Eureca
Eureca Europejskiej Agencji Przestrzeni Kosmicznej (europejski satelita odzyskiwalny) jest pierwszym zbudowanym na zamówienie pojazdem kosmicznym, przeznaczonym do długotrwałych badań nad materiałami i organizmami w warunkach mikrograwitacji („nieważkości”). Jest on także wyposażony w wiele przyrządów do badania środowiska kosmicznego. Ten 4,5-tonowy pojazd kosmiczny rozpoczął swoją pierwszą podróż 1 sierpnia 1992 roku, kiedy został umieszczony na orbicie przez wahadłowiec Atlantis w czasie lotu STS-46. Początkowo znalazł się na orbicie 425 km, następnie uruchomił silniki pokładowe, które przeniosły go na orbitę operacyjną 515 km. Zdjęcie z orbity, też przez Atlantis, było zaplanowane na czerwiec 1993 roku. Konstrukcja Eureki jest wykonana z prętów z włókna węglowego o wysokiej wytrzymałości, połączonych węzłami tytanowymi, tworzących razem siatkę ram sześciennych. Utrzymywanie właściwych temperatur jest zapewnione przez kombinację grzejników, cyrkulację czynnika chłodzącego, podgrzewacze i izolację cieplną, zależnie od zawartości cieplnej różnych urządzeń badawczych. Energia elektryczna do zasilania systemów pojazdu kosmicznego, aparatury i urządzeń komunikacyjnych jest dostarczana przez dwie baterie słoneczne, które mają moc około 5000 watów. Zespoły silników hydrazynowych są uruchamiane dla przeniesienia satelity na orbitę operacyjną i z orbity. W przestrzeni Eureca jest pod kontrolą ośrodka kontroli operacyjnej (OCC) w Europejskim Ośrodku Operacji Kosmicznych (ESOC) w Darmstadt w Niemczech. Komunikacja z nim jest prowadzona przez stacje naziemne w Maspalomas na Wyspach Kanaryjskich i w Kourou (główne stanowisko startowe ESA) w Gujanie Francuskiej, w Ameryce Południowej. Na swojej niskiej orbicie Eureca jest osiągalna dla tych stacji, pod względem komunikacyjnym, tylko przez około 3% czasu. Większość operacji na satelicie jest więc wykonywana automatycznie. Przy swoich 16 MB pamięci pokładowej Eureca może odebrać od każdej stacji do 1000 rozkazów wykonania różnych operacji przed następnym przelotem nad tą stacją. A przy każdym przelocie rejestratory pokładowe przekazują dane doświadczalne, które zebrały one od ostatniego przelotu. OCC jest odpowiedzialny za planowanie operacji na satelicie, przydzielając moc i czas potrzebne dla każdego doświadczenia. Dla pomocy w planowaniu operacji doświadczalnych, w Niemieckim Ośrodku Badań Kosmicznych w Porz-Wahn koło Kolonii utworzony został ośrodek pomocy w badaniach mikrograwitacji. Na Eureca 1 zaplanowano ponad 50 doświadczeń za pomocą 15 oddzielnych urządzeń. Były to: automatyczny piec zwierciadlany (D), urządzenie do badania wzrostu w roztworze (B), urządzenie do krystalizacji białka (D), zespół wielopiecowy (I), zespół do egzobiologii i promieniowania (D), termostat wysokiej dokładności (D,I), aparat do badań widma słonecznego (F), aparat do badań zmian w promieniowaniu słonecznym (B), radiometr do pomiarów przesłaniania ciał niebieskich (B), teleskop szerokokątny (DK), komórka wychwytowa (GB), zestaw silnika jonowego (D), urządzenie do komunikacji międzyorbitalnej (F,NL), bateria słoneczna z arsenku galu (I). Nazwy urządzeń oddają szeroki zakres badań na satelicie Eureca. Doświadczenia z urządzeniem do komunikacji międzyorbitalnej powinny utorować drogę dla lepszego przekazywania danych w czasie rzeczywistym, dla Eureca 1 przez satelitę komunikacyjnego Olympus, a dla późniejszych przez specjalnie zbudowane satelity do przesyłania danych.
Kosmos 1
Pierwszy satelita w serii Kosmos. Nazwa Kosmos, początkowo przewidziana dla małych satelitów naukowych, została zastosowana do satelitów wszelkich możliwych typów, wysyłanych z kosmodromów Kapustin Jar, Bajkonur i Plesieck. Do końca 1992 roku liczba wysłanych satelitów Kosmos doszła do około 2200.
Sojuz TM14
Lot na stację kosmiczną Mir, Wiktorienko i Kaleri zostają na orbicie, a Krikalow (który przyleciał Sojuzem TM-12) i Wołkow (Sojuz TM-13) wracają na Ziemię z Fladem statkiem Sojuz TM-13. Krikalow i Wołkow, którzy wystartowali z ZSRR, wracają do niezawisłego państwa Wspólnoty Niepodległych Państw.
STS 45
Pierwszy lot międzynarodowego laboratorium atmosferycznego do badań naukowych i zastosowań (ATLAS-1), obejmującego przyrządy umieszczone na dwóch paletach Spacelab; załoga rozmawiała przy użyciu sprzętu SAREX (eksperyment radioamatorski na wahadłowcu) z licencjonowanymi radioamatorami i szkołami.
STS 46
Pierwsza wyprawa satelity typu Eureca - Eureca 1; satelita Eureca jest wyposażony w instrumenty doświadczalne do badań w warunkach mikrograwitacji i jest przeznaczony do wielokrotnego umieszczania w przestrzeni kosmicznej i odzyskiwania; pierwsza, w większej części nieudana, próba systemu satelity na linie ograniczającej, TSS-1, będącego wspólnym przedsięwzięciem amerykańsko-włoskim.
STS 50
Wyprawa Spacelab, amerykańskie laboratorium mikrograwitacji (USML-1);badania z zakresu materiałów, fizyki płynów, spalania, biotechnologii. Najdłuższy do tamtego czasu lot wahadłowca, możliwy przez zastosowanie zestawu przedłużonego trwania członu orbitalnego, zawierającego dodatkowe paliwo i powietrze.
STS 49
Pierwszy lot członu orbitalnego Endeavour; widowiskowe spacery w kosmosie podczas prób przechwycenia porzuconego satelity łącznościowego Intelsat 6; akcja trzech astronautów, z rekordowym spacerem w kosmosie trwającym 8 godzin i 29 minut, zakończona powodzeniem; podczas czwartego spaceru w kosmosie ćwiczenie technik montażu stacji kosmicznej, zwanych ASEM. Zaplanowany lot przedłużono o dwa dni; pierwsze użycie spadochronu hamującego przy lądowaniu.