Kosmos 949
Pierwszy z nowej generacji satelitów rozpoznania fotograficznego, stosujący technologię Sojuza. Kapsuła z filmem wyrzucana okresowo, pojazd kosmiczny wracał po 14 lub po 44 dniach. Kosmos 1643 (25 marca 1985 roku) jest podobnym pojazdem, ale przesyła obrazy na Ziemię drogą radiową. Obydwa typy stale są w użyciu w latach dziewięćdziesiątych.
Kosmos 954
Jeden z serii RORSAT'ów (satelity radarowego do rozpoznania oceanów), z których pierwszy (Kosmos 198) wszedł na orbitę 27 grudnia 1967 roku. Są godne uwagi ze względu na pokładowy reaktor jądrowy, który zasila ich silny radar. Kosmos 954 uciekł spod kontroli i spadł na Ziemię 24 stycznia 1978 roku, rozbijając się i powodując skażenie radioaktywne w północnej Kanadzie.
Meteosat 1
Pierwszy z serii satelitów meteorologicznych Europejskiej Agencji Przestrzeni Kosmicznej (ESA), Meteosat, umieszczony nad Afryką równikową, fotografował co pół godziny obrazy całej półkuli. Jeden z trzech satelitów określonych oficjalnie jako próbne. Pierwszy satelita eksploatacyjny, Meteosat 4 (MOP 1) wszedł na orbitę w marcu 1989 roku.
Salut
W kwietniu 1971 roku Rosjanie wysłali na orbitę pierwszy obiekt kosmiczny przeznaczony do długotrwałego funkcjonowania, czyli stację kosmiczną Salut. Była to pierwsza z siedmiu stacji kosmicznych o tej samej nazwie i o bardzo podobnej konstrukcji. Zasadniczo składała się ona z trzech cylindrów o różnych średnicach, wzajemnie połączonych. Miała baterie słoneczne do wytwarzania energii i jeden węzeł cumowniczy dostosowany do statków załogowych Sojuz, które transportowały na nią kosmonautów. Pierwsza załoga Saluta 1 ustanowiła rekord pobytu w kosmosie - trzej kosmonauci przebywali w stacji kosmicznej przez trzy tygodnie. Ale radość zamieniła się w tragedię, kiedy kosmonauci zginęli wracając na Ziemię. Rosjanie nie odnieśli wielu sukcesów przy wysyłaniu kolejnych stacji typu Salut, aż do roku 1977, kiedy wysłali na orbitę Saluta 6. Był on lepiej wyposażony niż poprzednie i miał dwa węzły cumownicze usytuowane po przeciwnych stronach zdolne przyjmować statki załogowe i statki towarowe Progress.
Sojuz 25
Pierwsza ekspedycja do nowej stacji kosmicznej Salut 6, start 29 września. Z powodu popełnionych przez załogę błędów połączenia nie udało się zrealizować. Program Salut i loty kosmonautów z programu Interkosmos zostają opóźnione.
Voyager
Voyager jest nazwą dwóch identycznych sond wysłanych dla zbadania planet zewnętrznych. Projekt Voyager, pierwotnie Mariner Jowisz Saturn, zaczął się w 1972 roku. Dwie sondy, Voyager 1 i Voyager 2, wyruszyły w swoją podróż badawczą w roku 1977. Voyager 2 został wystrzelony jako pierwszy, 20 sierpnia, Voyager 1 - 5 września. Voyager 1 wyprzedził swój siostrzany pojazd i dotarł do Jowisza, a potem do Saturna przed nim. Dokonał wielu odkryć na każdej z tych planet, zanim wyruszył w drogę poza Układ Słoneczny. Voyager 2 też odwiedził Jowisza i Saturna, ale potem poleciał badać planety Uran i Neptun. Wykorzystał on ustawienie planet zewnętrznych, jakie zdarza się raz na 175 lat. Wykorzystał przyciąganie grawitacyjne każdej z planet dla wyrzucenia go w kierunku następnej planety. Ta technika, nazywana wspomaganiem grawitacyjnym, była pierwszy raz zastosowana w czasie lotu sondy Mariner 10 do Wenus i Merkurego. Każda sonda Voyager jest taka sama. Ma ona masę około 815 kg, a jej największym elementem jest misa antenowa o rozpiętości 3,7 m. Większość aparatury jest umieszczona na wysięgniku, którego końcowa część, platforma obserwacyjna, jest ruchoma. Na platformie znajdują się dwie kamery telewizyjne i inne przyrządy. Dłuższy wysięgnik niesie dwa magnetometry. Przyrządy są zasilane z „baterii” jądrowej, zespołu generatorów termoelektrycznych z izotopów promieniotwórczych (RTG). Voyager 2 był najbardziej udany ze wszystkich sond. W czasie swojej 12-letniej podróży odkrywczej przez zewnętrzny Układ Słoneczny odwiedził cztery planety. Do czasu kiedy dotarł do ostatniej, Neptuna, w sierpniu 1989 roku, przeleciał 7000 milionów km. Jednak prowadzony był z taką precyzją, że mógł przelecieć w odległości 4900 km od powierzchni Neptuna. Był wtedy tak daleko, że jego sygnały radiowe, lecące z prędkością światła, potrzebowały ponad czterech godzin na dotarcie na Ziemię.
Voyager 1
Pierwsza z dwóch sond Voyager, która dotarła do Jowisza i Saturna, przesyłając przepiękne zdjęcia planet i ich księżyców. Wiozła na pokładzie płytę „Odgłosy Ziemi” z nagranymi dźwiękami i widokami z Ziemi. Wciąż nadaje z krańców Układu Słonecznego.
Voyager 2
Najbardziej udany typ sondy w historii badań kosmicznych. Jedyna sonda wystrzelona do czterech planet, a zarazem jedyna, która prowadziła badania Urana i Neptuna w ciągu dwunastoletniej wyprawy, przebywając odległość ponad 7 000 000 000 000 km. Tak jak Voyager 1, wiozła na pokładzie płytę „Odgłosy Ziemi” z nagranymi dźwiękami i widokami z Ziemi. Wciąż nadaje z krańców Układu Słonecznego.