Atlantis
Wahadłowiec Atlantis (OV-104) wszedł do służby jako ostatni statek z pierwotnej flotylli czterech statków orbitalnych. Podobnie jak jego siostrzane statki kosmiczne, został nazwany imieniem słynnego żaglowca. Ten wahadłowiec wziął swoją nazwę od dwumasztowego keczu pływającego dla Instytutu Oceanograficznego Woods Hole. W ciągu 36 lat od roku 1930 żaglowiec ten przepłynął w trakcie badań oceanicznych przeszło 800 000 km. Wahadłowiec Atlantis trafił do Ośrodka Kosmicznego im. Kennedy'ego w kwietniu 1985 roku. Jego pierwszy, nienaganny lot STS-51J stanowił utajnioną wyprawę Departamentu Obrony. W czasie następnej wyprawy (STS-61B), mniej niż dwa miesiące później, można było podziwiać efektowne spacery w kosmosie, gdy Jerry Ross i Sherwood Spring opanowywali techniki montażu kratownicy (ACCESS i EASE), do ewentualnego zastosowania przy budowie stacji kosmicznej Alfa. W związku z katastrofą wahadłowca Challenger, w lotach Atlantis nastąpiła trzyletnia przerwa, zakończona ponowną utajnioną wyprawą Departamentu Obrony (STS-27). W 1989 roku wahadłowiec Atlantis spełniał rolę wyrzutni dla dwóch niezwykłych próbników planetarnych: „Magellana” wysłanego w kierunku Wenus (STS-30) oraz „Galileo” skierowanego w stronę Jowisza (STS-34). Kolejną interesującą wyprawą tego wahadłowca była wyprawa STS-37 w kwietniu 1991 roku, której program obejmował umieszczenie w przestrzeni kosmicznej obserwatorium do badań promieniowania gamma (GRO). Nieplanowane wcześniej wyjście na zewnątrz wahadłowca astronautów Jerry'ego Rossa i Jaya Apta było konieczne do wyswobodzenia anteny. W trakcie swojej drugiej wyprawy roku 1992, (STS-46), wahadłowiec Atlantis wyniósł na orbitę satelitę Eureca. Podczas tej wyprawy miała również miejsce pierwsza próba systemu satelity na uwięzi (TSS-1).
Cobe
COBE (cosmic background explorer - badacz tła kosmicznego) ma czujniki chłodzone ciekłym helem, które mogą wychwycić promieniowanie tła z Wszechświata. W roku 1992 analiza jego danych poruszyła astronomów, kiedy wskazały one, że istnieją „zmarszczki” w promieniowaniu tła, które mogły być początkiem ewolucji Wszechświata.
Galileo
Najważniejsze zadanie sondy polega na wejściu na orbitę wokół Jowisza i wypuszczeniu sondy do jego atmosfery. Sonda podąża okrężną drogą po tak zwanej trajektorii VEEGA (Venus-Earth-Earth-Gravity, czyli grawitacja Wenus-Ziemia-Ziemia), przelatując jeden raz koło Wenus (10 lutego 1990 r.) i dwa razy obok Ziemi (8 grudnia 1990 r. i 8 grudnia 1992 r.), aby użyć siły ich przyciągania w celu nabrania prędkości umożliwiającej jej dotarcie do Jowisza 7 grudnia 1995 r.. Po drodze napotka planetoidy: Gaspra (29 października, 1991 r.) i Idę (28 sierpnia 1993 r.).
Magellan
Umieszczony na orbicie przez wahadłowiec Atlantis 4 maja 1989 roku, Magellan był sondą, która miała zbadać powierzchnię Wenus z orbity za pomocą radaru. Ta operacja powiodła się bardzo dobrze i zdołał on zbadać praktycznie całą powierzchnię Wenus w ciągu trzech lat. Ukazał on ciekawe szczegóły powierzchni, łącznie z szerokimi rozlewiskami lawy z dawnych wulkanów. Dla badania Wenus konieczne jest użycie radaru, ponieważ planeta pokryta jest bardzo grubą chmurą, nieprzenikalnej dla światła. Jednak radar „widzi” przez chmurę. Typ radaru użyty na Magellanie jest to radar do obserwacji bocznej. Badał on powierzchnię impulsami fal radiowych skierowanymi pod kątem. Sygnały „echa” radiowego wracały z powierzchni na Ziemię. Po przetworzeniu komputerowym sygnały te zamieniały się w bardzo wyraźne obrazy.
Marcopolo 1
Satelita bezpośredniego nadawania dla dawnej BSB (British Satellite Broadcasting), obecnie połączonej ze Sky TV, która używa wcześniej zainstalowanego Astra 1A; Marcopolo 2 wysłany na orbitę 18 sierpnia 1990 roku.
Meteosat 1
Pierwszy z serii satelitów meteorologicznych Europejskiej Agencji Przestrzeni Kosmicznej (ESA), Meteosat, umieszczony nad Afryką równikową, fotografował co pół godziny obrazy całej półkuli. Jeden z trzech satelitów określonych oficjalnie jako próbne. Pierwszy satelita eksploatacyjny, Meteosat 4 (MOP 1) wszedł na orbitę w marcu 1989 roku.
