyca ludziom w ośrodku kontroli; udaje mu się przetrwać na Księżycu 322 dni. Wysłana z Luną 21 (8 stycznia 1973 r.) ulepszona wersja pojazdu - Łunochod 2 - ląduje 15 stycznia 1973 r. na Mare Serenitatis (Morzu Pogody) i przez trzy miesiące bada powierzchnię Księżyca.
Noaa 1
Pierwszy operacyjny satelita meteorologiczny drugiej generacji, znany jako ITOS (ulepszony system operacyjny Tiros). Przed wysłaniem na orbitę NOAA (Krajowa Administracja Oceaniczna i Atmosferyczna) przejęła funkcje ESSA. Satelity łączą możliwości dwóch satelitów ESSA i dają pełny obraz Ziemi co 12 godzin.
Ohsumi
Pierwszy satelita wysłany przez Japonię, która stała się czwartym krajem w kosmosie.
Sojuz 9
Najdłuższy dotąd lot, bijący amerykański rekord Gemini 7 o cztery dni. Różne eksperymenty, czyniące z tej wyprawy pierwszą misję naukową.
Vela 12
Ostatni z 12 satelitów serii Vela do wykrywania promieniowania jądrowego, wysłany w parze z Vela 11. Ich rola została przejęta przez satelity wczesnego ostrzegania serii IMEWS. Pierwszy udany lot na orbitę 5 maja 1971 roku.
Venera 4
Pierwsze udane wejście sondy w atmosferę Wenus, umożliwiające otrzymanie pierwszych danych na temat warunków w niej panujących. (Venera 3 weszła w atmosferę w marcu 1966 r., ale utracono łączność). Dane mówiły o atmosferze złożonej głównie z dwutlenku węgla oraz o temperaturze powierzchni zbliżającej się do 500 stopni C, a także o ciśnieniu około 75 atmosfer. Venera 5 i 6 wykonywały podobne zadania w roku 1969. Sondom Venera 7 (1970) i 8 (1972) udało się wylądować na powierzchni.
Zond 5
Pierwszy lot w kierunku Księżyca z zaplanowanym powrotem na Ziemię; sonda przewozi żółwie i inne organizmy żywe, razem z załogowym statkiem kosmicznym Sojuz woduje na Oceanie Indyjskim. Loty sond Zond 6 (wystrzelonej w listopadzie 1968 r.) i 8 (wystrzelonej w październiku 1970 r.) są również udane; lot sondy Zond 8 jest lotem próbnym przed załogową wyprawą na Księżyc.