sięga czasów sprzed I wojny światowej. Mimo to haubica zapewniała tak dużą
skuteczność ognia, że przyjęto ją do uzbrojenia armii amerykańskiej i wielu
innych państw, w tym europejskich.
M107 i M110 to działa typu odkrytego, zbudowane na podwoziach gąsienicowych,
których lufy były wymienne. W obu przypadkach niczym nie osłonięta część
artyleryjska została zamontowana na tylnej części podwozia.
Z tyłu kadłuba znajduje się duży lemiesz oporowy i przenośnik amunicyjny.
Oba działa mają ograniczoną możliwość przewożenia obsługi i amunicji.
W 1976 roku na wielu eksploatowanych haubicach M110 zamontowano
dłuższą, tworząc początkowo armatohaubicę oznaczoną M110A1, a
nieco później - M110A2, która w odróżnieniu od M110A1 ma
dwukomorowy hamulec wylotowy.
Armatohaubica M110A2 jest obecnie podstawową wersją rodziny M110
znajdującą się w uzbrojeniu.
W armii amerykańskiej i brytyjskiej działa serii M110 były przeznaczone
głównie do wystrzeliwania pocisków jądrowych, a taktyka ich użycia
polegała na oddaniu kilku strzałów i szybkiej zmianie stanowiska
ogniowego.
Z chwilą spadku znaczenia amunicji jądrowej i wprowadzenia polowych
wyrzutni rakietowych MLRS, większość dział M110A2 wycofano z
uzbrojenia, lecz w wielu krajach są nadal używane jako artyleria
dalekonośna.
Do strzelania z M110A2 stosuje się pociski odłamkowo-burzące o
masie 92,53 kg, prędkości początkowej pocisku 711 m/s i maksymalnej
donoúności 22 900 m. Inne rodzaje amunicji są używane stosunkowo rzadko.
Podwozie dział M107 i M110 wykorzystano w wozie zabezpieczenia
technicznego M578.
