znana również pod nazwą MSTA-S, została opracowana w celu
zastąpienia w uzbrojeniu Armii Radzieckiej armaty samobieżnej 2S5,
lecz rozpad ZSRR nieco pokrzyżował te plany. Mimo to armata jest nadal
wytwarzana (produkcję uruchomiono w 1989 roku) przez Uraltransmaszzawod,
głównie z myślą o eksporcie na rynki Środkowego Wschodu, na których jest
aktywnie promowana.Armata samobiezna 2S19 to działo typu zakrytego,
z lufą długośći około 40 kalibrów {taką samą jak 152 mm armata ciągniona 2A65),
zamontowaną w dużej wieży, którą umieszczono na zmodyfikowanym podwoziu
czołgu T-80 z niektórymi zespołami czołgu T-72. Wieżę działa umieszczono na
środku kadłuba, lecz jej nisza siąga daleko do tyłu. Za wieżą zamontowano
podajnik amunicyjny, umożliwiający podawanie amunicji z zewnątrz wozu,
bezpośrednio do mechanizmu dosyłającego. Możliwe jest też automatyczne
ładowanie amunicji znajdującej się wewnątrz niszy wieży, zapewniające
szybkostrzelność działa do 8 strz./min.
Również amunicja pochodzi od 2A65, a standardowy pocisk odłamkowo-burzący
wystrzelony z 2S19 osiąga maksymalną donośność 24000 m, z gazogeneratorem
zaś - 29 000 m. Wśród innych nowoczesnych wzorów amunicji znajdują się
pociski kasetowe (z 42 podpociskami kumulacyjno-odłamkowymi,
zawierającymi po 45 g materiału wybuchowego), radiozakłucające
oraz samonaprowadzające się na cel - Krasnopol.
Obecnie nie stosuje się już pocisków jądrowych i chemicznych.
Niezwykłą jak na działo samobieżne cechą 2S19 jest zdolność pokonywania
głębokich brodów (do 5 m), z wykorzystaniem znajdującej się z tyłu wieży rury
doprowadzającej powietrze.