Olympus
W chwili wysłania na orbitę Olympus był największym cywilnym satelitą komunikacyjnym. Pierwotnie znany jako L-sat (duży satelita), był przeznaczony zwłaszcza do zademonstrowania potencjalnych możliwości satelitów komunikacyjnych dla oświaty. Olympus jest wyposażony w cztery oddzielne systemy komunikacyjne i liczne anteny nastawne. Najważniejszym z tych systemów jest ten, który oferuje dwa kanały systemu bezpośredniego nadawania (DBS) z silnymi nadajnikami, wysyłającymi sygnały, które mogą być odbierane na małych domowych antenach satelitarnych o średnicy 30 cm. Jeden z kanałów DBS jest używany przez BBC (British Broadcasting Corporation) i Eurostep, stowarzyszenie organizacji, liczące ponad 300 członków, utworzone dla szerzenia edukacji telewizyjnej i oferujące do dziewięciu godzin programów oświatowych dziennie. Inny kanał DBS jest używany przez telewizję włoską. Dwa inne systemy, używające anten wąskopasmowych, zapewniają kanały bardziej ograniczonej komunikacji dla przedsiębiorstw i uniwersytetów oraz dla tele-edukacji i nadawania wiadomości. Czwarty system jest rodzajem latarni kierunkowej dla badania rozchodzenia się fal radiowych. Olympus został wyniesiony przez rakietę Ariane z ośrodka kosmicznego Kourou w lipcu 1989 roku i pracował doskonale przez 22 miesiące. Ale 29 maja 1991 roku wystąpiła jakaś anomalia w pokładowym systemie sterowania satelity, która spowodowała jego obroty i wymknięcie się spod kontroli. Baterie słoneczne odwróciły się od Słońca i satelita utracił całą energię. Jego paliwo i baterie zamarzły i zaczął schodzić z pozycji. Olympus wydawał się stracony. Jednak była niewielka szansa na uratowanie satelity. Został więc utworzony zespół ratowniczy w Europejskim Ośrodku Przestrzeni Kosmicznej (ESOC) w Darmstadt w Niemczech. Nastąpiła jedna z najbardziej dramatycznych w historii badań kosmosu próba uratowania uszkodzonego satelity. Trzy tygodnie trwało mozolne śledzenie i próby nawiązania łączności zanim zespołowi udało się zmusić satelitę do reagowania na jakiekolwiek komendy. Kilka dni później zaczęło się ładowanie jego baterii i do 1 lipca zespół zdołał obrócić satelitę tak, że baterie słoneczne były w pełni zwrócone do Słońca. Ale następne trzy tygodnie były potrzebne, żeby satelita całkowicie odtajał. Próby uruchomienia silników zaczęły się 26 lipca i w trzy dni później Olympus był znów pod kontrolą. Po dwóch tygodniach był on z powrotem na swojej pozycji nad równikiem na długości 19 stopni W, okrążywszy raz Ziemię (od czasu, kiedy przestał działać 76 dni wcześniej). Systemy satelity były jeden po drugim włączane i sprawdzane. Z początkiem września wszystkie systemy pracowały. Olympus był gotowy do ponownego wprowadzenia do służby, z nadzieją, że przepracuje cały swój planowany okres 10 lat. Koszt operacji ratunkowej? Mniej niż jeden procent tego, ile kosztowałoby zastąpienie go nowym satelitą.
STS 29
Umieszczenie trzeciego satelity śledzącego i przekazującego dane (TDRS 4), wyniesionego na orbitę geostacjonarną przez silnik pomocniczy bezwładnościowy wyższego stopnia (IUS); eksperymenty przeprowadzone na pokładzie obejmowały wzrost kryształów białkowych oraz podział chromosomów i komórek roślinnych.
Voyager 2
Najbardziej udany typ sondy w historii badań kosmicznych. Jedyna sonda wystrzelona do czterech planet, a zarazem jedyna, która prowadziła badania Urana i Neptuna w ciągu dwunastoletniej wyprawy, przebywając odległość ponad 7 000 000 000 000 km. Tak jak Voyager 1, wiozła na pokładzie płytę „Odgłosy Ziemi” z nagranymi dźwiękami i widokami z Ziemi. Wciąż nadaje z krańców Układu Słonecznego.
Titan 4
Najnowsza wersja Titana. Pierwszy lot ma miejsce w czerwcu 1989 r. Wersja trzystopniowa wyposażona jest w górny stopień IUS (inertial upper stage - inercyjny stopień górny); budowa wersji Commercial Titan (pierwszy lot, z satelitą Skynet 4A, w grudniu 1989 r.) zbliżona do wersji dwustopniowej; w wersji Titan 4-Centaurus trzeci stopień napędzany jest ciekłym wodorem i ciekłym tlenem.