Wpisz się do Księgi Gości
Poczytaj wpisy
Tłumaczenie Agnieszka Krysiak
Wszystkie prawa zastrzeżone 1998
Copyright 1997 by Canis Major Publications - used with permission
Agnieszka Krysiak ( shout@free.polbox.pl )
Linki:
Chosen articles from Dog Owner's Guide
Norma Bennett Woolf
Rottweiler
Nieugięty i niezawodny towarzysz o złotym sercu
Wstęp
Rottweiler jest psem o wielu talentach: jest zabijaką, gotowym na szystko; łatwo go wyszkolić, jeśli traktuje się go z szacunkiem i konsekwencją; jest lojalny i obrończy, czasami aż do przesady; silny, lecz delikatny; powściągliwy i pełen godności w odniesieniu do obcych a figlarny i kochający dla rodziny. Krótko mówiąc, rottweiler jest typowym twardzielem o zlotym sercu.
Ten zdecydowany pies żołnierz pochodzi od molosa z Italii, psa typu mastifa, wyhodowanego do walk z lwami w rzymskich amfiteatrach oraz do służby w armii podczas kampanii. Przodkowie rottweilera podróżowali ze zdobywcami, pędząc i ochraniając bydło, które żywiło wojownikow podczas ich długich i żmudnych wypraw po nieprzyjaznych terenach. Psy często pozostawały w tyle za armią, krzyżując się z miejscowymi psami i dając zwierzęta pracujące, dostosowane do poszczególnych klimatów, warunków i zajęć.
Rzymianie przeszli przez Alpy do południowych Niemiec w pierwszym wieku swojej podróży w celu podbicia całej Europy. Założyli Arae Flaviae jako ufortyfikowane centrum kulturalno-administracyjne. Pokryte czerwoną dachówką dachy najważniejszych budynków dały osadzie jej niemiecką nazwę, Rottwill (czerwona willa), później zmienioną na Rottweil.
Miasto rosło na znaczeniu i już zanim nastało średniowiecze, było tętniącym życiem centrum handlu i sprawiedliwości. Pasterze bydła używali potomków rzymskich psów do zaganiania stad na sprzedaż do rzeźni oraz do strzeżenia sakiewek w drodze do domu, a z kolei rzeźnicy zaprzęgali je do wozów z mięsem. Rzeźnicy wyhodowali linię większych psów pociągowych, lecz to właśnie te mniejsze, pasterskie rottweilery są dzisiaj najbardziej popularne.
W końcu osły zastąpiły rottweilery w charakterze miejskich zwierząt pociągowych. Rosnące znaczenie kolei w transporcie towarów, jak i w przewozie ludzi, doprowadziło do zakazania spędów bydła przez niemieckie miasta. A ponieważ psy ceniono bardziej ze względu na pracę, którą wykonywały, niż ze względu na ich towarzystwo, pogłowie rottweilerów spadło; w 1900 jedynie jedna suka była zarejestrowana w Rottweilu.
Odrodzenie rasy nastąpiło w pierwszych latach tego stulecia, kiedy to rottweilery uznano za potencjalne psy policyjne za ich inteligencję, lojalność i siłę. Reszta to historia. W 1921, po kilku latach sprzeczek między wielbicielami, powstał Allgemeiner Deutscher Rottweiler Klub ze swoim motto "Hodowla rottweilerów to hodowla psów pracujących". Żaden rottweiler nie może uzyskać tytułu niemieckiego championa, jeśli nie wykaże się jako pies pracujący.
Rottweiler przybył do Stanów Zjednoczonych wraz z niemieckim imigrantem, prawdopodobnie w późnych latach dwudziestych. Pierwszy miot urodził sie w 1930, a pierwszego psa zarejestrowano w American Kennel Club w 1931. Pierwsze rottweilery w USA pochodziły z Niemiec, lecz wymogi hodowlane nie były tu tak ścisłe jak w Niemczech. Rasa dreptała w miejscu aż do końca drugiej wojny światowej, kiedy to zaczęła równomiernie zyskiwać na popularności wśród osób zajmujących się szkoleniem posłuszeństwa. Ostatnimi laty psy o niemieckim pochodzeniu zwróciły na siebie uwagę wraz z tym, jak coraz więcej właścicieli zaczęło szkolić psy w obronie lub wraz z innymi psami do ochrony mienia . Niemieccy hodowcy nadal kładą nacisk u swoich psów na zdolność do pracy, a w przypadku, gdy pies, obok wystaw, nie sprawdza się w polu - odmawia się mu tytułu championa.
