Jak powszechnie (mam nadzieję) wiadomo, nieznajomość przepisów prawa nie zwalnia nikogo od odpowiedzialności, dlatego lepiej nie zamykać oczu przy czytaniu poniższego tekstu. Polskie prawo reguluje działalność poszukiwawczą i eksploracyjną bardzo specyficznie i niestety odmiennie niż w Europie zachodniej czy USA. Poniżej pozwoliłem sobie przedstawić podstawowe akty prawne dotyczące tego typu działalności oraz wybrane artykuły KODEKSU CYWILNEGO. Do wiadomości i ku przestrodze.

Żeby nie wchodzić w kolizję z prawem proponuję stosować się do Kodeksu prowadzenia poszukiwań.

WYBRANE ARTYKUŁY KODEKSU CYWILNEGO
Znalazca
Kosztowności
Znaleźne
Nabycie własności
Skarb

MILITARIA A PRAWO
definicje sprzętu i ekwipunku wojskowego
postępowanie z bronią przejętą do depozytu
materiały wybuchowe, zgłaszanie, zabezpieczanie

NAGRODY ZA ZNALEZISKA I WYKOPALISKA

KODEKS PROWADZENIA POSZUKIWAŃ.


ROZPORZĄDZENIE MINISTRA KULTURY I SZTUKI Z 10 PAŹDZIERNIKA 1995 R.
W SPRAWIE TRYBU RODZAJU I WYSOKOŚCI UDZIELANIA NAGRÓD ZA ZNALEZISKA I WYKOPALISKA ARCHEOLOGICZNE.

Na podstawie art.24 ust. 5 ustawy z 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury i muzeach (Dz.U.nr10, poz.48 z 1983 r.nr 38, poz. 173, z 1989 r. nr 35, poz.. 192 oraz z 1990 r. nr 34, poz.198 i nr 56, poz. 322) zarządza się co następuje:

1. Znalazcy przedmiotu archeologicznego lub odkrywcy wykopaliska przysługuje nagroda pieniężna lub dyplom.

2.1. Nagrody pieniężne za znaleziska lub wykopaliska oraz dyplomy przyznaje minister kultury i sztuki na wniosek konserwatora.

2. Decyzja o przyznaniu nagrody pieniężnej lub dyplomu powinna być podjęta w terminie 3 miesięcy od daty zawiadomienia konserwatora o znalezisku lub dokonaniu odkrycia wykopaliska.

3. Przez użyte w rozporządzeniu określenie "konserwator" należy rozumieć wojewódzkiego konserwatora zabytków właściwego ze względu na miejsce znaleziska lub wykopaliska.

4.1. Nagrodę pieniężną przyznaje się, gdy znalezisko lub wykopalisko posiada wartość materialną.

2. Wysokość nagrody pieniężnej nie może przekroczyć 2,5-krotnego przeciętnego wynagrodzenia w sferze przedsiębiorstw określonego obwieszczeniem prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, publikowanym w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", obowiązującym w dniu wypłaty nagrody.

3. W wyjątkowych wypadkach, gdy znalezisko lub wykopalisko posiada wartość materialną, a także znaczną wartość historyczną, naukową lub artystyczną, na wniosek konserwatora, wysokość nagrody pieniężnej może ulec podwyższeniu do 30-krotnego przeciętnego wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 2.

5. Jeżeli kilka osób znalazło przedmiot archeologiczny lub dokonało odkrycia wykopaliska, nagrodę dzieli się w określonym przez te osoby stosunku, a w braku ich zgody- w częściach równych.

6. W przypadku gdy wykopalisko lub znalezisko archeologiczne posiada wyłącznie wartość naukową, historyczną lub artystyczną, minister kultury i sztuki przyznaje dyplom.

7.W ciągu 3 dni po otrzymaniu zawiadomienia o znalezisku lub dokonaniu odkrycia wykopaliska konserwator:
1) sprawdza okoliczności faktyczne dotyczące znaleziska lub odkrycia wykopaliska i stanu ich zabezpieczenia,
2) podejmuje w razie potrzeby właściwe działania zabezpieczające.

8. Po dokonaniu czynności, o których mowa w 7, konserwator obowiązany jest przy udziale rzeczoznawców ministra kultury i sztuki dokonać oceny znaleziska lub wykopaliska pod względem historycznym, naukowym i artystycznym oraz dokonać oszacowania ich wartości materialnej.

