Podwozie czołgu, mimo wprowadzenia ponad 150 zmian, bazuje na podwoziu
poprzednika - Challengera 1, natomiast wieża wozu opiera się na
całkowicie nowym projekcie .Challenger 2 ma klasyczny układ konstrukcyjny
z przedziałem kierowania w przedniej części, przedziałem bojowym w środkowej
części i przedziałem napędowym w tylnej części wozu.Załoga czolgu sklada się z
czterechżołnierzy: dowódcy, celowniczego, kierowcy i ładowniczego, który obsługuje
również środki łączności.
Kierowca, przy zamkniętym włazie, prowadzi wóz w pozycji półleżącej i
wykorzystuje do sterowania drążki. W warunkach nocnych kierowca wykorzystuje
urządzenia z kamerą ze wzmacniaczem światła szczątkowego.
Do napędu służy dwunastocylindrowy silnik o zapłonie samoczynnym z
turbodoładowaniem typu Perkins Condor - ten sam co w czołgu Challenger 1.
Biorąc pod uwagę masę bojową czołgu - 62,5 t, wskaźnik moc/masa wynosi
14,3 kW/t i w porównaniu do innych wozów najnowszej generacji jest niski
(np. moc jednostkowa M1A1 Abrams - 20kW/t, Leopard-2 - 21 kW/t).
Planetarne automatyczne skrzynie biegów typu TN 54, umożliwiają uzyskanie sześciu przełożeń
podczas jazdy do przodu i dwóch - podczas jazdy do tyłu. Wielotarczowe hamulce cierne,
na stałe zanurzone w oleju, pozwalają na zmniejszenie prędkości wozu oraz
jednocześnie spełniają funkcję hamulca postojowego. Hydrostatyczny układ sterowania
skrętami wozu zapewnia uzyskanie minimalnego promienia skrętu, równego rozstawowi gąsienic.
Silnik z układami jest zblokowany z układem przeniesienia mocy i stanowi zespół napędowy
typu "power pack"; czas jego wymiany wynosi kilkanaście minut. Praca zespołu napędowego jest
monitorowana przez system elektroniczny DASCU (Digital Automotive
System Control Unit), który-wykorzystując BITE (Built In Test Eqipment) - umożliwia stałe
diagnozowanie i wykrycie ewentualnych usterek zespołu napędowego.
Wóz wyposażono w dodatkowy, niezależny silnik o ZS, typu Plessey, napędzający
350-amperowy generator elektryczny. Rozwiązanie takie zapewnia niezależne od pracy sinika
zasadniczego (np. na postoju) zasilanie odbiorników energii elektrycznej, obniża zużycie
paliwa oraz wpływa na ograniczenie emisji ciepła (utrudnia rozpoznanie termowizyjne) i
poziomu hałasu. W celu dodatkowego utrudnienia rozpoznania termowizyjnego na otwory
wylotu spalin (na zewnątrz wozu) można zamontować kolektory wylotowe o różnym kształcie,
upodobniające sylwetkę termiczną Challengera 2 do innych czołgów.
Do regulacji napięcia gąsienic kierowca wykorzystuje siłowniki hydrauliczne, przemieszczające
położenie kół napinających. Przezroczyste wzierniki, umieszczone w pokrywach łożysk
kół napędzających, jezdnych i napinających, zapewniają szybkie sprawdzenie ilości oleju
smarnego w łożyskach tych kół.Nie może pokonywać głębokich przeszkód wodnych
metodą brodzenia, a maksymalna głębokość pokonywanego brodu wynosi 1,07 m.
Z tyłu wozu znajdują się urządzenia umożliwiające szybkie dołączenie lub odrzucenie dwóch
dodatkowych beczek paliwowych (po 204 l) i skrzynka do sterowaniaprzetłaczającą pompę paliwową.
W skrzynce jest również słuchawka czołgowegotelefonu wewnętrznego do komunikowanie
się z załogą czołgu.
Armata L30A1 CHARM (Challenger ARMament) jest armatą gwintowaną ,
o kalibrze 120 mm, z uszczelnionym klinem zamkowym. Jej zakres wychyleń w pionie
wynosi od -10 do + 20°. Stosuje się do niej naboje (50 szt.) typu składanego bezłuskowego.
Pomimo ręcznego ładowania armaty udaje się uzyskać dużą szybkostrzelność
praktyczną. W czasie prezentacji na poligonie Lulworth Camp poruszający się
Challenger w ciągu 26 s zniszczył 6 celów.
Zasadniczym rodzajem amunicji przeciwpancernej są podkalibrowe pociski
rdzeniowe stabilizowane brzechwowo, z odrzucaną po opuszczeniu lufy
częścią prowadzącą - APFSDS (Armour Piercing Fin Stabilised Discarding Sabot),
wg oznaczeń NATO - L23/L8. Drugi rodzaj amunicji stanowią pociski
przeciwpancerno-burzące z plastycznym materiałem wybuchowym - HESH
{High Explosive Squash Head), wg oznaczeń NATO - L31/L3.
Ponadto wykorzystuje się pociski ćwiczebne DSIT (wg oznaczeń NATO -
L30/L5) oraz dymne (wg oznaczeń NATO - L34/L3).
