rozpoczęto w 1988 roku. Zastopiła ona 155mm armatohaubicę ciągnioną G5 która
miała problemy z utrzymaniem tempa marszu kolumn piechoty zmechanizowanej.
Wkrótce po tym działa użytow działach operacyjnych w Angoli.
W G6 wykorzystane duże, sześciokołowe podwozie (6 razy 6), w którego
przedniej częścimieści się przedział mechanika-kierowcy.
Za nim znajduje się przedział napędowy z silnikiem wysokoprężnym o mocy 386 kW
(525 KM). Tylną częsć kadłuba zajmuje przedział bojowy
z wieżą, w której zamontowano działo z lufą długości 45 kalibrów
(takie samo jak w G5, leczz przedmuchiwaczem przewodu lufy).
Klimatyzowany, całkowicie opancerzony przedziałbojowy mieści pięciu członków
załogi, chociaż podczas prowadzenia ognia zwykle jeden zżołnieży znajduje się na
zewnątrz wozu, podając pociski i ładunki miotające do mechanizmu
ładującego przez niewielki luk w tyle kadłuba. Ten sposób strzelania gwarantuje zachowanie
całego zapasu amunicji przewożonego na dziale (45 pocisków i 50 ładunków miotających)
i użycie go podczas wypadków , z dala od bezpośredniego źródła zaopatrzenia w amunicję.
Uzupełnia zapasu amunicji odbzwa się przes tylne włazy kadłuba.
W położeniu bojowymG6 spoczywa na czterech podnośnikach ( dwóch po
boku i dwóch styłu)zapewniającypraktyczny kąt ostrzału działa w płaszczyźnie
poziomej +/-40stopni.
G6 jest częścią ostrzału artyleryjskiego zawierającego m.in.:stację
meteorologiczną, stacjędo pomiaru prędkosci początkowej pocisku,
środki łącznosci i kierowania ogniem oparte nasystemach elektronicznych. Ponadto dysponuje bogatą gamą amunicji, w tym pociski typu
ERFB, do których można montować gazogeneratory (ERFB-BB).
Maksymalna donośnośćpocisku ERFB wynosi 30 000m, a ERFB ponad 39 000.
G6 jest także na uzbrojeniu Zjednoczonych Emiratów Arabskich.
W najbliższym czasi ma być wprowadzona do uzbrojenia armii
południowo-afrykańskiej odmianaarmatohaubicy G6,
wyposażonej w wieżę T6, z lufą długosci 52 kalibrów.