9. Nagroda nie przysługuje:
1) osobom zajmującym się zawodowo poszukiwaniami archeologicznymi,
2) osobom zatrudnionym w grupach zorganizowanych dla poszukiwań archeologicznych przez
państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne.

10. Nagrody pieniężne wypłaca się ze środków przewidzianych na ochronę zabytków w budżecie ministerstwa kultury i sztuki.

11. Ewidencję przyznanych dyplomów i nagród pieniężnych prowadzi Generalny Konserwator Zabytków.

12.Traci moc rozporządzenie ministra kultury i sztuki z 12 kwietnia 1963 r. w sprawie nagród za znaleziska i wykopaliska archeologiczne (Dz. U. nr 21, poz.111 i z 1988r. nr 2, poz. 6).

13. Rozporządzenie wchodzi w życie 1 stycznia 1996 r.
------------------------
Dziennik Ustaw nr 120 (poz. 580)


KODEKS CYWILNY (artykuły 183-189)

Art.183. [Znalazca]
1. Kto znalazł rzecz zgubioną, powinien niezwłocznie zawiadomić o tym osobę uprawnioną do odbioru rzeczy. Jeżeli znalazca nie wie, kto jest uprawniony do odbioru rzeczy, albo jeżeli nie zna miejsca zamieszkania osoby uprawnionej, powinien niezwłocznie zawiadomić o znalezieniu właściwy organ państwowy.
2.Przepisy o rzeczach znalezionych stosuje się odpowiednio do rzeczy porzuconych bez zamiaru wyzbycia się własności, jak również do zwierząt, które zabłąkały się lub uciekły.

Art.184. [Kosztowności]
1. Pieniądze, papiery wartościowe, kosztowności oraz rzeczy mające wartość naukową lub artystyczną znalazca powinien oddać niezwłocznie na przechowanie właściwemu organowi państwowemu, inne zaś rzeczy znalezione - tylko na żądanie tego organu.
2. Jeżeli znalazca przechowuje rzecz u siebie , stosuje się odpowiednio przepisy o nieodpłatnym przechowaniu.

Art. 185. [Delegacja ustawowa]
Rozporządzenie Rady Ministrów określi organy właściwe do przechowywania rzeczy znalezionych i do poszukiwania osób uprawnionych do ich odbioru, zasady przechowywania tych rzeczy oraz sposób poszukiwania osób uprawnionych do odbioru .

Art. 186. [Znaleźne]
Znalazca, który uczynił zadość swoim obowiązkom, może żądać znaleźnego w wysokości jednej dziesiątej wartości rzeczy, jeżeli zgłosił swe roszczenie najpóźniej w chwili wydania rzeczy osobie uprawnionej do odbioru.

Art.187. [Nabycie własności]
Pieniądze, papiery wartościowe, kosztowności oraz rzeczy mające wartość naukową lub artystyczną, które nie zostaną przez uprawnionego odebrane w ciągu roku od dnia wezwania go przez właściwy organ, a w razie niemożności wezwania - w ciągu dwóch lat od ich znalezienia, stają się własnością Skarbu Państwa. Inne rzeczy staja się po upływie tych samych terminów własnością znalazcy, jeżeli uczynił on zadość swoim obowiązkom; jeżeli rzeczy są przechowywane przez organ państwowy, znalazca może je odebrać za zwrotem kosztów.

Art. 188. [Miejsce publiczne]
Przepisów artykułów poprzedzających nie stosuje się w razie znalezienia rzeczy w budynku publicznym albo w innym budynku lub pomieszczeniu otwartym dla publiczności ani w razie znalezienia rzeczy w wagonie kolejowym, na statku lub innym środku transportu publicznego. Znalazca obowiązany jest w tych wypadkach oddać rzecz zarządcy budynku lub pomieszczenia albo właściwemu zarządcy środków transportu publicznego, a ten postąpi z rzeczą zgodnie z właściwymi przepisami.

Art. 189. [Skarb]
Jeżeli rzecz mająca znaczniejszą wartość materialną albo wartość naukową lub artystyczną została znaleziona w takich okolicznościach, że poszukiwanie właściciela byłoby oczywiście bezcelowe, znalazca obowiązany jest oddać rzecz właściwemu organowi państwowemu. Rzecz znaleziona staje się własnością Skarbu Państwa, a znalazcy należy się odpowiednie wynagrodzenie.

