przeciwpancerna), znany również pod nazwą Kurassier. Prace nad nim
rozpoczęto w 1965 r. w zakładach Osterreichische Saurervverke AG
(przejętych następnie przez firmę Steyr), a w 1967 r. przedstawiono
pierwszy prototyp wozu. Do uzbrojenia armii austriackiej został
wprowadzony na początku lat siedemdziesiątych. SK 105 odniósł sukces
eksportowy: poza 234 egz. dla armii austriackiej, 160 wozów zamówila
Argentyna, 105 - Maroko, 54 - Tunezja i 36 - Boliwia.
Ogólny układ konstrukcyjny wozu: przedział kierowania znajduje się z przodu,
bojowy - w środkowej części, a napędowy - z tyłu pojazdu. Kadłub wykonano
ze spawanych, jednorodnych płyt pancernych, a przednia część wozu jest odporna
na pociski przeciwpancerne kalibru do 20 mm. Na życzenie odbiorcy możliwy jest
montaż dodatkowego opancerzenia, odpornego na działanie 35 mm przeciwpancernych
pocisków podkalibrowych. Płyty denne ukształtowano na wzór odwróconej litery V.
Stanowisko kierowcy umieszczono po lewej stronie kadłuba. Prowadzenie obserwacji
umożliwiają trzy peryskopy; środkowy jest w razie potrzeby wymieniany na
noktowizor pasywny.W przedziale bojowym znajduja sie stanowiska dwóch żołnierzy
- dowódcy (po lewej stronie armaty) i działonowego (po prawej stronie)
Obrotowa wieża wozu SK 105 jest wzorowana na francuskiej wieży FL12,
zastosowanej również w czołgach AMX-13. Jest to konstrukcja dwuczęściowa
(tzw. oscylujaca), w której górna część jest zwiazana z dolną w sposób wahliwy
na dwóch czopach. Uzbrojenie główne SK 105 stanowi 105 mm francuska armata
półautomatyczna CN 10557 {z bruzdowanym przewodem lufy), która w Austrii ma
oznaczenie M-57. Jest ona wyposażona w dwukomorowy hamulec wylotowy i osłonę
termoizolacyjną. W armacie nie zastosowano przedmuchiwacza przewodu lufy, a
przedostające się do wnętrza wozu gazy prochowe są usuwane za pomocą wentylatora.
Do strzelania z armaty są stosowane przede wszystkim naboje OCC 105F z pociskiem
kumulacyjnym i OE 105F1 - z pociskiem burzacym (prędkość początkowa- 700 m/s).
Pocisk OCC 105F przebija ustawiona prostopadle jednorodną płytę
pancerną o grubości 360 mm, a płytę pochyloną pod kątem 65° - o
grubości 150 mm.
Armata jest zasilana amunicją z dwóch rewolwerowych magazynów
umieszczonych w niszy wieży, przy czym każdy z nich zawiera 6 nabojów.
Pierwszy nabój jest ładowany ręcznie, natomiast następne - automatycznie
(działonowy jedynie obraca magazyn amunicyjny i zwalnia sprężynę
dosyłacza). Po strzale łuska zostaje automatycznie wyrzucona na
zewnątrz wozu, przez pokrywę w tylnej ścianie niszy wieży.
Uzupełnianie nabojami rewolwerowych magazynów amunicyjnych jest
możliwe tylko z zewnatrz pojazdu.
SK 105 nie ma układu stabilizacji armaty. Działo jest naprowadzane na cel za pomocą
zespołu elektrohydraulicznego, produkowanego przez francuska firmę SAMM.
W przypadku jego awarii lub działania na postoju załoga wykorzystuje mechaniczne
układy naprowadzania.
W skład uzbrojenia dodatkowego SK 105 wchodzi min.:sześć (2x3) 80 mm wyrzutni
granatów dymnych, mocowanych po bokach wieży. Pojazd przewozi 43 naboje armatnie
{26 - obok kierowcy, 12 - w niszy wieży i 5 - w koszu wieży) oraz 2000 nabojów
karabinowych.Stanowisko dowódcy wozu jest wyposażone w przyrząd
obserwacyjno-celowniczy F135, który ma powiększenia: 7,5x i 1,6x.
Podczas działań nocnych dowódca wykorzystuje pasywny przyrząd obserwacyjny
o powiększeniu 6x. Dodatkowo jego wieżyczka ma 7 peryskopów do bezposredniej
obserwacji otoczenia w zakresie 360°.
Działonowy wykorzystuje przyrząd obserwacyjno-celowniczy F-129 o powiększeniu
8x oraz dwa peryskopy.Na stropie wieży zainstalowano dalmierz laserowy
CILAS TCV 29 (o zasięgu od 400 do 9995 m), a z lewej strony armaty - reflektor
podczerwieni AEG IR-SW, który po zdjćciu filtrów może być wykorzystywany jako
źródło swiatła białego.
Mechaniczny układ napędowy ma synchronizowanąą skrzynię przekładniową,
umożliwiającą jazdę na sześciu biegach do przodu i jednym do tyłu.W układzie
sterowania wozem zastosowano podwójny mechanizm różnicowy z przekladnię
hydrostatyczną.W indywidualnym zawieszeniu SK 105 użyto wałków skrętnych.
Przy pierwszym i ostatnim kole nośnym (z każdej strony) zamontowano amortyzatory
hydrauliczne oraz ograniczniki ugięć zawieszenia, zawierające pakiety sprężyn talerzowych.
Ostatnie koło nośne jest połączone z wałkiem skrętnym za pomocą wahacza pchanego.
Po kilku latach eksploatacji SK 105 opracowano jego zmodernizowaną wersję - SK105A1.
Do zestawu amunicji armatniej przyjęto nabój z pociskiem przeciwpancernym podkalibrowym
stabilizowanym brzechwowo z oddzielającym się sabotem, który osiąga prędkość
początkową 1475 m/s. Ze względu na wiekszą dlugość nowych nabojów przekonstruowano
magazyny rewolwerowe w niszy wieży oraz elementy mocujące naboje w kadłubie pojazdu.
Zastosowano również system kontroli ognia z cyfrowym przelicznikiem balistycznym.
Ponadto dotychczasową skrzynić biegów zastąpiono niemieckim układem
6 HP 600 firmy ZF, zawierajacym przekładnię hydrokinetyczną ze sprzęgłem blokujacym
oraz sześsciobiegową automatyczną, skrzynią przekładniową (plus jeden bieg wsteczny).
Opracowano także -SK 105A2 (1981 r.)i SK-105A3,
Na bazie SK 105 opracowano również wóz ewakuacyjno-remontowy 4K-7FA SB 20 Greif (Gryf),
wóz inżynieryjny 4KH7FA oraz pojazd do szkolenia kierowców 4KH7FA-FA.
