(dokładny kaliber 152,4 mm) została opracowana w latach siedemdziesiątych,
a produkcję rozpoczęto w 1981 roku. Działo zakupiły m.in. Libia i Polska
(w 1983 roku). Ponadto pewna liczba dział znajduje się w uzbrojeniu
niektórych krajów byłego Związku Radzieckiego.
Dana jest działem typu półzakrytego, zbudowanym na ośmiokołowym
podwoziu ciężarowego samochodu terenowego Tatra 815 (podwozie jest
nadal produkowane). Jej konstrukcja jest bardzo oryginalna, gdyż w
odróżnieniu od innych tego typu armatohaubic, jej wieżę zamontowano
na środku podwozia, za niską, opancerzoną kabiną mechanika-kierowcy i dowódcy.
Tylną część podwozia zajmuje przedział napędowy. Wokół kadłuba
rozmieszczono dodatkowe schowki amunicyjne.
Na stanowisku ogniowym działo spoczywa na trzech podnośnikach, dwóch po
bokach i jednym z tyłu kadłuba.
Wieża działa składa się z dwóch oddzielnych przedziałów, zabezpieczonych
przed skutkami użycia broni masowego rażenia, pomiędzy którymi zamontowano
armatohaubicę ze zmechanizowanym układem zasilania amunicją.
W jednym przedziale znajduje się magazyn pocisków, w drugim - ładunków miotających.
Działo przewozi około 60 nabojów.
Do strzelania stosuje się amunicję podobną do amunicji używanej w innych
krajach Bloku Wschodniego, chociaż w bytej Czechosłowacji opracowano
wiele własnych konstrukcji, m.in. pocisk kasetowy [np. czechosłowacki nabój
z pociskiem dalekonośnym jest zamienny z nabojem od armatohaubicy D-20;
ponadto można stosować amunicję od armatohaubicy wz.1931/37.
Standardowy pocisk odłamkowo-burzący osiąga donośność 18 700 m.
Opracowano również wariant Dany o nazwie Ondawa kalibru 152 mm
(z lufą długości 47 kalibrów), który umożliwia wystrzeliwanie pocisków z
gazogeneratorem (HE-BB) na odległość do 32 000 m.
Inną wersją Dany jest 155 mm armatohaubica samobieżna Zuzana,
przystosowana do strzelania standardową amunicją NATO.
Na podwoziu Dany zbudowano również zestawy przeciwlotnicze, w tym m.in.
uzbrojony w dwie armaty kalibru 30 mm i cztery wyrzutnie przeciwlotniczych
pocisków rakietowych.
