wprowadzona do uzbrojenia w 1998 roku,ma być w przyszłości podstawowym
działem artyleryjskim armii niemeckiej.
Poczatkowo potrzeby wojsk oceniano na 1254 armatohaubice, jednak zostanie
zakupionych nie więcej niż 238 dział. Produkcja PzH 2000 ma potrwać tylko kilka lat.
Działo zbudowano w klasycznym układzie konstrukcyjnym, z przedziałem
napędowymz przodu i spawaną stalową wieżą z tyłu kadłuba.
Uzbrojenie główne stanowi armatohaubica z lufą dlugości 52 kalibrów
(wyposażona w hamulec wylotowyi przedmuchiwacz). PzH posiada automat
ładowania amunicją(o napędzie elektrycznym),który umożliwia oddanie
trzech strzałow w ciagu 10 sekund.
Magazyn amunicyjny może pomieścić 60 pocisków i 288 jednakowych
segmentów, tworzących modułowe ładunki miotajace.
Amunicje ładuje sie do wozu poprzez tylne drzwi w kadłubie.
Wewnątrz wieży znajdują się miejsca dla: dowódcy,dwóch ładowniczych oraz
celowniczego,chociaż system kierowania ogniem może być całkowicie
zautomatyzowany.
Działo zostało wyposażone w aparaturę nawigacyjną i przyrządy lokacyjne.
W sklad ochrony załogi wchodza: system przeciwpożarowy i system obrony przed
bronią masowego rażenia.
Ponadto na wieży można zamontowć panele pancerza reaktywnego, zwiększajac tym
samym odporność na działanie pociskow kumulacyjnych.
Do strzelania wykorzystuje sie amunicję NATO kalibru 155mm,której pocisk
standardowy osiąga donośność 30 000 m, a dalekonośny zaś 40 000m.
Opracowano takze pociskikasetowe, przenoszące samonaprowadzajace
podpociski typu"SMART" lub podpociski kumulacyjno-odłamkowe,
a także podpociski przeciwpancerne typu "wystrzel i zapomnij"
