.357 Magnum

Nabój rewolwerowy .357 Magnum kiedy został wprowadzony do użytku od samego początku nazywany był najmocniejszym nabojem rewolwerowym na świecie. Tytuł ten niewątpliwie jest już nieaktualny, zwłaszcza po pojawieniu się na rynku naboi takich jak .44 Magnum, 10 mm Auto czy .41 Magnum. Nabój .357 Magnum powstał na podstawie doświadczeń ze starszą amunicją. Stary nabój ACP wyposażono w większy ładunek prochu i tak powstał nabój 38 Super, natomiast w naboju 38 Special wydłużono łuskę, dosypano prochu i w 1935 roku pojawił się nabój 357 Magnum. Kaliber ma taki sam jak 38 Special, oznaczenie 357 i słowo Magnum przyjęto specjalnie, aby wyróżnić jego wyjątkową moc. Standardowy pocisk w tamtym czasie, ołowiany, walcowo-stożkowy, bez płaszcza, miał masę 10,24 g i z dłuższych luf osiągał prędkość 457 m/s, co daje energię wylotową pocisku 1070 J, trzy razy większą od energii pocisku 38 Special.
 Naboje 38 Super i 357 Magnum dobrze sobie radzą z pancerną blachą samochodową i szkłem kuloodpornym, ale 357 Magnum, ma za dużą energię i głębokość wnikania, aby stosować go przeciw ludziom. Ciężki pocisk ołowiany przeszywa człowieka na wylot i zagraża osobom postronnym, gdyż po przebiciu nadal ma jeszcze dużą energie kinetyczną. Rażenie obalające ma większe niż 38 Special. Ciśnienie gazów prochowych w lufie jest tak duże, że nabój nadaje się tylko do rewolwerów mających masywny, ciężki szkielet. W rewolwerach Smith&Wesson szkielet N, zarezerwowany dla naboi o kalibrze 44 i 45, nadaje się do tego idealnie. Strzałowi nabojem 357 Magnum towarzyszy silny płomień i podmuch wylotowy oraz bardzo duży odrzut. Energia odrzutu swobodnego przy strzale pociskiem o masie 10,24 g i prędkości 457 m/s wynosi 12 J z rewolweru o masie 1,33 kg. Dla porównania można podać, że od współczesnych pistoletów wymaga się, aby energia odrzutu swobodnego nie przekraczała 5 J. Wszystko to sprawiło, że nabój 357 Magnum czekał 20 lat zanim naprawdę stał się ceniony i często stosowany. Obecnie w USA nabój jest promowany jako idealny do polowań na sarny i jelenie. Jak wynika z doświadczeń amerykańskich myśliwych przy strzelaniu tą amunicją można "położyć" nawet lwa zwłaszcza przy strzelaniu nabojem z pociskiem 158 granowym typu Soft Point. Spośród pocisków najlepsze są firmy Federal i Remington o masie 8.1 g, SJHP. Osiągają one prędkość 425 m/s z lufy czterocalowej (102 mm). Długość lufy odgrywa ważną rolę. Najlepsze wyniki osiąga się, jeśli długość lufy wynosi 5 lub 6 cali. Dłuższa lufa daje większą prędkość początkową i jednocześnie mniejszy płomień wylotowy i słabszy huk wystrzału. Lufa czterocalowa to praktycznie minimum, natomiast w lufach trzycalowych lub krótszych, 2,5 calowych (64 mm), skuteczność naboi gwałtownie spada. Dla niektórych użytkowników odrzut powodowany nabojem 357 Magnum jest za duży. Jeśli rewolwer „kopie" zbyt mocno, należy zmienić go na cięższy lub przynajmniej zmienić okładki chwytu na wykonane ze specjalnego tworzywa, amortyzującego energię odrzutu.
W statystyce Marshalla nabój 357 Magnum notowany jest bardzo wysoko. Rażenie obalające jednym strzałem dla półpłaszczowego pocisku Federal o masie 8,1 g z wgłębieniem wierzchołkowym osiągane jest w 75% strzałów. Wyższą wartość, 78% podaje Marshall tylko dla naboju 41 Magnum, jednakże inni autorzy uważają, że naboje 41 Magnum i 44 Magnum tylko dorównują nabojowi 357, lecz go nie przewyższają. Zwolennicy tego naboju powiadają, że skuteczniejsza od 357 Magnum jest jedynie bomba atomowa.