Enterprise
Ten pojazd, będący pierwszą konstrukcją członu orbitalnego, został skonstruowany jako pojazd próbny do testowania lotniczego w atmosferze. Nazwę Enterprise statek ten, oficjalnie oznaczony symbolem OV-101, zapożyczył od słynnego statku międzyplanetarnego z kultowego serialu telewizyjnego „Star Trek”. Statek Enterprise został zbudowany w Downey w Kalifornii przez firmę Rockwell International. Pierwszy publiczny pokaz Enterprise miał miejsce we wrześniu 1976 roku, a 31 stycznia 1977 roku został on odholowany do pobliskiego Ośrodka Badań Lotniczych Dryden. W ośrodku tym Enterprise rozpoczął serię 13 lotów, w których testowano procedurę podejścia do lądowania i samo lądowanie. Dla przeprowadzenia tych prób Enterprise był umieszczany „na grzbiecie” przebudowanego ogromnego samolotu odrzutowego Boeing 747, zwanego samolotem transportowym wahadłowca. Po próbach kołowania Enterprise odbył kilka lotów, zarówno bezzałogowych jak i załogowych, razem z samolotem transportowym. Wreszcie 12 sierpnia 1977 roku Frederick Haise i Gordon Fullerton, po oddzieleniu się Enterprise od samolotu transportowego na wysokości około 7000 m, przejęli stery podczas pierwszego swobodnego lotu ślizgowego Enterprise, zakończonego przyziemieniem na pasie startowym. Po czterech kolejnych lotach, z których ostatni odbył się 26 października, okazało się, że pod względem aerodynamicznym projekt wahadłowca jest bez zarzutu. W 1978 roku Enterprise został przetransportowany do Ośrodka Lotów Kosmicznych Marshall w Huntsville w stanie Alabama, gdzie został poddany surowym próbom zmęczeniowym. Wiosną 1979 roku Enterprise został przetransportowany do Ośrodka Kosmicznego im. Kennedy'ego, gdzie wykorzystano go do budowy pierwszego zestawu wahadłowcowego i zaprezentowania przyszłych rozwiązań konstrukcyjnych. Ten zestaw wahadłowcowy po raz pierwszy został pokazany publicznie 1 maja 1979 roku, a później przewieziono go na wyrzutnię startową dla przeprowadzenia prób montażowych. W tym czasie w Ośrodku im. Kennedy'ego trwały już przygotowania do startu pierwszego operacyjnego członu orbitalnego Columbia. Lot wahadłowca Columbia nastąpił ostatecznie 12 kwietnia 1981 roku. Po tym fakcie Enterprise przeszedł do historii eksploracji przestrzeni kosmicznej; mimo to w następnych latach uczestniczył w wielu miejscach na świecie w pokazach mających na celu uzyskanie pozytywnego nastawienia ludzi do lotów wahadłowców.
KH 11
Pierwszy satelita szpiegowski Keyhole-11, podobny do Big Bird, ale zaprojektowany do przesyłania obrazów elektronicznie, a nie fotograficznie, z większych wysokości; późniejsze wynoszone przez rakiety Titan 34D.
Sojuz 21
Ekspedycja do stacji Salut 5, start 22 czerwca. Eksperymenty obejmują obserwację hodowli ryb w akwarium, hodowlę kryształów, topienie i zamrażanie kryształów, a także lutowanie (lot statku Sojuz 20, wystrzelonego 17 listopada 1995, był przez około 92 dni lotem bezzałogowym).
Sojuz 22
Statek podobnego typu jak w projekcie ASTP, Sojuz 22, wysłany na orbitę okołoziemską o większym nachyleniu orbity. Statek wyposażono w wielospektralną (6 kanałów) specjalną kamerę fotograficzną MKF-6 do fotografowania powierzchni kontynentów i oceanów. Celem lotu było badanie zasobów Ziemi.
Sojuz 23
Próba wyprawy promowej do stacji Salut 5; zaniechano połączenia ze stacją z powodu awarii systemów zbliżania. Niebezpieczne lądowanie na zamarzniętym jeziorze Tengiz. Ekipy ratunkowe mają kłopoty z odnalezieniem kapsuły z powodu złej pogody. W końcu załogę udaje się uratować.
Viking
W amerykańskim projekcie Viking dwie identyczne sondy kosmiczne zostały wysłane na Marsa, gdzie pojazd orbitujący fotografował powierzchnię, a zasobnik lądujący przesyłał zdjęcia i inne dane z powierzchni. Ponadto zasobnik lądujący badał grunt. Sondy zostały wysłane w sierpniu i wrześniu 1975 roku, a zamiarem było, żeby pierwszy, Viking 1, osadził swój zasobnik lądujący na Marsie 4 lipca 1976 roku, dla uczczenia dwóchsetlecia Stanów Zjednoczonych. Ale po przybyciu na orbitę przesłane zdjęcia miejsca lądowania na równinie Chryse pokazały, że teren jest zbyt nierówny i w związku z tym, trzeba było wybrać inne miejsce lądowania, co opóźniło lądowanie do 20 lipca. Wybrane miejsce lądowania Vikinga 2 w rejonie Cydonia też okazało się nieodpowiednie i zastępcze miejsce zostało wybrane na równinie Utopia, gdzie lądownik osiadł 3 września. Obie sondy były nadzwyczaj udane. Viking 1 pracował bardzo długo, pojazd orbitujący działał przez ponad cztery lata, lądownik przez ponad sześć lat. Viking 2 miał znacznie krótszy żywot, pojazd orbitujący działał przez mniej niż dwa lata, lądownik niecałe cztery. Orbitujące Vikingi przekazały obrazy praktycznie całej powierzchni Marsa i przy użyciu filtrów mogły przesyłać dane, z których uzyskano kolorowe zdjęcia. Obrazy z lądowników ukazały bardzo podobny teren w obu miejscach lądowania - luźny rdzawoczerwony grunt z rozrzuconymi małymi skałami. Analiza gruntu przez laboratorium pokładowe nie ujawniła żadnego śladu materii organicznej, która mogłaby wskazać na obecność, w przeszłości lub teraz, żywych organizmów. Ale otrzymano zaskakujące wyniki, które wskazywały, że na Marsie zachodzą osobliwe procesy chemiczne. Minerały zawarte w gruncie zawierały nadtlenki żelaza nieznane na Ziemi. To one nadają rdzawy kolor krajobrazowi Marsa, słusznie nazywanego Czerwoną Planetą.
Viking 1
Pierwszy z dwóch statków z serii Viking. Pierwsza sonda, która wykonała udane miękkie lądowanie na Marsie, na równinie Chryse. Pierwsza, która przesłała wykonane z bliska zdjęcia powierzchni Marsa. Pierwsza, która dokonała obserwacji marsjańskiej pogody, analiz marsjańskiej gleby oraz nadaremnie poszukiwała śladów życia na Marsie. Lądownik nadawał do listopada 1982 r.
Viking 2
Drugi z dwóch identycznych statków kosmicznych wysłanych, by zbadać Marsa z orbity i z powierzchni. Wylądował na równinie Utopia, około 6 500km od miejsca lądowania Vikinga 1; powierzchnia w tym miejscu wygląda jednak podobnie. Lądownik skończył nadawanie w kwietniu 1980 r.