Challenger
Drugi operacyjny wahadłowiec orbitalny Challenger (OV-099), rozpoczął swój żywot jako przedmiot prób wytrzymałościowych, przechodząc w szerokim zakresie trwające 11 miesięcy próby drgań. Po ich zakończeniu przeistoczył się we wszechstronny pojazd latający. Challenger wziął swoją nazwę od statku naukowo-badawczego amerykańskiej marynarki wojennej, przemierzającego Ocean Atlantycki i Ocean Spokojny w latach 1860 -1870. Lądownik LM statku Apollo 17 również nosił taką samą nazwę. Challenger po raz pierwszy został pokazany publicznie w ośrodku Palmdale firmy Rockwell w ostatnim dniu czerwca 1982 roku i kilka dni później został przetransportowany drogą lotniczą do Ośrodka Kosmicznego im. Kennedy'ego. Problemy związane z nieszczelnością instalacji zasilania silników głównych oraz z ładunkiem użytecznym spowodowały przesunięcie jego pierwszego lotu ze stycznia na 4 kwietnia 1983 roku. Ten lot, szósty w historii lotów wahadłowców, był pierwszym z zaledwie dziesięciu lotów Challengera. Jego dziesiąty lot w styczniu 1986 roku zakończył się tragicznie, kiedy człon orbitalny rozpadł się na kawałki w wyniku katastrofalnej eksplozji jednej z rakiet wspomagających wkrótce po starcie. Cała siedmioosobowa załoga zginęła; byli to pierwsi astronauci amerykańscy, którzy ponieśli śmierć podczas lotu statku kosmicznego. W trakcie swojego krótkiego okresu eksploatacji Challenger dokonał 987 okrążeń Ziemi, a w jego dzienniku pokładowym odnotowano 69 dni spędzonych w przestrzeni kosmicznej. Wahadłowiec Challenger ma na swoim koncie kilka nowych osiągnięć w przestrzeni kosmicznej. W trakcie jego inauguracyjnego lotu umieszczono w przestrzeni pierwszego satelitę śledzącego i przekazującego dane (TDRS-1), a astronauci Donald Peterson i Story Musgrave przetestowali nowe skafandry kosmiczne. W drugim locie Challengera (STS-7) uczestniczyła Sally Ride - pierwsza Amerykanka, która znalazła się w przestrzeni kosmicznej. W trakcie trzeciego lotu (STS-8) miał miejsce pierwszy nocny start wahadłowca i pierwsze nocne lądowanie. Podczas czwartego lotu Bruce McCandless, jako pierwszy astronauta, odbył spacer w kosmosie bez liny zabezpieczającej, oddalając się w załogowym urządzeniu manewrującym (MMU) na odległość 90 metrów od członu orbitalnego. Emocjonujący koniec tej wyprawy nastąpił wówczas, kiedy Challenger, jako pierwszy statek orbitalny, dokonał przyziemienia w Ośrodku Kosmicznym im. Kennedy'ego. Podczas następnej wyprawy Challengera (STS-41C) astronauci George Nelson i James van Hoften ponownie użyli załogowe urządzenie manewrujące (MMU) do spaceru w kosmosie, w celu przechwycenia oraz naprawienia niesprawnego satelity Solar Max. W trakcie tej wyprawy umieszczono również w przestrzeni urządzenie poddawane długotrwałemu oddziaływaniu czynników zewnętrznych (LDEF). Astronautka Sally Ride odbyła swój drugi lot kosmiczny biorąc udział w szóstej wyprawie Challengera (STS-41G); w tej samej wyprawie uczestniczyła również Kathryn Sullivan, która jako pierwsza kobieta-Amerykanka odbyła spacer w kosmosie. Podczas trzech następnych lotów w 1985 roku Challenger miał na swoim pokładzie w przestrzeni kosmicznej moduły laboratorium Spacelab. Towarzyszami załogi w locie laboratorium Spacelab 3 (STS-51B) były dwie małpy i 24 gryzonie. Podczas wyprawy STS-51F paletowy ładunek użyteczny Spacelab 2 zawierał „iglo” z automatycznymi systemami kontrolnymi. Przy starcie wystąpiła sytuacja wcześniejszego nieplanowanego wejścia na orbitę, z powodu przedwczesnego wyłączenia jednego z silników głównych. W ostatnim zakończonym szczęśliwie locie (STS-61A) Challengera, na jego pokładzie znajdowało się laboratorium Spacelab D1; była to wyprawa przeznaczona do wykorzystania przez Republikę Federalną Niemiec i w znacznej mierze przez nią finansowana. Załoga składająca się z ośmiu osób była rekordowo liczna. Dziesiąta, i zarazem, jak miał pokazać los, ostatnia wyprawa Challengera (STS-51L) zyskała miano „lotu nauczycielki”, ponieważ wśród członków załogi była nauczycielka Christa McAuliffe, która według planu miała poprowadzić pierwsze lekcje z kosmosu. Jednak stało się inaczej. 28 stycznia 1986 roku, zaledwie 73 sekundy po, wydawało się, idealnie przebiegającym starcie, wokół Challengera wybuchła ognista kula i statek rozpadł się na drobne kawałki. W płomieniach zginęła cała siedmioosobowa załoga. Członkami załogi byli: wspomniana wcześniej Christa McAuliffe, Francis Scobee, Michael Smith, Judith Resnik, Ellison Onizuka, Ronald McNair oraz Gregory Jarvis. Kiedy naród amerykański pogrążony był w żałobie, a wszystkie loty wahadłowców były zawieszone bezterminowo, odbywała się intensywna akcja poszukiwania szczątków Challengera w wodach otaczających Przylądek Canaveral. Po siedmiu miesiącach od chwili katastrofy odnaleziono blisko połowę elementów konstrukcyjnych wahadłowca. Po zakończeniu badań, poszarpane szczątki wspaniałego pojazdu latającego Challenger zostały umieszczone na stałe w nieczynnym silosie startowym pocisków balistycznych Minuteman, na terenie Bazy Sił Powietrznych Przylądka Canaveral. Zachowane szczątki mają przypominać nam o zawsze istniejącym niebezpieczeństwie, na jakie narażeni są wszyscy ludzie wyruszający w przestrzeń kosmiczną.