Popularność w Stanach przyspieszyła produkcję szczeniąt i wywołała pojawienie się problemów ze zdrowiem i właściwym temperamentem. Rejestracje w późnych latach czterdziestych liczono w setkach, teraz sięgają ponad sto tysięcy rocznie. W dniu dzisiejszym rasa zajmuje drugie miejsce po labradorach wśród 137 ras rejestrowanych przez AKC. Ponad 104 tysięcy osobników zarejestrowano w 1993, o 9000 więcej niż w roku poprzednim. Wzrosła również liczba rejestrowanych miotów - z 26204 w 1992 do 28551 w 1993.
Wygląd
Rottweiler jest psem dużym. Samce mierzą 24-27 cali (61-68,6cm) w kłębie, suki 22-25 cali (56-63,5cm). Waga wynosi 80-110 funtów (36-49kg). Pies jest nieco dłuższy niż wysoki, o poężnej sylwetce, zrównoważonej głęboką, szeroką klatką piersiową i mocną muskulaturą. Rottweilery są zawsze czarne z wyraźnie zaznaczonym czerwonym bądź mahoniowym podpalaniem - znaczeniami nad oczami, na policzkach, podgardlu, piersiach i dolnej części łap. Ogon jest skrócony i noszony poziomo lub nieco wyżej, jako przedłużenie linii grzbietu.
Szata rottweilera jest gładka i krótka z podszerstkiem na szyi i udach. Włos falowany lub skręcony jest wadą a długi włos powoduje dyskwalifikację z hodowli i wystaw.
Rottweiler w ruchu to obraz mocy i sił witalnych, z dużym wysięgiem łap przednich i silnym odbiciem tylnych. Dobrze utrzymany rottweiler jest znakomitym atletą. Kłusuje z wytrwałością i pozornie bez wysiłku - wydajność ruchowa odziedziczona z czasów, kiedy pędził bydło.
Temperament
To właśnie temperament rottweilera sprawia, że źle go oceniamy. Prawidłowo wykształcony rottweiler jest spokojny, pewny siebie i odważny, posiada wrodzoną powściągliwość w stosunku do obcych a także w nowych dla niego sytuacjach. Jeśli połączymy to z jego zaciekłym oddaniem rodzinie, to przy kiepskiej jakości hodowli oraz zaniedbaniu podstawowego szkolenia oraz socjalizacji psa, owe cechy mogą ulec skrzywieniu. Właściciele rottweilerów bez gruntownej wiedzy na temat natury rasy mogą znaleźć się w nie lada kłopotach w przypadku, gdy pies pochodzi z byle jak prowadzonej hodowli, lub zechce przejąć przewodnictwo w rodzinie.
Wzorzec rottweilera jasno stawia kwestię temperamentu:
"Zachowanie rottweilera na ringu wystawowym powinno być opanowane, ochocze i nie zdradzające trudności z przystosowaniem do sytuacji. Pies powinien być nauczony poddawać się oględzinom pyska, jąder, itd. Powściągliwość czy rezerwa nie jest wadą, gdyż odzwierciedla charakter rasy. Agresywny bądź wojowniczy stosunek do innych psów również nie powinno się traktować jako wady.
Sędzia może wyprosić z ringu każdego rottweilera. Psa można ocenić jako w zasadzie bojaźliwego, jeśli nie chce poddać się badaniu i unika sędziego.
Pies, który w opinii sędziego mu zagraża lub z jego zachowania można wywnioskować, że normalne, przewidziane regulaminem podejście i zbadanie go może stanowić niebezpieczeństwo, może zostać usunięty z ringu. Pies, który w opinii sędziego atakuje kogokolwiek w ringu, zostanie zdyskwalifikowany."
Ten wzorzec temperamentu można z łatwością odnieść do codziennych kontaktów z psem. Jeżeli pies nie akceptuje oględzin ze strony właściciela, lub kogokolwiek przez niego skazanego, np. weterynarza, bez uników lub okazywania agresji, to nie przejawia on dopuszczalnego u tej rasy charakteru. Każdy rottweiler, który nie wykazuje prawdziwego charakteru właściwego rasie, powinien zostać wysterylizowany, by zapobiec przekazywaniu potomstwu niedopuszczalnego temperamentu.
