9 mm P-64

 Pistolet P-64 został skonstruowany w Polsce w końcu lat pięćdziesiątych przez oficerów Wojska Polskiego: Witolda Czepukajtisa, Romualda Zimnego, Mieczysława Adamczyka, Stanisława Kaczmarskiego, Henryka Adamczyka i Jerzego Pyzela. Pistolet podczas konstruowania go nosił nazwę CZAK, pochodzącą od pierwszych liter nazwisk jego głównych konstruktorów. W roku 1964 rozpoczęto jego produkcję nadając mu nazwę 9 mm pistolet wz. 1964, czyli w skrócie P-64. Pistolet zastąpił dotychczas używany przez wojsko i policje pistolet Tokariewa.

W ogólnej budowie pistolet przypomina węgierski PA-63. W odróżnieniu od niego zatrzask magazynka umieszczono w dolnej części chwytu przy magazynku.

Pistolet jest bronią automatyczną, samopowtarzalną. Działa na zasadzie wykorzystania odrzutu zamka swobodnego. Ryglowany jest masą bezwładności zamka podpartego sprężyną powrotną. Mechanizm uderzeniowy pistoletu jest typu kurkowego z kurkiem odkrytym. Mechanizm spustowy umożliwia prowadzenie ognia pojedynczego i jest wyposażony w samonapinanie. Przyrządy celownicze są mechaniczne, szczerbinkowe, stałe ustawione na 25 m. Pistolet zasilany jest z magazynków pudełkowych, jednorzędowych o pojemności 6 naboi. Rolę mechanizmu zabezpieczającego przed strzałem przypadkowym spełnia bezpiecznik skrzydełkowy umieszczony po lewej stronie zamka. Po przesunięciu w dół w pozycję zabezpieczony blokuje kurek i iglicę (osłania ją od tyłu), a następnie zwalnia kurek. Pistolet strzela nabojem 9 mm x 18 Makarow. Okładki pistoletu są wykonane z tworzywa sztucznego. Lufa pistoletu posiada 4 gwinty prawoskrętne.