Niebezpieczny barszcz

Heracleum mantegazzianum -barszcz Mantegazziego, olbrzymi, Sosnowskiego

Barszcz olbrzymi używany jest także jako roślina ozdobna. Jego wielkość, majestatyczna powaga, może mieć  zastosowanie jako element architektoniczny w ogrodach np. w stylu romantycznym. Broniąc się przed nadmiernym rozsiewaniem, można ścinać nasiona przed dojrzeniem.

Włoski pokrywające  łodygi i liście wydzielają parzącą substancję, która  znajduje się także w soku rośliny. Jej działanie nie jest odczuwalne w momencie kontaktu z rosliną lecz w okresie późniejszym co jest tym bardziej niebezpieczne. Słabiej, lub w ogóle (jak jest w moim przypadku) nie reaguje skóra dłoni. Na skórze innych części ciała, tworzą się po niedługim czasie twory podobne do zwykłych oparzeń termicznych. Ich intensywność zależna jest  pewnie od ilości wchłoniętej substancji parzącej i odporności indywiduadlnej.

W moim przypadku (przedramiona), początkowo sączące się oparzenia wygoiły się w ciągu kilku tygodni. Blizny widoczne były jeszcze po kilkunastu miesiącach. Roślina groźna jest tylko w czasie dużych upałów. Podczas średnich  temperatur powietrza, skóra nie reaguje na roślinę. Jak już jednak zaznaczyłem istotna może tu być odporność indywidualna. Szczególnie zwracajmy uwagę na dzieci bawiące się w nierozpoznanym terenie.

Nazwa barszczu (związana z barszczem zwyczajnym - Heracleum sphondylium) wywodzi się od sposobu jego użytkowania. Niegdyś był powszechnie spożywany jako roślina warzywna. Młode liście kiszono a następnie gotowano z nich barszcz zastępując nimi kiszoną kapustę.