FUGa z inaczej ukształtowanym pancerzem kadłuba, nie posiadajacy
dodatkowych kół oraz wyposażony w obrotową wieżyczkę z uzbrojeniem
(początkowo tylko w postaci makiety). W związku z montażem wieżyczki włazy
dla załogi wykonano w postaci dwudzielnych drzwi po obu bokach kadluba.
Falochron uzywany podczas pokonywania przeszkód wodnych składał się w
nowym wozie na górną przednią płytę, a nie pod dolną jak w FUGu.
Pojazdy te oznaczono na Zachodzie jako FUG-66. W 1970 r. ujawniono docelowy
wariant wozu, z jeszcze inaczej rozwiązanym kadłubem, uproszczonym
technologicznie, a także ukształtowanym aby powodował rykoszetowanie
jak najwiekszej ilosci trafiajacych weń pocisków i opracowaną samodzielnie
na Wegrzech wieżyczke obrotową z karabinami maszynowymi 14,5 mm KPWT i
7,52 mm PKT, zapewniającą kąty ostrzału w pionie w zakresie -5 +30°.
Opancerzenie- z płyt walcowanych łączonych spawaniem o max. grubości 14 mm.
Napęd wieży był ręczny. Prowadzenie ognia w nocy umożliwiały aktywne
przyrządy noktowizyjne. Pojazd ten nazywano początkowo FUG-2 (ozn. zach. FUG-70)
potem zaś, w zwiazku ze zmiana jego klasyfikacji, zmieniono także jego
oznaczenie na PSzH-IV (Pancelos Szallito Harcjarmu - transporter opancerzony).
Oznaczenie fabryczne wozu to D-944. PSzH IV jest bowiem przede wszystkim
transporterem opancerzonym, przystosowanym do przewożenia 6 żołnierzy
(niemiłosiernie stłoczonych w porównaniu np. do BMP-1, czy BTR-60/70/80)
obok 3 osób załogi. Miejsce dla desantu wygospodarowano dzięki rezygnacji
z zajmujacego wiele miejsca wewnątrz mechanizmu dodatkowych kół.
Żołnierze desantu maja do dyspozycji cztery otwory strzelnicze po bokach
kadłuba. Zawieszenie i układ napedowy nie uległy zmianie w porównaniu
do FUGa.Napęd pojazdu to wysokoprężny (paliwo- olej napędowy),rzędowy,
4-cylindrowy Csepel D.414.44 o pojemności skokowej 5517 cm3, chłodzony
cieczą, skrzynia biegów mechaniczna. 5 biegów do przodu, 1 do tyłu.
Poza podstawową wersją powstały takze warianty dowodzenia, rozpoznania
chemicznego i radiologicznego oraz sanitarka.
PSzH-IV wprowadzono do produkcji na początku lat 70., trwała ona do połowy
lat 80. i w tym okresie wyprodukowano ponad 1000 wozów. Służyły przede
wszystkim w armii węgierskiej, w 1991 r. było ich jeszcze ponad 900 obok
ok. 500 BMP-1 i ok.150 BTR-70), niepotwierdzony jest eksport do Bułgarii
oraz Iraku, pojedyncze egzemplarze trafiły podobno także do Czechosłwacji
(niepotwierdzone oznaczenie OT-66)