MILITARIA A PRAWO

ZARZĄDZENIE MINISTRÓW OBRONY NARODOWEJ I SPRAW WEWNĘTRZNYCH
z dnia 20 maja 1974 r.
w sprawie trybu postępowania z depozytami stanowiącymi sprzęt i ekwipunek wojskowy albo przedmioty, których posiadanie wymaga zezwolenia.
(M.P. z dnia 7 czerwca 1974 r.)

Na podstawie § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 marca 1971 r. w sprawie orzekania o przejściu depozytów na własność Państwa (Dz. U. Nr 7, poz. 78) zarządza się, co następuje:

1. 1. Sprzętem lub ekwipunkiem wojskowym są w rozumieniu zarządzenia przedmioty, których cechy zewnętrzne i oznaczenia albo tylko oznaczenia na to wskazują, a w szczególności:
1) broń ręczna, maszynowa i automatyczna, jej istotne części oraz amunicja,
2) pistolety sygnałowe oraz środki pozorowania pola walki (petardy, miny ćwiczebne, kostki dymne, ręczne granaty dymne itp.)
3) przedmioty wchodzące w skład umundurowania i ekwipunku wojskowego (czapki, płaszcze, mundury, obuwie, bielizna, pasy, torby polowe, mapniki, maski gazowe itp.)
4) sprzęt transportowy (motocykle, rowery itp.), aparaty radiowo-nadawcze lub radiolokacyjne, urządzenia i agregaty.

2. Przedmiotami, których posiadanie wymaga zezwolenia organów administracji państwowej, są w rozumieniu zarządzenia nie będące sprzętem lub ekwipunkiem wojskowym:
1) broń palna wyprodukowana po roku 1850 oraz jej istotne części,
2) broń pneumatyczna (wiatrówki),
3) amunicja i materiały wybuchowe,
4) aparatura radiowo-nadawcza.

2.1. Depozyty stanowiące sprzęt lub ekwipunek wojskowy podlegają przekazaniu przez instytucje wymienione w § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 marca 1971 r. w sprawie orzekania o przejęciu depozytów na własność Państwa (Dz. U. Nr 7, poz. 78) najbliższemu powiatowemu (miejskiemu, dzielnicowemu) sztabowi wojskowemu.

2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów wojskowych, którymi są w szczególności:
1) legitymacje żołnierzy zawodowych,
2) książeczki wojskowe,
3) zaświadczenia wojskowe,
4) karty powołania do czynnej służby wojskowej,
5) wezwania imienne do czynnej służby wojskowej,
6) wezwania imienne w sprawach powszechnego obowiązku obrony,
7) legitymacje żon żołnierzy zawodowych,
8) książki zdrowia wydane przez organy wojskowe,
9) mapy wojskowe.

3. Depozyty stanowiące przedmioty, których posiadanie wymaga zezwolenia organów administracji państwowej, instytucje określone w § 2 ust. 1 przekazują najbliższej jednostce Milicji Obywatelskiej.

4. Przedmiot, co do którego istnieją wątpliwości, czy stanowi sprzęt lub ekwipunek wojskowy, podlega przekazaniu powiatowemu (miejskiemu, dzielnicowemu) sztabowi wojskowemu w celu ustalenia jego charakteru. Przedmiot nie mający charakteru wojskowego sztab wojskowy przekazuje najbliższej jednostce Milicji Obywatelskiej.

5.1. Instytucja przekazująca sztabowi wojskowemu lub jednostce Milicji Obywatelskiej przedmiot określony w zarządzeniu podaje jednocześnie dane dotyczące czasu i okoliczności jego przyjęcia oraz osoby, która go dostarczyła.

2. Jeżeli wydanie depozytu zależy od wyniku toczącego się postępowania w sprawie karnej lub cywilnej, przekazanie przedmiotu powinno nastąpić po prawomocnym rozstrzygnięciu sprawy.

6. Traci moc zarządzenie Ministrów Obrony Narodowej i Spraw Wewnętrznych z dnia 25 lutego 1956 r. w sprawie zasad i trybu postępowania z depozytami stanowiącymi sprzęt i ekwipunek wojskowy oraz przedmioty, których posiadanie wymaga zezwolenia organów administracji państwowej (Monitor Polski Nr 40, poz. 511).