Naboje do karabinów 7,62 mm (4000 szt.) są przechowywane w skrzynkach
amunicyjnych.W czołgu Challenger 2 zastosowanoniezależną stabilizację
armaty oraz urządzeń obserwacyjno-celowniczych dowódcy i
celowniczego. Pozwala to w związku z mniejszą bezwładnością oraz lepszym wyważeniem
urządzeń optycznych - na wprowadzenie dodatkowej korekty
stabilizacji uzbrojenia i zmniejszenie jej błędów do takiego poziomu jak w celownikach.
W procesie stabilizacji uwzględnia się odległość do celu (wprowadzana automatycznie
z dalmierza) oraz przemieszczenia czołgu w przestrzeni, czego efektem jest tzw.
stabilizacja w punkt. "Sercem" systemu kierowania ogniem jest najnowszej generacji
komputer cyfrowy kanadyjskiej firmy Computing Devices Company {zbliżony
do stosowanego w M1 A2 Abrams), który dodatkowo - dzięki wykorzystaniu
BITE - umożliwia diagnostykę całego systemu.
Przelicznik balistyczny jest w stanie jednocześnie zbierać i obrabiać dane o
dwóch różnych celach.System elektroniczny Challengera 2 ma integrować
układy dowodzenia, łączności i kierowania ogniem. Zainstalowana elektronika -
podwójny 32-bitawy procesor z szyną przesyłania danych MIL STD 1553B -
charakteryzuje się dużym potencjałem rozwojowym, m.in. pozwala na
wykorzystanie: systemów do przekazywania informacji o celach między czołgami
(system BICS - Batelfield Information Control System), systemów nawigacyjnych
oraz mapy cyfrowej. Stabilizację realizują elektromechaniczne urządzenia
wykonawcze firmy Marconi Radar and Control Systems. Możliwość wykrywania,
rozpoznania, śledzenia i niszczenia celów przez dowódcę i niszczenia celów przez
celowniczego jest podstawą efektywnego sposobu prowadzenia ognia, tzw.
systemu Hunter Killer.Zarówno dowódca, jak i celowniczy mają do dyspozycji urządzenia
termowizyjne oraz zintegrowane dalmierze laserowe {Nd-YAG); obydwaj mają dodatkowe
monitory z tzw. relaxed viev, zmniejszające zmęczenie oczu w razie dłuższego
korzystania z termowizji. Przyrządy obserwacyjno-celownicze dowódcy
umożliwiają obserwację okrężną. W wieżyczce dowódcy jest 8 peryskopów.
Pod każdym z nich umieszczono przycisk da naprowadzania armaty w pole
widzenia obejmowane przez dany peryskop. Stabilizowany panoramiczny
przyrząd obserwacyjno-celowniczy dowódcy umożliwia obserwację w zakresie
360° - bez odwracania głowy (optyka z powiększeniem 3,2 i 10,5; termowizja
z powiększeniem 4 i 11,5). Przyrządy obserwacyjno-celownicze dowódcy
francuskiej firmy SFIM są zbliżone do montowanych w czołgu Leclerc.
Przyrządy obserwacyjno-celownicze celowniczego zapewniają obserwację
w osi armaty w polu widzenia 14 (optyka z powiększeniem 3 i 10; termowizja
z powiększeniem 4 i 11,5). Celowniczy dysponuje też awaryjnym celownikiem
teleskopowym NANOQUEST L30, zamontowanym współosiowo z armatą.
Ładowniczy może korzystać tylko z optycznego przyrządu obserwacyjnego.
Producent określa pancerz wieży i kadłuba jako "Chobham II generacji".
Pancerz tego typu nie ulega prawdopodobnie działaniu gorącego i silnie redukującego
strumienia kumulacyjnego oraz rdzenia pocisku podkalibrowego, nawet w temperaturze
ok. 1500°C.
Na etapie konstruowania czołgu, położono nacisk na zmniejszenie wykrywalności
Challengera 2 środkami optycznymi, elektronicznymi i termowizyjnymi; podkreślano
także znaczenie technologii "stealth", służącej głównie ograniczeniu emisji
podczerwieni i zmniejszeniu echa radarowego. Czołg może położyć zasłony
dymne, wykorzystując wyrzutnie granatów dymnych lub termiczn aparaturą
dymotwórczą- dzięki podaniu oleju napędowego do wypływających spalin
(do kolektorów wylotowych z obydwu stron wozu).
Czołg wyposażono w system ochrony przed bronią masowego rażenia oraz
system detektorów przed opromieniowaniem wiązka laserową. Układ przeciwpożarowy
zasadniczo pracuje w trybie automatycznym; istnieje również możliwość uruchomienia
go przełącznikami zamontowanymi na zewnątrz czołgu. Challenger 2 jest
pierwszym brytyjskim czołgiem standardowo wyposażonym w system
klimatyzacji. Czołg korzysta z systemu nawigacyjnego GPS. Standardem są dwie
(mogą być trzy) radiostacje UKF {typu Jaguar, o częstotliwości 30-88 MHz)
oraz czołgowy telefon wewnętrzny.
