gąsienicowym,opracowanym na początku lat sześćdziesiątych, z myślą o
całej rodzinie pojazdów opancerzonych, Był wytwarzany w dwóch zakładach;
Rheinstahl i MaK, a pierwszy pojazd opuścił hale fabryczne w 1970 roku.
Do chwili zaprzestania produkcji (1975 rok) powstaio 3111 wozów.
Na przestrzeni wielu lat eksploatacji, Marder 1 przeszedł wiele modernizacji,
w wyniku których powstały jego kolejne wersje oznaczone:1A1,1A1A, 1A2 i 1A3.
Wszystkie pojazdy znajdujące się w użytkowaniu są modernizowane do
standardu ostatniej wersji (tj. lA3), która polega na wyposażeniu ich m.in. w:
dodatkowe przednie opancerzenie, nocne przyrządy obserwacyjne, włazy
dachowe innej konstrukcji oraz skrzynki narzędziowe po bokach kadłuba.
Ponadto wprowadza się zmiany w zawieszeniu, gdyż masa pojazdu wzrosła
do 35 ton, powodując jednocześnie, że jest on jednym z największych i
najcięższych (a prawdopodobnie i najdroższych) bojowych wozów piechoty.
Zapowiadane są kolejne programy modernizacyjne wozu. Marder 1
przewozi zaledwie 5 lub 6 żołnierzy desantu,
Z wyglądu przypomina raczej czołg, mimo że uzbrojono go tylko w: armatę
kalibru 20 mm, 7,62 mm sprzężony karabin maszynowy i wyrzutnię
przeciwpancernych pocisków kierowanych Milan, które zamontowano
w dwuosobowej wieży. Układ płyt pancernych kadłuba zapewnia wysoki
poziom ochrony wnętrza pojazdu.
Na podwoziu Mardera 1 skonstruowano wiele wozów, ale tylko niektóre
wprowadzono do uzbrojenia armii niemieckiej. Są to: stacja radiolokacyjna
rozpoznania pola walki, samobieżny zestaw przeciwlotniczy Roland oraz wóz
inżynieryjny, wyposażony w wysięgnik sterowany hydraulicznie.
Wersja wozu przeznaczona do nauki jazdy zamiast wieży ma stałą nadbudówkę
z kabiną dla instruktora.
