opracowany przez firmy KraussMaffei i MaK na początku lat 80-tych.
Powszechnie uznawany za pierwszy seryjny czołg II generacji.
Pierwsze prototypy (16 kadłubów i 17 wież) wyprodukowano w
latach 1972-1974.
Pod koniec 1979r. rozpoczęto dostarczać do armii RFN pierwsze
egzemplarze (6 szt.) z produkcji seryjnej pod nazwą Leopard 2AV
(Austere Version).
Czołg jest zbudowany w układzie : przedział kierowania z przodu (kierowca
po prawej stronie), bojowy w środkowej części, a napędowy z tyłu kadłuba.
Uzbrojeniem podstawowym czołgu jest 120 mm gładkolufowa armata Rh-M-120
firmy Rheinmetall, wyposażona w osłonę termoizolacyjną i przedmuchiwacz.
Armata jest stabilizowana w dwóch płaszczyznach za pomocą układów
elektrohydraulicznych.
Uzbrojenie dodatkowe stanowią dwa karabiny maszynowe (MG3A1 ) kalibru 7,62 mm.
Jeden jest sprzężony z armatą, drugi (przeciwlotniczy) - zamontowany na wieży.
Poza tym instaluje się szesnaście (2x8) wyrzutni granatów dymnych.
Do strzelania z armaty stosowana jest standartowa amunicja NATO oraz
amunicja do zwalczania śmigłowców (tzn. pociski samonaprowadzające na
podczerwień lub z zapalnikiem zbliżeniowym i laserowym układem naprowadzania).
Część nabojów armatnich (27) znajduje się w regale amunicyjnym obok kierowcy,
a pozostałe (15) z tyłu wieży, w niszy oddzielonej od przedziału bojowego płytą pancerną.
System kierowania ogniem FLT2 zawiera: stabilizowany panoramiczny celownik
optyczny dowódcy PERI-R17 (firmy Zeiss), stabilizowany celownik główny
EMES 15 (firmy KAE), termowizor WBG-X (firmy Zeiss), dalmierz
laserowy CE 628 (firmy Eltro), pomocniczy celownik teleskopowy FERO-Z18
oraz układ naprowadzania broni WNA-H22.
Wysokoprężny silnik MB873 Ka 501 (niemieckiej firmy MTU) o pojemności 47,6 dcm3
osiąga moc 1100kW przy 2600 obr/min. Jest to jednostka dwunastocylindrowa w
układzie V, wielopaliwowa, czterosuwowa, chłodzona cieczą.
Hydromechaniczny układ napędowy HSWL-354 (firmy RENK), szeregowy,
z dwuzakresową blokowaną przekładnią hydrokinetyczną, sześciobiegowy
z dwoma biegami wstecznymi i bezstopniowym mechanizmem kierowania
wykonano w postaci zinegrowanego bloku.
Zawieszenie indywidualne zawiera 14 wałków wraz z wahaczami oraz 10
amortyzatorów tarciowych wraz z hydraulicznymi ogranicznikami przemieszczeń
kół nośnych (montowanych przy 1-, 2-, 3-, 6- i 7 -ej parze kół nośnych).
Kadłub i wieżę wykonano ze spawanych płyt pancernych o zróżnicowanej
grubości i geometrii. Wielowarstwowy pancerz czołowy zawiera elementy
ceramiczne zatopione w modułach ze stopów lekkich oraz grubą warstwę z tworzyw sztucznych.
Produkcja Leoparda 2 była realizowana w kilku seriach produkcyjnych (1-5),
podczas których był on systematycznie modyfikowany.
Kolejne modernizacje, oznaczone m.in. Leopard 2A1, 2A2, 2A3, 2A4 różniły się
przede wszystkim systemem kierowania ogniem i wyposażeniem dodatkowym.
Ponadto dla potrzeb armii holenderskiej do 1986r. wyprodukowano 445 czołgów
typu Leopard 2NL (przy współpracy przemysłu holenderskiego), które wyposażono
w nowee typy radiostacji, urządzenia termowizyjne produkcji holenderskiej, inny
przeciwlotniczy karabin maszynowy (belgiskiej firmy FN) oraz nowe wyrzutnie
granatów dymnych (2x6).
Również armia szwajcarska od 1987 r. wyposaża swoje wojska w czołgi
Leopard 2CH, pierwsze 35 egzempiarzy dostarczono z firmy Krauus-Maffel
a kolejne (345) wyprodukowano w latach 1987-1993 na licencji w Szwajcarii pod
nazwą Pz87 Leo.
W wyposażeniu czołgu zastosowano m.in. inną radiostację pokładową (licencja USA),
karabiny maszynowe MG87 araz wyrzutnię pocisków oświetlających LYRAN.
Bazując na samonośnym nadwoziu czołgu Leopard 2 opracowano samobieżny
zestaw przeciwlotniczy 2x35 mm Gepard 2, wóz zabezpieczenia technicznego Bergerpanzer 3,
czołg Vickers Mk 7 oraz wyprodukowano 42 wozy do szkolenia kierowców
(22 dla RFN, 20 dla Holandii).
Od 1994r. rozpoczęto w RFN na szeroką skalę program modernizacji czołgu Leopard 2
do standartu Leopard 2 II (zamiennie Leopard 2 IP, Leopard 2A5, Leopard 2 IMP).
Zastosowano dodatkowe opancerzenie kadłuba i wieży - tzw. pancerz laminowany
drugiej generacji (opracowany i produkowany przez firmę Clouth), zwiększono
grubości pancerza i kąty nachylenia płyt pancernych, zastosowano nowe ekrany
przeciwkumulacyjne kadłuba (w części przedniej z pancerza laminowanego,
w tylnej kompozytowy) oraz zwiększono odporność stropu wieży na działanie
pocisków kumulacyjnych poprzez zastosowanie pancerza reaktywnego o grubości ok.10 cm.
Zmodyfikowano system kierowania ogniem dodając nowy przyrząd
obserwcyjno-celowniczy PERI-17TW z termowizorem oraz wprowadzono zintegrowany
system dowodzenia i przesyłania informacji. Nowe opancerzenie i pozostałe
elementy modernizacji czołgu Leopard 2 IP zwiększyły jego masę o ok. 7t.
Zmodernizowana w ten sposób wersja czołgu zwyciężyła w konkursie na
najnowszy czołg armii szwedzkiej (Strv 122).