7. Zarządzenie wchodzi w życie z dniem 10 czerwca 1974 r.

ZARZĄDZENIE MINISTRA SPRAW WEWNĘTRZNYCH z dnia 1 grudnia 1989 r.
w sprawie postępowania z bronią przejętą przez organy spraw wewnętrznych do depozytu, a nie nadającą się do dalszego użytku.
(M.P. z dnia 31 grudnia 1989 r.)

Na podstawie art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych (Dz. U. Nr 6, poz. 43, z 1983 r. Nr 6, poz. 35, z 1988 r. Nr 41, poz. 324 i z 1989 r. Nr 35, poz. 192) zarządza się, co następuje:

1. Szef wojewódzkiego (Stołecznego) urzędu spraw wewnętrznych, który przejął do depozytu broń nie nadającą się do dalszego użytku, zarządza komisyjne zbadanie jej stanu technicznego, w celu podjęcia decyzji co do dalszego przeznaczenia broni.

2. 1. Komisję do zbadania stanu technicznego broni, o której mowa w § 1, powołuje szef wojewódzkiego (Stołecznego) urzędu spraw wewnętrznych, który wydał pozwolenie na daną broń. W skład komisji wchodzi specjalista z zakresu rusznikarstwa.

2. O powołaniu komisji i terminie jej posiedzenia przewodniczący komisji powiadamia właściciela broni, informując go jednocześnie o jego prawie do:
1) osobistego udziału w pracach komisji,
2) wnioskowania o udział w pracach komisji przedstawiciela instytucji (organizacji) kompetentnej do oceny stanu technicznego określonego rodzaju broni,
3) wnioskowania o inne niż złomowanie przeznaczenie broni zakwalifikowanej przez komisję jako nie nadającej się do dalszego użytku.

3. Nie usprawiedliwione niestawiennictwo właściciela broni lub przedstawiciela instytucji (organizacji) na posiedzenie komisji nie wstrzymuje wydania przez nią orzeczenia.

3. 1. Komisja po szczegółowym zbadaniu stanu technicznego broni wydaje orzeczenie, w którym stwierdza, że dana broń kwalifikuje się do:
1) przekazania na złom,
2) pozostawienia właścicielowi w celu naprawy,
3) pozostawienia właścicielowi w celach kolekcjonerskich.

2. Orzeczenie komisji stanowi dla szefa wojewódzkiego (Stołecznego) urzędu spraw wewnętrznych, który powołał komisję, podstawę do wydania decyzji o dalszym przeznaczeniu broni.

4. Po uprawomocnieniu się decyzji, o której mowa w § 3 ust. 1 pkt 1, dokonuje się komisyjnego przekazania broni na złom i jej zniszczenia. Z czynności tych sporządza się protokół, który dołącza się do akt sprawy. Kwotę uzyskaną za złomowaną broń wypłaca się właścicielowi.

5. W zarządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 2 sierpnia 1961 r. w sprawie odpłatności za używanie broni stanowiącej własność Państwa oraz postępowania z bronią przyjętą przez organy Milicji Obywatelskiej do depozytu, a nie nadającą się do dalszego użytku (Monitor Polski Nr 61, poz. 263) wprowadza się następujące zmiany:
1) w tytule skreśla się wyrazy: "oraz postępowania z bronią przyjętą przez organy Milicji Obywatelskiej do depozytu, a nie nadającą się do dalszego użytku",
2) skreśla się § 3-6.

6. Zarządzenie wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.


ZARZĄDZENIE Nr 78 PREZESA RADY MINISTRÓW
z dnia 25 września 1974 r.
w sprawie zgłaszania, zabezpieczania i unieszkodliwiania materiałów wybuchowych i innych przedmiotów niebezpiecznych.
(M.P. z dnia 11 października 1974 r.)

W celu zapewnienia ściślejszego współdziałania terenowych organów administracji państwowej i ludności cywilnej z jednostkami wojskowymi, zajmującymi się zbieraniem i likwidacją materiałów wybuchowych i innych przedmiotów niebezpiecznych, zarządza się, co następuje:

1. 1. Za przedmioty wybuchowe uważa się wszelkiego rodzaju przedmioty pochodzenia wojskowego, które ze względu na swe właściwości wybuchowe grożą niebezpieczeństwem przy niewłaściwym obchodzeniu się z nimi (ruszanie, rozkręcanie, rzucanie itp.) albo w razie zetknięcia się z wysoką temperaturą. Są to w szczególności: zapalniki, pociski, bomby lotnicze, pancerzownice, granaty, miny wszelkich typów, naboje artyleryjskie i karabinowe, ładunki materiałów wybuchowych, czerepy pocisków oraz złom metalowy zawierający resztki materiałów wybuchowych.

