Mikołaj Kopernik był lekarzem i astronomem, który zmienił nasze wyobrażenie o Wszechświecie. W swej słynnej pracy De revolutionibus orbium coelestium (O obrotach sfer niebieskich) odrzucił pogląd, że w centrum Wszechświata znajduje się Ziemia. Stwierdził, że w ciągu roku Ziemia wykonuje jedno okrążenie wokół Słońca, a w ciągu doby jeden obrót wokół osi. Ustalił też metody obliczania rozmiarów Układu Słonecznego i ruchów planet. Minęło jednak ponad sto lat, nim nauka przyjęła jego idee. 1473 19 lutego w Toruniu urodził się Mikołaj Kopernik (znany w świecie pod zlatynizowaną wersją swego imienia: Nicolaus Copernicus). Tam też uczęszczał do szkoły przy katedrze św. Jana. 1491–1494 Studiował matematykę i optykę w Akademii Krakowskiej. 1496 Studiował prawo kanoniczne (kościelne) i astronomię na uniwersytecie w Bolonii we Włoszech. 1497 Został kanonikiem katedry we Fromborku, gdzie potem osiadł na resztę życia. 1501–1505 Studiował prawo, grekę i medycynę na uniwersytecie w Padwie we Włoszech. 1506 Powrócił do Fromborka, gdzie spędził resztę swego życia. Bardziej był znany jako lekarz i duchowny niż jako astronom. 1506–1510 Pracował jako lekarz i sekretarz swego wuja, biskupa warmińskiego Łukasza Watzenrode. 1512 Rozpoczął pracę nad heliocentryczną teorią Wszechświata. 1530 Ukończył swą pracę, ale jej nie ogłosił. 1543 24 maja Kopernik zmarł we Fromborku. Krótko przed śmiercią otrzymał egzemplarz świeżo wydrukowanej pracy De revolutionibus orbium coelestium (O obrotach sfer niebieskich). 1616 De revolutionibus orbium coelestium zostało wciągnięte do kościelnego spisu ksiąg zakazanych, a zakaz został utrzymany do 1758 r.