Anik 1
Pierwszy satelita dla łączności krajowej wysłany na orbitę geostacjonarną. Anik E2, wyniesiony przez rakietę Ariane 4, 4 kwietnia 1991 roku, jest pierwszym z satelitów piątej generacji Anik/Telesat.
Apollo 16
Piąte lądowanie na Księżycu, na wyżynie w pobliżu krateru Descartesa. Mattingly zostaje na orbicie księżycowej, Young i Duke wychodzą na powierzchnię Księżyca, przemieszczają się w pojeździe księżycowym, spędzają na Księżycu 20,3 godz; w drodze powrotnej na Ziemię Mattingly wychodzi w przestrzeń kosmiczną, aby wyjąć film z przedziału przyrządowego statku kosmicznego.
Apollo 17
Ostatnie (z programu Apollo) lądowanie na Księżycu, w okolicy krateru Littrowa i gór Taurus. Evans zostaje na orbicie księżycowej, Cernan z geologiem Schmittem trzykrotnie wychodzą na powierzchnię Księżyca, badają Księżyc korzystając z pojazdu księżycowego, zbierają rekordową ilość próbek gruntu (115 kg), pokonują odległość ponad 35 km. Łącznie przebywają na powierzchni Księżyca rekordową ilość czasu: 22,1 godz; w drodze powrotnej na Ziemię Evans wychodzi w przestrzeń kosmiczną, aby wyjąć film z przedziału przyrządowego statku.
Copernicus
Drugie pomyślnie orbitujące laboratorium astronomiczne. Obserwowało na długościach fal promieni X i nadfioletowych, odkryło źródło promieni X w gwiazdozbiorze Łabędzia, Cygnus X-1, obecnie uważane za czarną dziurę.
Landsat 1
Pierwszy z serii pięciu satelitów Landsat, pierwotnie nazwany ERTS-1, kapsuła typu Nimbus z bateriami słonecznymi w kształcie skrzydeł motyla. Landsat 2 (wysłany 22 stycznia 1975 roku) i Landsat 3 (5 marca 1978 roku) były podobne.
Venera 4
Pierwsze udane wejście sondy w atmosferę Wenus, umożliwiające otrzymanie pierwszych danych na temat warunków w niej panujących. (Venera 3 weszła w atmosferę w marcu 1966 r., ale utracono łączność). Dane mówiły o atmosferze złożonej głównie z dwutlenku węgla oraz o temperaturze powierzchni zbliżającej się do 500 stopni C, a także o ciśnieniu około 75 atmosfer. Venera 5 i 6 wykonywały podobne zadania w roku 1969. Sondom Venera 7 (1970) i 8 (1972) udało się wylądować na powierzchni.
Voyager
Voyager jest nazwą dwóch identycznych sond wysłanych dla zbadania planet zewnętrznych. Projekt Voyager, pierwotnie Mariner Jowisz Saturn, zaczął się w 1972 roku. Dwie sondy, Voyager 1 i Voyager 2, wyruszyły w swoją podróż badawczą w roku 1977. Voyager 2 został wystrzelony jako pierwszy, 20 sierpnia, Voyager 1 - 5 września. Voyager 1 wyprzedził swój siostrzany pojazd i dotarł do Jowisza, a potem do Saturna przed nim. Dokonał wielu odkryć na każdej z tych planet, zanim wyruszył w drogę poza Układ Słoneczny. Voyager 2 też odwiedził Jowisza i Saturna, ale potem poleciał badać planety Uran i Neptun. Wykorzystał on ustawienie planet zewnętrznych, jakie zdarza się raz na 175 lat. Wykorzystał przyciąganie grawitacyjne każdej z planet dla wyrzucenia go w kierunku następnej planety. Ta technika, nazywana wspomaganiem grawitacyjnym, była pierwszy raz zastosowana w czasie lotu sondy Mariner 10 do Wenus i Merkurego. Każda sonda Voyager jest taka sama. Ma ona masę około 815 kg, a jej największym elementem jest misa antenowa o rozpiętości 3,7 m. Większość aparatury jest umieszczona na wysięgniku, którego końcowa część, platforma obserwacyjna, jest ruchoma. Na platformie znajdują się dwie kamery telewizyjne i inne przyrządy. Dłuższy wysięgnik niesie dwa magnetometry. Przyrządy są zasilane z „baterii” jądrowej, zespołu generatorów termoelektrycznych z izotopów promieniotwórczych (RTG). Voyager 2 był najbardziej udany ze wszystkich sond. W czasie swojej 12-letniej podróży odkrywczej przez zewnętrzny Układ Słoneczny odwiedził cztery planety. Do czasu kiedy dotarł do ostatniej, Neptuna, w sierpniu 1989 roku, przeleciał 7000 milionów km. Jednak prowadzony był z taką precyzją, że mógł przelecieć w odległości 4900 km od powierzchni Neptuna. Był wtedy tak daleko, że jego sygnały radiowe, lecące z prędkością światła, potrzebowały ponad czterech godzin na dotarcie na Ziemię.