2. Za przedmioty niebezpieczne uważa się wszelkiego rodzaju urządzenia (materiały) pochodzenia wojskowego, przemysłowego lub innego, które mając właściwości łatwo palne, żrące, trujące albo które znajdując się w stanie sprężenia (skroplenia) grożą niebezpieczeństwem przy manipulowaniu (rzucaniu, rozkręcaniu) lub zetknięciu się z powietrzem albo wysoką temperaturą. Zalicza się do nich w szczególności: płyn łatwo palny, żrący i trujący lub jego pozostałości w beczkach i pojemnikach, zawartość butli stalowych, gaśnic, resztki rozmaitych substancji w aparaturze laboratoryjnej, a także inne materiały o szkodliwych i niebezpiecznych właściwościach.

2. Minister Oświaty i Wychowania w szerszym niż dotychczas zakresie uwzględni w programach nauczania szkół podstawowych, zasadniczych zawodowych, przyzakładowych i średnich tematy mające na celu uświadomienie i pouczenie dzieci oraz młodzieży:
1) o skutkach lekkomyślnego manipulowania wszelkiego rodzaju znalezionymi materiałami wybuchowymi lub innymi przedmiotami niebezpiecznymi,
2) o konieczności niezwłocznego powiadamiania urzędu najbliższego terenowego organu administracji państwowej (urzędu gminy, miasta i gminy, urzędu miejskiego lub dzielnicowego) albo jednostki Milicji Obywatelskiej o znalezieniu tych materiałów i przedmiotów.

3. Organizacje społeczne i młodzieżowe oraz Komitet do Spraw Radia i Telewizji "Polskie Radio i Telewizja" powinny kontynuować akcję uświadamiającą, szczególnie w formie pogadanek, audycji radiowych i wyświetlanych filmów, wskazujących na skutki działania materiałów wybuchowych i innych przedmiotów niebezpiecznych. Organizacje młodzieżowe powinny wykorzystać w tym celu również prasę młodzieżową.

4. 1. Jednostki gospodarki uspołecznionej (przedsiębiorstwa, instytucje) są obowiązane zawiadamiać organy określone w § 2 pkt 2 o znalezieniu wszelkiego rodzaju materiałów wybuchowych i innych przedmiotów niebezpiecznych w czasie prowadzenia prac budowlanych, rozbiórkowych, ziemnych, melioracyjnych, leśnych, rolnych itp.
2. Obowiązek określony w ust. 1 dotyczy również jednostek gospodarki uspołecznionej zajmujących się zbiórką, skupem, przerobem i zbywaniem surowców wtórnych metali.
3. Jednostki organizacyjne określone w ust. 1 i 2 nie zgłaszają materiałów wybuchowych i innych przedmiotów niebezpiecznych, używanych przez nie w ramach ich bieżącej działalności. Tryb zabezpieczania oraz unieszkodliwiania tych materiałów i przedmiotów określają odrębne przepisy.

5. 1. Terenowe organy administracji państwowej powinny prowadzić akcję uświadamiającą o skutkach lekkomyślnego obchodzenia się ze znalezionymi materiałami wybuchowymi i innymi przedmiotami niebezpiecznymi.
2. Terenowe organy administracji państwowej są obowiązane:
1) zabezpieczać miejsca, w których znaleziono materiały wybuchowe (przedmioty niebezpieczne), lub rejony zagrożone nimi, do czasu przybycia specjalistów wojskowych,
2) zawiadamiać najbliższy organ wojskowy (jednostkę) o znalezieniu materiałów wybuchowych (przedmiotów niebezpiecznych), wskazywać miejsca, w których one się znajdują, oraz informować o ewentualnych wypadkach powstałych wskutek działania tych materiałów (przedmiotów),
3) wyznaczać, w porozumieniu z organami wojskowymi, rejony (miejsca) do niszczenia znalezionych materiałów wybuchowych i innych przedmiotów niebezpiecznych,
4) ułatwiać jednostkom wojskowym pracę związaną z unieszkodliwianiem materiałów wybuchowych i innych przedmiotów niebezpiecznych oraz udzielać im pomocy, dotyczącej w szczególności zapewnienia niezbędnej siły roboczej przy pracach pomocniczych lub porządkowo-ochronnych nie stwarzających bezpośredniego zagrożenia dla życia i zdrowia oraz w miarę możności sprzętu i środków łączności,
5) zapewniać żołnierzom na czas wykonywania przez nich zadań w terenie pomieszczenia na przejściowe zakwaterowanie w razie braku możliwości zakwaterowania żołnierzy w koszarach (kwaterach) wojskowych; koszty zakwaterowania ponoszą organy wojskowe według stawek zryczałtowanych wynagrodzenia za przejściowe zakwaterowanie Sił Zbrojnych w pomieszczeniach.

