Wpisz się do Księgi Gości
Poczytaj wpisy
Tłumaczenie Agnieszka Krysiak
Wszystkie prawa zastrzeżone 1998
Copyright 1997 by Canis Major Publications - used with permission
Agnieszka Krysiak ( shout@free.polbox.pl )
Chosen articles from Dog Owner's Guide
Norma Bennett Woolf
Robaczyca u psów
Uważaj na robale!
Wprowadzenie
Psy padają ofiarą kilkunastu pasożytów wewnętrznych, które często nazywamy po prostu robakami. Najczęstszymi są glisty, występujące w pewnym momencie rozwoju u większości szczeniąt, co, przy wysokim stopniu inwazji, może stanowić poważny problem .
Ślady występowania glist i tasiemców można łatwo zauważyć bez mikroskopu, lecz pozostałe robaki zdiagnozować już trudniej. Czasami można zauważyć w kale dorosłe włosogłówki, lecz wtedy dopiero, gdy ilość robactwa wywołała już u psa osłabienie i utratę wagi.
Bardzo ważne jest wczesne wykrycie obecności pasożyta wewnętrznego oraz jego gatunku, ponieważ nie wszystkie robaki reagują na dany lek. Tak więc w przypadku podejrzenia, że u psa występują robaki, należy u weterynarza zbadać próbki kału. Wielu weterynarzy włącza to badanie do regularnego badania okresowego psa.
W większości przypadków inwazji pasożytów, pojawią się wszystkie lub tylko niektóre z następujących symptomów: biegunka, być może krwista, utrata wagi, przesuszenie włosa, kiepski wygląd ogólny, wymioty, w których moga wystąpić robaki. Niektóre jednak robaki nie powodują żadnych objawów. Może się nawet zdarzyć tak, że jaja bądź larwy pewnych pasożytów będą występowały w uśpieniu w ciele psa, a uaktywnią się dopiero pod wpływem stresu, lub, jak w przypadku glist, dopierow późniejszym stadium zaawansowania ciąży, kiedy to budzą się z uśpienia i infekują szczenięta.
Glisty
Glisty uaktywniają się w jelitach szczeniąt, często powodując opuchnięcie brzuszków oraz słaby przyrost wagi ciała. Robaki widoczne są w wymiocinach i stolcu. Ostra inwazja kończyć się może śmiercią z powodu blokady jelit.
Pasożyt może osiągnąć do 17cm. Samica może złożyć 200 tysiący jaj dziennie, jaj chronionych przez twardą osłonkę i mogących latami przeleżeć w glebie. Pies zaraża się przez zjedzenie jaj z zakażonej gleby. Jaja przedostają się do jelit gdzie wylęgają się larwy, przenoszone z krwią do płuc.
Larwy wędruję w górę tchawicą do jamy ustnej, gdzie zostają połknięte - co może powodować kaszel i odruchy wymiotne. Połknięte larwy wracają do jelit, gdzie osiągają dojrzałość płciową.
Glisty w zasadzie nie atakują osobników dorosłych. Jednakże larwa może otorbić się w tkance suki i uaktywnić pod koniec ciąży, by przedostać się do nienarodzonych szczeniąt. Odrobaczanie suki nic nie daje, ponieważ lek nie działa na otorbione larwy - tak więc nie można zapobiec zakażeniu szczeniąt.
Glisty można co prawda zwalczać środkami kupionmi w sklepach zoologicznych, jednakże najlepszym źródłem informacji o pasożytach wewnętrznych i ich tępieniu jest lekarz weterynarii. Środki odrobaczające są trujące dla robaków i mogą wywołać u psa wymioty, zwłaszcza gdy nie przestrzega się dozowania.
Tęgoryjce - nicienie
Są to małe, cienkie robaki, które przyczepiają się do ścianki jelita cienkiego i żywią się krwią. Pies może 'złapać' tęgoryjca, jeśli wejdzie w kontakt z zarażoną glebą. Tak jak w przypadku glist, nicienie w jelicie przybierają postać dorosłą. Szczenięta mogą się zarazić już w macicy, bądź poprzez mleko matki.
Ostra inwazja pasożytów może spowodować śmierć szczeniąt, lecz dla psów starszych chroniczne zakażenie tęgoryjcami nie stanowi poważnego problemu. Objawia się biegunką, utratą wagi, anemią i postępującym osłabieniem. Diagnozę postawić można po przebadaniu kału psa pod mikroskopem.
Tasiemce
Innym pasożytem jelita cienkiego jest tasiemiec. Pies zarazi się tasiemcem, jeśli połknie zarażoną pchłę lub np. gdy poluje i zjada zakażoną zwierzynę. Pies wydala z kałem człony tasiemca, które zawierają jaja. Człony tasiemca są płaskie i świeżo po wydaleniu się poruszają. Wysuszone wyglądają jak ziarenka ryżu i można je zobaczyć w kale lub przyklejone do sierści psa w okolicy odbytu. Tasiemców nie likwidują zwykłe środki odrobaczające - należy złożyć wizytę weterynarzowi.
Włosogłówki
Dojrzałe pasożyty wyglądają jak kawałki nici z jednym końcem grubszym. Żyją w pierwszym odcinku jelita grubego. Zakażenie zazwyczaj ma lekki charakter, tak więc jednorazowe przebadanie kału może nie wykazać obecności jaj. Przed postawieniem ostatecznej diagnozy konieczne może być badanie kilkakrotne.
Zapobieganie
Niektóre z pasożytów atakujących psy może również zaatakować człowieka - należy więc przestrzegać odrobaczania oraz tępić robaki w otaczającym nas środowisku. Jeżeli wypuszczasz psa do ogrodu, usuwaj psie odchody przynajmniej raz w tygodniu, pod nadzorem weterynarza stosuj odpowiednie środki robakobójcze, w przypadkach przewlekłych sprawdzaj często kał psa. Nie mieszaj środków odrobaczających zanim nie skonsultujesz się z weterynarzem, i nie podawaj żadnego, jeśli pies bierze jakieś inne leki,
Jeśli wybierasz się na spacer do parku, sprzątaj odchody swojego psa, aby nie przyczyniał sie do dalszego zakażenia gleby.
Zakażenie pasożytami nie zagraża psom w dobrym stanie zdrowia i mogą one nie wykazywać żadnych objawów. Dobrze jest jednak regularnie sprawdzać psa na ich obecność, tak żebyś nie musiał dodatkowo walczyć z robaczycą w przypadku, gdyby pies rozchorował się z jakiegoś innego powodu .
