Podstawy budowy amunicji.

 Współczesne naboje strzeleckie są wyłącznie nabojami zespolonymi. Oznacza to, że pocisk przed wystrzałem jest połączony z łuską przez zaciśnięcie pocisku w szyjce łuski. Wewnątrz łuski znajduje się ładunek prochowy, a w jej dnie osadza się spłonkę nabojową.

Budowę współczesnego naboju strzeleckiego przedstawia rysunek obok. Taka budowa naboi zapewnia największą szybkostrzelność broni, ponieważ umieszczenie naboju w komorze nabojowej lufy wymaga najmniejszej ilości czynności koniecznych do załadowania broni.

Naboje strzeleckie opracowuje się w taki sposób, aby uzyskać możliwie najbardziej płaski tor pocisku oraz mały rozrzut, gdyż wpływa to decydująco na właściwości bojowe broni. Ze względu na energię wylotową pocisków oraz typ broni, do której amunicję stosuje się, wyróżniamy naboje rewolwerowe, pistoletowe, pośrednie, karabinowe oraz wielkokalibrowe. 

W budowie naboju strzeleckiego wszystko jest podporządkowane dwóm zasadniczym celom: nadaniu pociskowi przy wystrzeliwaniu z lufy możliwie największej prędkości oraz zapewnieniu pociskowi stosunkowo łatwego pokonywania oporów powietrza na torze. Pozostałe zjawiska towarzyszące wystrzałowi, jak odrzut, wyciąganie wystrzelonej łuski z komory nabojowej, szybkostrzelność broni, powinny zawierać się w pożądanych lub dopuszczalnych granicach. Pod uwagę bierze się także przeznaczenie naboju, a raczej pocisku i sposób jego zachowania podczas uderzenia w cel lub jego penetracji. Czy potrzebna jest duża przebijalność pocisku, czy raczej brak efektu rykoszetowania.

Różnorodność celów spotykanych na polu walki spowodowała zróżnicowanie pocisków strzeleckich. Uważa się, że jest to, obok automatyzacji broni, najbardziej charakterystyczną cechą współczesnego rozwoju broni strzeleckiej.

Niezależnie od różnego przeznaczenia pocisków i związanych z tym różnic w ich budowie, dąży się, aby naboje nawet przy odmiennych pociskach miały jednakowy zarys zewnętrzny, gdyż wpływa to dodatnio na pracę automatyki broni. Użycie naboju o innej budowie łuski (czasami jest to możliwe) nie przeznaczonego dla danego wzoru broni, skończy się źle dla strzelca lub tylko dla broni.

Dąży się również do tego, aby pociski o różnym przeznaczeniu, miały jednakowy ciężar, gdyż zapewnia to, że przy identycznym zarysie zewnętrznym pocisków, tory pocisków po wystrzeleniu z lufy będą jednakowe. Jeżeli pociski o różnym przeznaczeniu nie mogą mieć jednakowego ciężaru, to wielkość ich ładunków prochowych dobiera się tak, aby tory pocisków mało odróżniały się od toru pocisku uznanego za podstawowy. Ma to istotny wpływ na uproszczenie urządzeń celowniczych lub polepszenie warunków celowania.

Wśród pocisków strzeleckich wyróżniamy pociski zwykłe, przeznaczone dla zwalczania celów nie opancerzonych, pociski przeciwpancerne, zapalające, smugowe, wskaźnikowe, z rdzeniami stalowymi (lub wykonanymi z innych metali np. te użyte w konflikcie Bałkańskim ze zubożonego uranu) . Znane są również pociski o działaniu mieszanym, np. przeciwpancerno-zapalające, przeciwpancerno-smugowe, przeciwpancerno-zapalająco-smugowe.