Szkolenie
Mówiąc bez ogródek, rottweiler to nie pies dla wszystkich. Tak jak inne rasy o mocnych charakterach, stał się on celem dla wszystkich, którzy chcieliby zakazać hodowli psów według ras a nie osobniczego usposobienia. Jeśli wybierzemy psa ze złej hodowli i nie będziemy go odpowiednio szkolić, może się to skończyć tragedią i wyklęciem całej rasy. Już teraz niektóre kursy tresury nie przyjmują rottweilerów a niektóre agencje ubezpieczeniowe nie chcą ubezpieczać właścicieli tej rasy. Jeżeli nie podejmiemy właściwych kroków w kwestii kupna, opieki i szkolenia rottweilera, rasa może pójść śladem pitbula. (przyp. tłumacza: w wielu regionach Stanów pitbule i rotweilery już stały się rasami zakazanymi - właścicielom pozostaje albo się psa pozbyć albo przeprowadzić. W mass mediach prowadzi się systematyczne nagonki i akcje 'uświadamiające' na temat złośliwości i wynaturzeń tych ras. W Polsce kilka przypadków śmiertelnych pogryzień stało się tematem sensacyjnych nagłówków - powyższy tekst powino się traktować jako ostrzeżenie dla wszystkich, którzy decydują się na kupno psa pod wpływem impulsu lub famy)
Podobnie jak akity, dobermany, malamuty i inne dominujące rasy, rottweilera należy poddać szkoleniu, by był posłuszny i szanował ludzi w swej rodzinie. Idealne jest szkolenie grupowe, gdzie szczenię może przyzwyczaić się do nowych sytuacji oraz innych ludzi i psów, , lecz szkolenie prywatne jest równie dobre, jeśli towarzyszą mu dodatkowe wysiłki by zwierzę zsocjalizować. Do stworzenia stosunku partnerskiego z psem konieczny jest codzienny użytek z komend takich jak siad, zostań, waruj, do mnie i stój, a także nauczenie Rambo chodzenia na smyczy bez ciągnięcia.
Rotwellerów nie wolno skazywać na całodobowe przebywanie na dworze, czy to za siatką, wolno biegającego czy też uwiązanego. Tak jak inne psy stróżujące, takie jak akity, chow chowy, dobermany i owczarki niemieckie, kiedy rottweilera pozostawimy samego sobie, może się on stać bardzo zaborczy i terytorialny, zwłaszcza, jeśli nie ma zbyt wiele kontaktu z człowiekiem albo dzieciaki i psy z sąsiedztwa drażnią się z nim lub nad nim znęcają. Niewidzialne ogrodzenia (przyp. tłum.: rodzaj ogrodzenia działającego na zasadzie przekazywania impulsu z odpowiednio ustawionych nadajników do obroży psa) są nieodpowienie, ponieważ nie powstrzymają intruzów od wejścia na twój teren, a twój pies i tak ucieknie, jeśli będzie tego bardzo chciał.
Zdrowie
Rottweilery podatne są na przypadłości kośćca i budowy, takie jak dysplazja stawów biodrowych i łokciowych, zniekształcenia stawów, które wywołać mogą kalectwo, osteochodrozę - martwicę kostno-chrzęstną. Może u nich wystąpić także występująca z przerwami kulawizna spowodowana zmieniającą się spoistością kości u młodych psów.
Możliwe są także kłopoty z siatkówką oka, a także paraliż rdzenia kręgowego. Tak jak wszystkie psy z głęboką klatką piersiową, rottweiler podatny jest na skręt żołądka, kiedy to żołądek przekręca się wokół własnej osi powodując zator i nagromadzenie gazów. Skręt żołądka może wywołać śmierć zwierzęcia, jeśli nie podda się go natychmiast leczeniu.
Dysplazja stawów biodrowych i łokciowych to zniekształcenie przekazywane genetycznie. Dysplastyczne psy w większości wprzypadków dają dysplastyczne potomstwo. Zwierzęta hodowlane powinno poddawać się prześwietleniu, aby wykluczyć występowanie dysplazji. Nawet przed obejrzeniem szczeniąt kupujący powinien zapytać, czy rodzice piesków zostali prześwietleni i czy otrzymali zaświadczenie o braku dysplazji. Dziedziczne są również problemy z siatkówką oka, podobnie jak skręt żołądka.