3. Obowiązki wynikające z ust. 1 oraz ust. 2 pkt 1 i 2 ciążą również na jednostkach organizacyjnych wymienionych w § 4 ust. 1 i 2, które w razie wezwania organu wojskowego do oczyszczenia terenu powinny nadto udzielić mu pomocy określonej w ust. 2 pkt 4 i 5.

6. Tracą moc:
1) zarządzenie nr 38 Prezesa Rady Ministrów z dnia 21 marca 1953 r. w sprawie zabezpieczania i zgłaszania min, niewypałów, porzuconej amunicji oraz innych przedmiotów wybuchowych i niebezpiecznych z okresu działań wojennych (Monitor Polski Nr A-30, poz. 379),
2) zarządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 kwietnia 1953 r. w sprawie trybu postępowania przy zabezpieczaniu i unieszkodliwianiu ujawnionych w terenie i znajdujących się w złomie przedmiotów wybuchowych i niebezpiecznych (Monitor Polski Nr A-35, poz. 445).

7. Zarządzenie wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

KODEKS POSZUKIWACZA

1. Trzymaj się z daleka od wszelkich stanowisk archeologicznych i obiektów o wartości historycznej.

2. Nie pozostawiaj po sobie bałaganu. By wydobyć drobny przedmiot z głębokości kilkunastu centymetrów nie trzeba robić dużego wykopu. Użyj ostrej łopatki lub dużego noża by wyciąć zgrabne półkole lub trójkąt, podnieś wycięty kawałek trawy lub gleby i wyjmij odnaleziony przedmiot, a następnie starannie przykryj dziurę wyciętym kawałkiem. Zrób to tak by nie było śladu że cokolwiek było wykopywane.

3. Pomóż utrzymać Nasz Kraj w czystości, a tym samym pomóż sobie. Kapsle, folia aluminiowa, puszki są ostatnimi przedmiotami które mógłbyś wyrzucić - natkniesz się na nie znów gdy po jakimś czasie gdy wrócisz w to samo miejsce. Zrób sobie i wszystkim przysługę; pozabieraj wszystek odnaleziony złom i wyrzuć go do najbliższego śmietnika.

4. Nie wchodź na teren prywatny bez pozwolenia. Zawsze proś o pozwolenie właściciela.

5. Zgłoś wszystkie odnalezione przedmioty o wartości historycznej w miejscowym muzeum. Powiadom właściwe organa jeśli natkniesz się na stanowisko archeologiczne.

6. Jeśli odnajdziesz amunicję lub inny niebezpieczny obiekt nie ruszaj go. Oznakuj odpowiednio miejsce odnalezienia i powiadom właściwe służby.

7. Zaznajom się z ustawodawstwem dotyczącym znalezisk.

8. Będąc na wsi respektuj miejscowe obyczaje. Nie niszcz rosnących tam upraw, nie płosz zwierzyny.

9. Nie unikaj okazji by pokazać i objaśnić działanie Twojego detektora osobie która o to poprosi. Bądź przyjazny a być może z takiej rozmowy dowiesz się gdzie można prowadzić interesujące poszukiwania. Staraj się przy tym nie budzić niezdrowych sensacji bajkami o skarbach itp. Jeśli spotkasz innego poszukiwacza przedstaw się i porozmawiaj. Wiele możecie nawzajem się nauczyć.

10. Pamiętaj że gdy prowadzisz poszukiwania ze swoim detektorem jesteś przedstawicielem Naszego hobby. Nie psuj Nam dobrego imienia.


Jeżeli chcesz coś dodać do KODEKSU POSZUKIWACZA prześlij propozycje - to prawo tworzymy sami. Dariusz Kowalik