w końcu lat siedemdziesiątych.Wyeliminowano w nim kilka wad BMP-1,
w tym jedną z najważniejszych, mianowicie 73 mm armatą, o małej prędkości
początkowej pocisku, zastąpiono bardziej uniwersalną i efektywną armatą
kalibru 30 mm oraz przeniesiono stanowisko dowódcy z kadłuba
(było usytuowane za stanowiskiem mechanika-kierowcy) do wieży.
Ponadto wyrzutnię przeciwpancernych pocisków kierowanych (nowszego typu)
zamontowano na wieży.
Przedział desantowy BMP-2, podobnie jak BMP-1, jest dosyć ciasny,
mimo że liczbą przewożonych żoinierzy zmniejszono do siedmiu (w tym jeden
zajmuje miejsce za stanowiskiem mechanika-kierowcy).
W BMP-2 zachowano główne cechy konstrukcyjne BMP-1; ma on więc niską
sylwetkę, jest ruchliwy, niezawodny i prosty w eksploatacji, a moc zespołu
napędowego jest wystarczająca do poruszania się we wszystkich warunkach
terenowych. Wozy ostatnich serii produkcyjnych wyposażono w ulepszone
systemy kierowania ogniem, dodatkowe opancerzenie i inne elementy modyfikacyjne.
Na większości wozów można montować trały przeciwminowe.
Używana jest również wersja dowódcza pojazdu.
BMP-2 występuje w bardzo dużych ilościach. Jest używany m.in.
w Finlandii, Iraku, Jemenie, Kuwejcie, Jordanie, Afganistanie, Algierii, Indiach,
Czechach i na Słowacji. Ocenia się, że w uzbrojeniu armii rosyjskiej znajduje się
ich około 20 000 sztuk. Jest więc to najpowszechniej używany bojowy wóz
piechoty byłego Bloku Wschodniego.
BMP-2 jest nadal produkowany i oferowany do sprzedaży, Produkcją
licencyjną kontynuują Słowacja (pod oznaczeniem BVP-2 i Indie, pod nazwą
Sarath. Wóz indyjski, oprócz wersji podstawowej, występuje również jako:
ambulans, pojazd saperski i wóz rozpoznania inżynieryjnego.
Ponadto Bułgaria wytwarzała, na potrzeby własne i eksport do Iraku,
bojowy wóz piechoty BMP-30 z wieżą od BMP-2.