Mir
Mir (Pokój) jest rosyjską stacją kosmiczną najnowszej generacji, zaprojektowaną dla długotrwałych misji. Załogi są transportowane na stację kosmiczną i z powrotem przez pojazdy Sojuz. Są one okresowo zaopatrywane przez automatyczne pojazdy towarowe Progress, które w zasadzie są bezzałogowymi Sojuzami. Mir jest zbudowany wokół jednostki centralnej, która została wysłana na orbitę w lutym 1986 roku. Zewnętrznie jednostka centralna bardzo przypomina wcześniejsze stacje kosmiczne Salut. Jednak w odróżnieniu od tamtych jest ona wyposażona przede wszystkim jako moduł mieszkalny. Mir ma na jednym końcu kulisty przedział przejściowy z pięcioma węzłami cumowniczymi. Na przeciwległym końcu jest jeszcze jeden węzeł cumowniczy, co umożliwia jednoczesne przyłączenie maksymalnie sześciu dodatkowych elementów. Są to moduły specjalistyczne, w których wykonywana jest główna praca badawcza na stacji Mir. Pierwszy moduł Kwant 1, połączył się z jednostką centralną Mir w grudniu 1989 roku. Do końca 1992 roku przyłączono do stacji dalsze dwa moduły - Kwant 2 i Kristall. A następnie przyłączono jeszcze dwa, Spektr i Priroda. Planuje się też wysłanie na orbitę stacji Mir drugiej generacji, Mir 2, a wtedy obydwa Miry zostaną połączone razem. Później pierwszy Mir zostanie wyłączony, a Mir 2 stanie się jądrem nowej stacji kosmicznej. Jeśli wszystko się powiedzie, jeden lub więcej rosyjskich wahadłowców Buran zostanie wykorzystany do transportu modułów.
Spot 1
Pierwszy europejski satelita zdalnego rozpoznania (satellite pour l’observation de la Terre) ma czarno-białą rozdzielczość 20 m; identyczny SPOT 2 został wyniesiony przez Ariane 22 stycznia 1990 roku.
STS 51L- katastrofa Challenger`a
Data 28 stycznia 1986 roku jest jedną z najbardziej tragicznych dat w historii eksploracji przestrzeni kosmicznej. Tego dnia miała miejsce najstraszliwsza katastrofa w dziejach lotów kosmicznych; katastrofa, której świadkiem była największa liczba osób w całej historii. Wahadłowiec orbitalny Challenger, rozpoczynając swój dziesiąty lot w przestrzeń kosmiczną, rozpadł się na kawałki w przestworzach ponad Ośrodkiem Kosmicznym im. Kennedy'ego zaledwie 73 sekundy po starcie. Życie straciła cała siedmioosobowa załoga. Byli to pierwsi astronauci, którzy zginęli w trakcie lotu w amerykańskim programie kosmicznym. Faktem szczególnie rozdzierającym serce było to, że start wahadłowca był oglądany w telewizji przez olbrzymią rzeszę uczniów, którzy zgodnie z planem mieli uczestniczyć w lekcji przekazywanej z kosmosu przez pierwszego nauczyciela w przestrzeni kosmicznej - Christę McAuliffe. W związku z tym wyprawa wahadłowca Challenger, oznaczona przez NASA kodem STS-51L, zyskała miano „lotu nauczycielki”. Lot STS-51L, dwudziesta piąta w ogóle wyprawa pojazdu typu wahadłowiec, miał się pierwotnie rozpocząć 22 stycznia 1986 roku. Jednak opóźnienia przy wcześniejszym locie wahadłowca (STS-61C) oraz niepogoda powodowały aż pięciokrotne przesunięcie daty startu.
Vega 1
Pierwszy z dwóch identycznych statków kosmicznych, zbudowanych na bazie projektu Wenery, przeznaczonych do lotu do Komety Halleya via Wenus. Główny pojazd po wypuszczeniu lądownika i sondy balonowej nad Wenus skierował się do Komety Halleya. Był pierwszym z pięciu statków, który dotarł do Komety Halleya. Vega 2 wystrzelona 21 grudnia 1984 r. dotarła do Wenus 15 czerwca 1985 r. i przeleciała obok Komety Halleya w odległości około 8 000km 9 marca 1986 r.