Wpisz się do Księgi Gości
Poczytaj wpisy
Tłumaczenie Agnieszka Krysiak
Wszystkie prawa zastrzeżone 1998
Copyright 1997 by Canis Major Publications - used with permission
Agnieszka Krysiak ( shout@free.polbox.pl )
Norma Bennett Woolf
Podaj łapę
Cztery łapy, cztery łapy, a na (zdrowych) łapach pies kudłaty
Wprowadzenie
Oczywiste chyba jest, że pies to stworzenie czworonożne, stojące swoimi wyspecjalizowanymi kończynam mocno i pewnie na ziemi. Kończyny te umożliwiają mu spacer po ulicy, po polu a także wskoczenie na kanapę. Jednakże to, jak bardzo niezwykłe są te kończyny, już takie oczywiste nie jest.
Po pierwsze, zacznijmy od anatomii. Pies chodzi na palcach, podobnie jak koń, a nie na podeszwach stóp jak niedźwiedź czy człowiek. Budowa przednich łap psa przypomina ludzkie ramię z jego barkiem, ramieniem i przedramieniem - jednakże na tym kończy się bezpośrednie podobieństwo. Ludzki nadgarstek jest tworem analogicznym do psiego stawu nadgarstkowego, wierzch dłoni - do kości śródręcza a palce do psich palców.
W przypadku kończyn tylnych podobnie - górna część kończyn przypomina budową ludzką nogę z jej udem, kolanem i łydką przechodzącą w piętę. Jednakże psia pięta nie dotyka podłoża - jest nią staw skokowy. Ludzka stopa to u psa śródstopie, a ludzkie palce to palce psiej łapy.
Łapy psa zapewniają przyczepność i amortyzują wstrząsy, przydają się także do kopania. Grube poduszeczki amortyzują jeszcze bardziej i zwiększają wytrzymałość. Szorstkie poduszeczki zwiększają przyczepność podczas szybkich zwrotów i wydajnego, szybkiego biegu.
Każda łapa ma cztery poduszeczki stykające się z ziemią. Każdy palec kończy się pazurem. Niektóre rasy posiadają również wilcze pazury - piąty palec, który nie dotyka ziemi, który znajduje się po wewnętrznej stronie łapy. Wilcze pazury na kończynach przednich zazwyczaj się pozostawia, a usuwa na tylnych, jako że łatwo mogą się w coś zaplątać i naderwać. Wilcze pazury usuwa się, gdy szczenię ma kilka dni, zanim uaktywnią się jego zakończenia nerwowe i zacznie odczuwać ból.
Pazury
Psie pazury rosną tak jak ludzkie paznokcie. Należy je utrzymywać w dobrym stanie, by nie powodowały zadrapań na ludzkim ciele i nie sprawiały kłopotów. Długie pazury mogą zmuszać psa do odchylania łap do tyłu - ukośnego ich stawiania, co nadweręża całą konstrukcją kończyny i zakłóca chód psa.
Czasami pies ściera pazury, jeśli biega po betonie i asfalcie. Jeśli tego nie robi, należy je regularnie przycinać. Cążki do psich pazurów dostępne są w sklepach zoologicznych.
Pazur ma w środku część żywą, lecz końcówka jest martwą tkanką i można ją usuwać bezboleśnie. Sztuka polega na tym, by obciąć pazur jak najbliżej części żywej, jednak nie nacinając jej, gdyż powoduje to powoduje krwawienie. W przypadku jasnych pazurów część żywą widać w postaci ciemnej linii. Jeśli chodzi o pazury ciemne - zauważenie jej jest prawie niemożliwe. Najlepiej obcinać jedynie ostrą, zagiętą część pazura, a potem posuwać się kawałek po kawałeczku w kierunku nasady.
Aby uniknąć w przyszłości kłopotów z obcinaniem pazurów, najlepiej przyzwyczajać psa do tego zabiegu już od szczenięctwa. Pies dorosły może sprawić więcej kłopotu, zwłaszcza, jeśli nie lubi, gdy mu ktoś dotyka łap albo zdarzyło się ci już kiedyś naciąć pazur zbyt głęboko.
Jeśli chcesz i jesteś w stanie sam przycinać Strangerowi pazury, możesz poprosić swojego weterynarza, żeby pokazał ci jak to się robi. Jeśli jednak jesteś nieco przewrażliwony - możesz zawsze chodzić z tym do fachowca.
Różne psy - różne łapy
Chociaż wszystkie psie lapy mają tą samą podstawową budowę, niektóre różnią się kształtem od innych. Wiele wzorców ras wymaga 'kociej łapy', która jest wynikiem skrócenia trzeciego paliczka palców. Poruszanie się na łapach tego rodzaju pociąga za sobą zużycie mniejszej ilości energii, co pozwala psu jej sporo zaoszczędzić i zwiększa jego wytrzymałość w warunkach polowych. Wśród ras o takich właśnie zwartych łapach znajdziemy akitę, dobermana, sznaucera olbrzyma, kuvasza, nowofundlanda, airedale teriera, bullteriera, keeshonda, szpica fińskiego oraz owczarka staroangielskiego.
Łapy zajęcze sa wydłużone, a dwa środkowe palce są nieco dłuższe od bocznych. Rasy o takich łapach to między innymi miniaturki, samoyedy, bedlington teriery, skye teriery, borzoje i greyhoundy.
Rasy psów pracujących w wodzie często mają łapy o palcach połaczonych fałdą skórną - 'błoną pławną' - są to nowofundlandy, chesapeake bay retrievery, portugalskie psy wodne, field spaniele i wyżły niemieckie szorstkowłose.
Niektóre psy mają łapy i palce porośnięte gęstą sierścią. Wystawcy często przycinają ten włos dla uzyskania eleganckiego wyglądu łapy a właściciele psów niewystawianych powinni robić to samo, by zapobiec zbrylaniu się lodu w zimie.
Łapy - a konkretnie poduszeczki, śródręcze i śródstopie - tworzą bufor amortyzujący wstrząsy podczas skakania i biegania. Zapewniają też elastyczność ruchu. Te części ciała spełniają dobrze swoją funkcję jedynie wtedy, gdy cała konstrukcja jest zdrowa - a to ponieważ muszą dźwigać na sobie ciężar słabych stawów barkowych i biodrowych. Wady budowy, takie jak zbyt proste lub luźne łopatki, źle kątowane kolana, słabe stawy biodrowe, przebudowany tył lub przód psa - wszystko to może powodować nieprawidłowości w chodzie zwierzęcia i może prowadzić do poważnych uszkodzeń łapy.
Hodowcy psów rasowych starają się eliminować wady budowy. Dobry hodowca nie używa do hodowli zwierząt o złej budowie, a dobierając partnera swojej suce lub psu, starają się wyrównywać pomniejsze usterki jednego dobrą jakością drugiego. Mieszańce są równie podatne na nieprawidłowości budowy kończyn, lecz mala jest szansa poprawy sytuacji, ponieważ psy te pochodzą najczęściej z przypadkowego krycia.
Chociaż niewielkie wady budowy nie umniejszają radości z posiadania psa, zrozumienie wartości zdrowych łap, opuszek, stawów śródręcza i śródstopia, pomoże właścicielowi lepiej zrozumieć swojego zwierzaka. Jeśli chcesz ze psem zająć się szkoleniem posłuszeństwa, wędrówką, bieganiem, agility, polowaniem lub jakimś innym wymagającym wysiłku zajęciem - zanim zaczniesz, powinieneś poważnie zainteresować się budową kończyn swojego towarzysza.
