broni pancernej. Był on przełomowy także w skali światowej.
Stał się pierwowzorem dla późniejszych czołgów T-72 i T-80. Był on jednak drogi
i skomplikowany technologicznie i z tego powodu nie został wyprodukowany w tak
dużej liczbie jak np. T-72. W momencie rozpoczęcia produkcji seryjnej T-72
(parę lat po T-64) produkcję T-64 znacznie ograniczono. Czołg ten nie był
również nigdy eksportowany ani produkowany na licencji poza ZSRR.
Był to pierwszy radziecki czołg produkowany seryjnie z armatą gładkolufową
kalibru 125 mm i z wielowarstwowym pancerzem o znacznie większej odporności
na przebicie niż w starszych czołgach. Praktycznie rzecz biorąc był to pierwszy
czołg ZSRR z pancerzem trudnym do przebicia przez podstawową ówcześnie
zachodnią amunicję czołgową kalibru 105 m. Zastosowano w nim bardzo nietypowy
silnik (oznaczenie 5 TDF). Posiada on pięć ułożonych równolegle poziomo
cylindrów i dziesięć tłoków! Usytuowane są one po dwa w każdym cylindrze
i poruszają się przeciwbieżnie. Pozwoliło to zachować wymiary silnika podobne
jak w T-62, przy wzroście mocy do 750 KM (w T-62 580 KM).
Silnik ten był jednak trudny w produkcji i w związku z tym w późniejszych }
czołgach radzieckich zrezygnowano z tej niezwykłej koncepcji.
T-64 w czasie, gdy był wprowadzany do produkcji, przewyszszał czołgi
zachodnie również pod względem siły ognia. Duży kaliber armaty, duża prędkość
wylotowa pocisków (do 1800 m/s) i możliwość wystrzeliwania
przeciwpancernych pocisków kierowanych (typu 9K112/9M 112 Kobra) to
poważne atuty T-ó4. Uzupełnieniem systemu uzbrojenia jest urządzenie do
automatycznego ładowania amunicji (naboi rozdzielnychbardzo małe
możliwości prowadzenia walki w ). Minusem jest natomiast brak systemu
kierowania ogniem, nocy i przestarzały, mało dokładny układ stabilizacji armaty.
