Johannes Kepler był niemieckim astronomem, który ustalił, że planety poruszają się wokół Słońca po orbitach w kształcie elipsy i że Słońce jest źródem głównej siły, rządzącej ruchem planet. Jego trzy prawa ruchu planet, zwane po prostu prawami Keplera, wywarły znaczny wpływ na następnych astronomów i pozostają do dziś podstawowym czynnikiem, potrzebnym do zrozumienia mechaniki Układu Słonecznego. Był ważnym obrońcą idei heliocentrycznego Układu Słonecznego. 1571 Urodził się 27 grudnia w Weil der Stadt w Wirtembergii, wolnym mieście Świętego Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego. 1577 Zaczął zajmować się astronomią po pojawieniu się w tym roku wielkiej komety. 1588 Ukończył pierwszą część studiów na uniwersytecie w Tybindze w Niemczech, gdzie studiował z zamiarem zostania pastorem Kościoła luterańskiego. 1589 Zaczął w Tybindze studiować filozofię, matematykę i astronomię. 1591 Uzyskał stopień magistra na uniwersytecie w Tybindze i zaczął praktykę teologiczną. 1594 Porzucił ideę zostania pastorem i przyjął posadę nauczyciela matematyki i astronomii w Grazu w Austrii. 1595 Wydał kalendarz przewidywań astronomicznych na ten rok. (Kepler wspomagał swoje dochody wydawaniem kalendarzy astronomicznych.) 1596 Wydał Mysterium cosmographicum (Zagadkę Wszechświata). Zawierała ona twierdzenie, że odległości od Słońca sześciu znanych planet mają się do siebie jak promienie kul opisanych na kolejno zawierających się w sobie wielościanach foremnych (czworościanie foremnym, zawierającym się w sześcianie foremnym, zawierającym się w ośmiościanie foremnym, zawierającym się w dwunastościanie foremnym, zawierającym się w dwudziestościanie foremnym). 1598 Kepler musiał opuścić Graz z powodu przeprowadzanych tam przez katolików czystek religijnych. Spędził rok w Pradze, a następnie powrócił do Grazu. 1600 Znowu został wygnany z Grazu i powrócił do Pragi. Został asystentem duńskiego astronoma Tychona Brahe (1546-1601). 1601 Kepler zastąpił zmarłego Tychona Brahe na stanowisku cesarskiego matematyka cesarza Rudolfa II. 1604 W październiku obserwował supernową, która odtąd nosi nazwę nowej Keplera. 1609 Wydał książkę Astronomia nova (Nowa astronomia), w której pokazał, że planety krążą po elipsach, ze Słońcem w jednym z ognisk elipsy oraz że linia łącząca planetę ze Słońcem zakreśla w równych odstępach czasu równe powierzchnie pola. Te twierdzenia są dzisiaj znane jako pierwsze i drugie prawo Keplera. 1611 Wydał Dioptrię, pracę na temat optyki i projektowania teleskopów. Jego projekt teleskopu stał się wzorem w astronomii. 1612 Po śmierci cesarza Rudolfa II przeniósł się do Linzu, by zostać krajowym matematykiem Stanów Górnej Austrii. 1617 Wydrukowano pierwsze trzy tomy 7-tomowego dzieła Keplera Epitome astronomiae copernicae (Streszczenie astronomii kopernikańskiej). Było to wielce przekonujące, systematyczne spojrzenie na astronomię heliocentryczną (ze Słońcem w środku Wszechświata). Pozostałe tomy zostały wydrukowane w latach 1620-1621. 1619 Wydał Harmonices mundi (Harmonię świata), w której ustalił zależność między odległością planet od Słońca a czasem potrzebnym planecie do jego okrążenia. Ta zależność jest obecnie znana jako trzecie prawo Keplera. 1627 Ukończył, zaczęte jeszcze przez Tychona Brahe, Tabulae Rodolphinae (Tabele rudolfińskie), katalog 1005 gwiazd. Zawierały one także, zgodne z nowymi prawami Keplera, efemerydy planet (tabele przewidywanych położeń). 1628 Został osobistym matematykiem Albrechta Wallensteina, księcia Frydlandu, i kapitanem cesarskiej armii Ferdynanda II. 1630 Kepler zmarł na gorączkę 15 listopada, w czasie podróży do Regensburga w Bawarii. 1631 Została wydana powieść fantastyczna Solemnium, napisana przez Keplera 20 lat wcześniej. Opisuje ona podróż we śnie na Księżyc.