(Multiple Launch Rocket System-wieloprowadnicowy system rakietowy)
opracowano w celu zniwelowania przewagi w tego typu broni, jaką miały
państwa byłego Układu Warszawskiego w stosunku do państw NATO.
Prowadzony przez USA program nad skonstruowaniem MLRS stał się
przedwsięzięciem międzynarodowym, w którym uczestniczyły m.in. Wielka
Brytania,Niemcy, Francja, Włochy.
Prototypy wyrzutni MLRS wykonano pod koniec lat 70'' a w 1983 roku broń
wprowadzono do uzbrojenia armii amerykańskiej.
Natomiast pierwsze egzemplarze wykonane w kooperacji europejskiej powstały
pod koniec 1989 roku.
Wyrzutnię zbudowano na podwoziu transportera gąsienicowego M270,
wyposażonego w trzyosobową opancerzoną kabinę.
Za kabiną znajduje się część artyleryjska, składająca się z dwóch wymiennych
kontenerów, z których każdy zawiera po 6 prowadnic rurowych.
Kontenery wraz z załadowanymi w nich pociskami są instalowane na wyrzutnie
za pomocą integralnego systemu przeładunkowego.
Po wystrzeleniu pocisków puste kontenery są zastępowane nowymi.
W razie potrzeby ładowanie i wszystkie inne operacje z tym związane
mogą być wykonywane z wnętrza kabiny przez jedną osobę.
Standartowy pocisk rakietowy Phase 1(tzn. Faza 1), o masie 307 kg i
długosci 3,937 m, mazasięg maksymalny około 32 000 m.
Jego głowica zawiera 644 podpociski komulacyjno-odłamkowe M77,
które pokrywają duży obszar terenu.
Inny pocisk (opracowanyw ramach programu Phase 2),przenoszący 28 min
przeciwpancernych AT-2, ma masę 258,5 kgi donośność maksymalną 40 km.
Kontynuowane są prace nad pociskiem o zasięgu do 45 km.
W ramach dalszych prac badawczo-rozwojowych w tej dziedzinie na potrzeby
armii amerykańskiej opracowano również taktyczny system rakietowy dla wyrzutni MLRS,oznaczony TACMS(Taktical Missile System), którego
pocisk o kalibrze 610 mm ma zasięg max. ponad 100 km.
Rakiet tego typu użyto m.in. podczas wojny w Zatoce Perskiej.
